ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

O χρόνος τελειώνει του minority opinion



Ένα σχόλιο του φίλου μας minority opinion για τη μετεκλογική πολιτική συγκυρία, με ιδιαίτερα καίριες επισημάνσεις

Οι προχθεσινές εκλογές αποτύπωσαν με μεγαλύτερη ακρίβεια από το παρελθόν, την πραγματική εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα σε συνθήκες κρίσης.
Η εικόνα αυτή αισθητικά, πολιτισμικά και πολιτικά είναι για κάποιους από μας αποκρουστική, αλλά αυτό είναι αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατικής διαδικασίας και γι αυτό δεν δικαιολογούνται υπερβολικές και σπασμωδικές αντιδράσεις.
1,6 σε κάθε 10 έγκυρα ψηφοδέλτια, δηλαδή 1 στους 10 έλληνες περίπου επέλεξε Σύριζα. Όχι ακριβώς απόλυτη πλειοψηφία.
Γι αυτό τον λόγο, η επιμονή όλων να αναλάβει τις τύχες της χώρας ο Τσίπρας και ο Παπαδημούλης, φωτίζει περισσότερο το έλλειμμα πολιτικής ευθύνης και τόλμης όλων των υπολοίπων, παρά την αστεία πολιτική φούσκα του Σύριζα.
Είναι απολύτως κατανοητό ότι εάν ο Σύριζα μείνει εκτός πολιτικών ευθυνών, στις επόμενες εκλογές θα πάρει 50+ % από ένα εκλογικό σώμα που ψάχνει με αγωνία το θαύμα ανάμεσα στην αγία αθανασία και τα νεφελίμ. 
Η πολιτική και η χώρα όμως δεν μπορεί να περιμένει το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το νέο ΠΑΣΟΚ του Αλέξη. Ο πολιτικός χρόνος έχει ήδη εξαντληθεί. Χρειάζονται τολμηρές πρωτοβουλίες τώρα. Έστω και αν υπάρξει πολιτικό κόστος. Έστω και αν κερδοσκοπήσουν και θησαυρίσουν πολιτικά διάφοροι τυχάρπαστοι που θα κοσμούν τα βουλευτικά έδρανα απο δω και μπρος. Χωρίς πολιτικό ρίσκο η αποτυχία είναι δεδομένη.
Αλλιώς η όποια "νίκη" θα είναι Πύρρειος.

Η καθυστερημένη παραδοχή της πραγματικότητας το 2009 και η αποτυχία στην εφαρμογή των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων από το 2009 μέχρι και προχθές την Κυριακή, οδήγησαν ένα πολύ μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων να ταυτίσουν τις μεταρρυθμίσεις με την σφαγή των εκτός των τειχών και τις "διευκολύνσεις" του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και ΛΑΟΣ στο τελευταίο διάστημα, προς τους πελάτες τους. 
Γι αυτό νομίζω ότι έχει πολύ σοβαρές ευθύνες.
Είναι γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να αφήσει την χώρα να χρεοκοπήσει άτακτα και να βγει από το ευρώ και την ευρωζώνη και δεν το έκανε, με μεγάλη πολιτικό κόστος. Η άτακτη χρεοκοπία θα είχε όμως μεγαλύτερο πολιτικό κόστος και ίσως οδηγούσε και σε φυσική βία από τους "αγανακτισμένους". 
Σε κάθε περίπτωση, επειδή προσωπικά θεωρώ ότι ο χρόνος που διαθέτει η χώρα μας τελειώνει πολύ σύντομα, κομματικές τακτικές, ακόμα και επιτυχημένες, δεν πρόκειται να ωφελήσουν ούτε τα κόμματα που θα τις εφαρμόσουν, ούτε την χώρα.

Και κάτι ακόμα.
Όταν χωρίς κανένα καταναγκασμό, επιδιώκει κάποιος να ασκήσει εξουσία, πρέπει να λαμβάνει υπόψη του, ότι πέρα από τα λάφυρα που θα μοιράσει στον κομματικό στρατό, μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να γίνει δυσάρεστος και ίσως να μην ξαναπάρει την εξουσία.
Ε, δεν χάθηκε και ο κόσμος. 
Μετά από 30 χρόνια λεηλασίας το ΝΔΠΑΣΟΚ χρειάστηκε μια φορά να φερθεί υπεύθυνα και δεν τα κατάφερε. Ούτε αυτή τη μία φορά. Επιστράτευσαν έναν περαστικό για να κρυφτούν πίσω του και να μην υποστούν οι ίδιοι την φθορά.
Ως προς αυτό, το αποτέλεσμα των εκλογών, είναι ενθαρρυντικό.

3 σχόλια:

  1. Παρατηρώντας -έντρομη- τις εξελίξεις, όπως κλιμακώνονται ώρα με την ώρα πλέον, αρχίζω να πιστεύω ότι ίσως θα έπρεπε να γίνει αυτό που -αν καταλαβαίνω καλά- προτείνετε.

    Αναρωτιέμαι ποια ισχυρότερη νομιμοποίηση μιας κυβερνητικής συμμαχίας θα μπορούσε να υπάρξει από εκείνη που στηρίζεται στη διάσωση της παραμονής της χώρας στο ευρώ και την αποτροπή της απόλυτης καταστροφής που έρχεται καλπάζοντας;

    Η πλειοψηφία υπάρχει, αν τοποθετηθεί κανείς με βάση αυτό το διακύβευμα -το ζωτικότερο όλων αυτή τη στιγμή. Σε ποια βάση μπορεί να υπάρξει συνεννόηση ή ανοχή απέναντι σ' ένα κόμμα που συγκρούεται ευθέως με τους εταίρους;

    Δεν παραβλέπω καθόλου τη σημασία των κινήσεων τακτικής, όμως φοβάμαι ότι στην παρούσα συγκυρία υπάρχει ο κίνδυνος να οδηγήσουν στη ματαίωση του στρατηγικού στόχου που είναι η παραμονή της χώρας στο ευρώ, ίσως και στην ΕΕ ακόμη!

    Αλίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απολύτως.
      Δυστυχώς δεν προβλέπω ότι το πολιτικό σύστημα είναι διατεθειμένο να κάνει την υπέρβαση αυτή τη στιγμή. Θα περιμένουν όλοι τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, για να ξαναμετρήσουν τις δυνάμεις τους.
      Οι εκλογές στις 17 Ιουνίου νομίζω ότι θα είναι και ο τελευταίος σταθμός στην πορεία των τελευταίων 3 χρόνων, γιατί η πολιτική δυναμική είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει σε ένα μήνα. Κατά πάσα πιθανότητα η αντιευρωπαική, εθνικιστική και ρατσιτσική τάση θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο.
      Η ελληνική κοινωνία δεν πρόλαβε να δημιουργήσει ένα αντίστοιχο νέο φιλοευρωπαικό ρεύμα, που να μην είναι ταυτισμένο με τα αμαρτήματα του ΝΔΠΑΣΟΚ.
      Στο τέλος Ιουνίου πιστεύω ότι θα ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για φιλική "προσωρινή" αποχώρηση απο την Ευρωζώνη και επαναδιαπραγμάτευση για κούρεμα του υπολοίπου χρέους προς τις χώρες της ΕΕ και την ΕΚΤ.

      Διαγραφή
  2. παραπέμπω στα σχόλιά μου υπέρ δικομματισμού και πασοκ στην ανάρτηση του κ.σοφούλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή