ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ στην εξωτερική πολιτική



Μια ομάδα φίλων αποδελτίωσε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ στην εξωτερική πολιτική και μας τις παρουσιάζει.


Από την Κολεκτίβα Αιρετικής Σκέψης

Η προτεινόμενη εξωτερική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται στο ιδεολόγημα του αριστερού απομονωτισμού (κάτι μεταξύ Βόρειας Κορέας και καθεστώτος Τσάβες). Πίσω από το φιλοευρωπαϊκό προσωπείο κρύβονται βαθιά αντιδυτικές και αντιευρωπαϊκές απόψεις που θέτουν σε κίνδυνο τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.
Χαρακτηριστικό της βαθύτατα εχθρικής στάσης του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Δυτικής Ευρώπης είναι το παρακάτω απόσπασμα συνέντευξης κ. Τσίπρα στο βρετανικό Channel 4:
«Πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση ισοδύναμη με εκείνη που αντιμετώπισαν οι ΗΠΑ με τη Ρωσία, κατά τη διάρκεια των ημερών του ψυχρού πολέμου. Και οι δύο πλευρές είχαν πυρηνικά όπλα στα χέρια τους και οι δύο πλευρές απείλησαν να πατήσουν το κουμπί και να το ενεργοποιήσουν. Όταν έχετε να αντιμετωπίσετε έναν ψυχρό πόλεμο, καμία πλευρά δεν θα υποχωρήσει, έτσι και τώρα δεν περιμένουμε την κυρία Merkel ή τον κύριο Cameron να υποχωρήσουν».
Ο κ.Τσίπρας παρομοιάζει ευθέως τη σχέση Ελλάδας και ΕΕ με τη σχέση ανάμεσα στους αντιπάλους ΗΠΑ και ΕΣΣΔ στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Ποια είναι άραγε η ουσία του διακηρυγμένου «ευρωπαϊσμού» του; Αντί των αμοιβαίων υποχωρήσεων και της σύνθεσης για το κοινό όφελος (όπως έκαναν ακόμη και οι δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις πολλές φορές με συνθήκες για τον περιορισμό των ατομικών όπλων) προβλέπει ανυποχώρητες θέσεις που φυσικά δεν μπορούν να οδηγήσουν παρά σε σύγκρουση; Η μήπως ο κ. Τσίπρας φαντάζεται τον εαυτό του ως πυρηνική δύναμη, που διαπραγματεύεται την κρίση της Κούβας και τα πυρηνικά του όπλα είναι το ένα τρισ. που υπολογίζεται το κόστος για την Ε.Ε. από την έξοδο της Ελλάδας; Στην τελευταία περίπτωση, μήπως σκέφτονται οι σοφοί του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να πληρώσουν οι δυτικοευρωπαίοι αυτό το κόστος, γιατί να μην μας δώσουν τα 130 δισ. Του μνημονίου, αλλά να μην το εφαρμόσουμε παρά μόνο επιφανειακά (χωρίς να κάνουμε τίποτα στην πράξη), όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ τα δύο τελευταία χρόνια;

Όσο κι αν ψάξετε στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ή τις ομιλίες του στελεχών του δεν θα βρείτε θετική αναφορά στην Ευρωπαϊκή Ενωση ή τη Δυτική Ευρώπη και την ιστορία της. Τίποτα καλό δεν φαίνεται να έχει προκύψει από τη ΕΕ για την Ευρώπη και τον κόσμο, τίποτα δεν έχει να πει σχετικά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εναντιώθηκε σε όλες τις στρατιωτικές επεμβάσεις της Δύσης που έγιναν τα τελευταία χρόνια, ακόμα και στην περίπτωση της Λιβύης, όπου υπήρχε σχετικό ψήφισμα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Θεωρεί επίσης ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική «είναι συνένοχη για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν» αφού η ελληνική ειρηνευτική δύναμη, η οποία στελεχώνεται κατά κύριο λόγο από μηχανικούς και ιατρικό προσωπικό, συμμετέχει σε μια αποστολή που «συνιστά επέμβαση του ιμπεριαλισμού σε ξένα εδάφη». 

Επίσης έχει εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για τη διπλωματική διελκυστίνδα μεταξύ Ιράν και Δύσης, υιοθετώντας φιλοϊρανική στάση. Τόσο ο προηγούμενος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και ο σημερινός, είναι τακτικοί συνομιλητές της ιρανικής πρεσβείας στην Αθήνα.
Ωστόσο, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει έως τώρα σχολιάσει την πρόσφατη απόφαση της Τεχεράνης να διακόψει την εξαγωγή πετρελαίου προς τα ελληνικά διυλιστήρια Αξιοσημείωτη είναι και η θέση του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά την ελληνοϊσραηλινή συνεργασία. Το κόμμα έχει ασκήσει δριμεία κριτική στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου για τη σύναψη της «ιδιαίτερα επικίνδυνης στρατιωτικής συμμαχίας με το επεκτατικό Ισραήλ», αδυνατώντας προφανώς να κατανοήσει τα γεωπολιτικά οφέλη που προκύπτουν από τη σύμπλευση των ελληνικών και ισραηλινών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν είναι τυχαία, λοιπόν, η καλή σχέση που έχουν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως η κ. Σοφία Σακοράφα, με την ισλαμιστική οργάνωση Χαμάς.

Επιπρόσθετα, η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, μία από τις πολλές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, έχει κατηγορήσει την αριστερή κυπριακή κυβέρνηση Χριστόφια για τη συνεργασία της με το Τελ Αβίβ διότι «θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης προς την Τουρκία για επιβολή ελληνοκυπριακών θέσεων» στο Κυπριακό. 
Το πιο ενδιαφέρον, ίσως, στοιχείο της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για την εξωτερική πολιτική είναι το αίτημα για άμεση αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και τις στρατιωτικές αποστολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα Βαλκάνια και αλλού καθώς και το κλείσιμο των ξένων στρατιωτικών βάσεων. Εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος τις δραματικές συνέπειες που θα έχει μια τέτοια απόφαση για τη θέση της Ελλάδας στο διεθνές και περιφερειακό σύστημα: η χώρα θα απομονωθεί από τους συμμάχους της την ώρα που η Τουρκία ακολουθεί μία αναθεωρητική πολιτική στο Αιγαίο και την Κύπρο και η ελληνική ισχύς μειώνεται δραματικά.
Ας σημειωθεί, τέλος, ότι ο κ. Μπαλάφας εδώ και λίγες ημέρες ανέφερε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι «μείωση εξόδων μπορεί να επιτευχθεί και μέσω της δραστικής μείωσης των αμυντικών δαπανών». Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε «και ο κίνδυνος της Τουρκίας;» ο κ. Μπαλάφας απάντησε «θα το ρισκάρουμε». Εξόχως υπεύθυνη και πατριωτική απάντηση που καθησυχάζει τους φόβους των πολιτών, αφού την ευθύνη της διακινδύνευσης αναλαμβάνει προσωπικά ο κ. Μπαλάφας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

1 σχόλιο:

  1. Kseroume oti i eksoteriki politiki den ine apo ta dinata simia tou Siriza (opos gia paradigma i ikonomiki tou k. Sratouli).

    Mporoun omos na zitisoun voithia apo polous idikous: Samara ke Anthimo gia Makedoniko, Pagkalo gia Tourkiko/Kourdiko ke Germania, Mitropoliti Pirea gia sxesis me Israil. Gia ola ta ala themata ine aparetiti mia proipiresia sto xasapiko tou Milosevic. Mi ksexname vevea oti iparxi ke to Diktio 21.

    Ti na tin kanis omos tin eksoteriki politiki otan pistevis oti o kosmos ine epipedos ke ite mavros i aspros? To mono pou xriazese ine mia stroumpouli aspri gata gia sigkrisis.

    ΑπάντησηΔιαγραφή