ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Η ζωή με τη δραχμή του Χρήστου Μαχαίρα



Του Χρήστου Μαχαίρα,  Μεταρρύθμιση 

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκε στα εκλογικά ρετιρέ, επειδή κατάφερε να προσελκύσει την παραδοσιακή εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, εργαζόμενους στο στενό δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ. Πρόκειται για στρώματα που αναμφισβήτητα κατέθεσαν τον οβολό τους στο ταμείο της κρίσης, αν και όχι στο βαθμό που το έκαναν οι απροστάτευτοι συνδικαλιστικά εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, και που μετακινήθηκαν μαζικά προς τα αριστερά, θεωρώντας ότι το ΠΑΣΟΚ δεν εκπροσωπούσε πλέον τα συμφέροντά τους. Η ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων, όπως και οι πρωτιές που κατέγραψαν γνωστοί αστέρες του πασοκικού στερεώματος που μετανάστευσαν στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ (πρώην βουλευτές, συνδικαλιστές, παράγοντες της δημόσιας ζωής κ.α.), αποτυπώνουν με το δικό τους τρόπο τις νέες διαδρομές και εξηγούν πώς αλλάζει η πελατειακή δομή της μεταπολίτευσης.
Όπως προκύπτει, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν στεγάζει μόνο τους απόκληρους – ούτως ή άλλως, τα στρώματα της νέας φτώχειας και η άνεργη νεολαία πυκνώνουν τις τάξεις των άκρων – αλλά και επαγγελματικές ομάδες κλασικού κεντρώου προσανατολισμού, όπως εργαζόμενους σε υπουργεία ή στο ΕΣΥ, δασκάλους, καθηγητές, εφοριακούς κ.ά. Το πώς θα καταφέρει όλος αυτός ο εκλογικός πληθυσμός να συγκατοικήσει με τους μαοϊκούς ή τους ακτιβιστές των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, είναι προφανώς ένα θέμα. Σοβαρότερο είναι, ωστόσο, ότι, αν η Κουμουνδούρου δε βάλει νερό στο κρασί της και τραβήξει τη γραμμή σύγκρουσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση στα άκρα, τότε οι πρώτοι που θα κληθούν να πληρώσουν το μάρμαρο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, θα είναι αυτά ακριβώς τα στρώματα, που εμπιστεύθηκαν τις επαγγελίες περί κυβέρνησης της Αριστεράς.
Παρ’ όλα αυτά, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβάζει αντιευρωπαϊκές στροφές, άλλο τόσο φαίνεται να ανεβαίνουν και τα ποσοστά του. Δεν είναι αντιφατικό; Το κοινό μοιάζει να χειροκροτεί όχι μόνο τον πρωταγωνιστή, αλλά και την καταστροφή που προαναγγέλλει...
Τι έχει συμβεί;
Μία εκδοχή προτείνει ο Αλέκος Αλαβάνος: ο μέντορας του Αλέξη υποστηρίζει – ούτε λίγο ούτε πολύ – ότι το δίπτυχο Τσίπρα περί παραμονής στο ευρώ και εξόδου από το Μνημόνιο, οδηγεί κατευθείαν... εκτός ευρώ. Είναι σαν να μας λέει ότι η επίσημη θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι εκτός πραγματικότητας. Εγκλωβίζει, παραπλανά, δημιουργεί ψευδαισθήσεις.
Παρεμπιπτόντως, ο Αλαβάνος πιστεύει εδώ και καιρό ότι η χώρα δεν έχει ζωή στην ευρωζώνη. Αν όμως αυτός, ο δηλωμένος αντίπαλος του ευρώ, νιώθει την υποχρέωση να πει στον κόσμο τι μας περιμένει, τι κάνουν ή τι έκαναν, άραγε, όσοι υποτίθεται συνθέτουν το φιλοευρωπαϊκό μπλοκ; Εξήγησαν, μήπως, τι σημαίνει ζωή στη δραχμή; Έδωσαν στους πολίτες να καταλάβουν – και ειδικά στους πολίτες που τρέφονται από το μισθό ή τη σύνταξη του δημοσίου – τι θα συμβεί μόλις η Ελλάδα καταγγείλει το Μνημόνιο και επιχειρήσει να ζήσει μόνη, πτωχή πλην τίμια και αυτάρκης;
Το πολιτικό προσωπικό που θεωρεί μονόδρομο την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, όποια φανέλα κι αν φορά, οφείλει στο δρόμο προς τις κάλπες να εξηγήσει στους πολίτες δύο πράγματα:
Πρώτον, ότι οι ξένοι δεν μπλοφάρουν.
Και, δεύτερον, ότι το ταξίδι στην ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και στη δραχμή, θα είναι ταξίδι στην Ελλάδα του μεσοπόλεμου.
Ας αποφασίσουμε αν θέλουμε να το κάνουμε...
Ο Χρήστος Μαχαίρας είναι δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου