ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

O θρίαμβος του λαϊκισμού του Μιχάλη Κυριακίδη

  
Του Μιχάλη Κυριακίδη, http://www.metarithmisi.gr, 7.5.12
 
Τα αποτελέσματα των εκλογών δεν πρέπει να ξάφνιασαν. Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να ξάφνιασαν τους επιτελείς των κομμάτων. Τόσο οι φανερές δημοσκοπήσεις, όσο και οι κρυφές, έδειχναν ότι η συντριβή του δικομματισμού θα είναι καθολική. Ίσως κάποιοι πίστευαν ότι μπροστά στην κάλπη, κάποιοι «αγανακτισμένοι» πολίτες θα σκέφτονταν πιο ψύχραιμα. Αυτό όμως δεν συνέβη. Τι όμως συνέβη χθες; Ας δούμε πρώτα τους ηττημένους. Πρώτος ηττημένος η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά και φυσικά ο ίδιος προσωπικά που βιάστηκε να προκαλέσει τις εκλογές και οδήγησε το κόμμα του από το 33,5% του 2009 που εθεωρείτο μεγάλη ήττα σε συντριβή, κάτω από το 20%. Μεγάλη ήττα, αλλά αναμενόμενη, του ΠΑΣΟΚ, που πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος της κρίσης και έκανε και τα μεγαλύτερα λάθη που οδήγησαν όχι μόνο σε ύφεση, ανεργία, μείωση μισθών, αλλά και στο ναδιρ την αξιοπιστία της χώρας.

Ηττημένοι είναι οι λεγόμενοι «μνημονιακοί», αυτοί δηλαδή που σήκωσαν το βάρος της κρίσης και που εφάρμοσαν είτε με την θέλησή τους, είτε από ανάγκη και ανικανότητα νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επέβαλε η Κεντροδεξιά που κυριαρχούσε στην Ευρώπη. Και πλήρωσαν  και για λογαριασμό της. Εξάλλου, το λογαριασμό πλήρωσε, όπως είδαμε και ο Σαρκοζί, ο ένας από τους βασικούς άξονες αυτής της «μνημονιακής» πολιτικής στην Ευρώπη.
Ποιοι είναι οι νικητές;
Είναι μήπως οι εκφραστές μια άλλης πολιτικής; Εάν ναι ποια είναι η πολιτική αυτή; Νομίζω πως δεν υπάρχει απάντηση. Διότι αυτό που κυρίως έλεγαν, ήταν «όχι στο μνημόνιο». Όταν ετέθη το θέμα της διακυβέρνησης ακούσαμε τις απίθανες και ανεύθυνες προτάσεις για «κυβερνήσεις της Αριστεράς» ή για περίεργες, αλλοπρόσαλες και απολίτικες προτάσεις συνεργασίας, αν και γνώριζαν ότι είναι ανέφικτες. Και όμως επιβραβεύτηκαν…
Πολλοί ψηφοφόροι πήγαν στην κάλπη, θεωρώντας δεδομένο ότι μετά τις εκλογές θα υπάρξει συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΔ. Στην άποψη αυτή συνέβαλαν τόσο τα «αντιμνημονιακά» κόμματα, όσο και τα ΜΜΕ. Οι ψηφοφόροι αυτοί, ακολούθησαν την γνωστή ελληνική συνταγή της «τζάμπα μαγκιάς». Ότι δηλαδή και θα τους «φτύσουμε και τα φράγκα θα μας έρθουν από την ΕΕ». Μόνο πως και στις μαγκιές γίνονται ατυχήματα και ενίοτε τραγωδίες.
Αυτό που επιβραβεύτηκε σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση ήταν η νίκη, ο θρίαμβος του λαϊκισμού. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο λαϊκισμός βρίσκεται στο βάθρο των νικητών. Είχαμε και παλαιότερα στη χώρα μας, αλλά και σε άλλες χώρες, απόδειξη για αυτό. Διότι οι λαοί κάνουν συχνά λάθη. Προτιμούν τους μύθους από την αλήθεια. Πολλοί περισσότερο εάν δεν υπάρχουν εναλλακτικές πολιτικές που έχουν το σωστό μίγμα του οράματος και του ρεαλισμού.
Η Δημοκρατική Αριστερά; Σε ποιους ανήκει; Στους νικητές θα πουν οι περισσότεροι φίλοι μου. Θα συμφωνήσω. Εν μέρει. Διότι, δεν κατάφερε να καλύψει τις προσδοκίες που δημιούργησε με την ίδρυσή της, σε μεγάλη μερίδα προοδευτικών αριστερών πολιτών, όπως εξάλλου έδειχναν και εκείνες οι δημοσκοπήσεις που της έδιναν το ποσοστό που πέτυχε σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως γιατί δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει το σωστό μίγμα του οράματος και του ρεαλισμού. Ίσως, γιατί σε τέτοιες ιστορικές εποχές, ο λαϊκισμός είναι σαρωτικός.
Κατάφερε, όμως, όχι απλώς να μπει στη Βουλή, αλλά και να έχει μια πολύ αξιοπρεπή παρουσία. Είναι πλέον πολύ σοβαρός παίχτης στη νέα πολιτική σκακιέρα.
Η σημερινή ημέρα, είναι η πρώτη μιας νέας περιόδου στην πολιτική μας ζωή. Για την Κεντροαριστερά, ξεκινά μια έντονη πολιτικά περίοδος που θα θέσει πολλά θέματα επί τάπητος. Θέματα που αφορούν και στην δημοκρατική κυβερνώσα αριστερά.
Σημείωση: Το ότι είναι ντροπή για τη Δημοκρατία μας το γεγονός ότι μπαίνουν στη Βουλή 22 νεοναζί, συμφωνούμε όλοι. Καθήκον μας είναι να συλλογιστούμε, πως θα «πνίξουμε» αυτό το μαύρο φίδι...
Ο Μιχάλης Κυριακίδης είναι δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου