ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Δημοκρατική Αριστερά: Πλάθοντας τη συναίνεση



του Ευθύμη Δημόπουλου

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε πει «πως οι πραγματικοί ηγέτες δεν ψάχνουν τη συναίνεση αλλά την πλάθουν». Το πνεύμα αυτών των λόγων ελάχιστα επηρέασε την ελληνική πολιτική ζωή η οποία παραδοσιακά κινήθηκε μέσα σε ατμόσφαιρα οξύτητας και διχασμού. Τα δύο τελευταία χρόνια σπιθαμιαίοι κομματικοί αρχηγοί έστησαν έναν άγριο χορό μικροπολιτικών συμφερόντων, ηγετικών μωροφιλοδοξιών και ακραίων ιδεοληψιών, παγιδεύοντας την ελληνική κοινωνία. Άλλος πάσχιζε να γαντζωθεί στην καρέκλα του, άλλος λαχταρούσε αυτοδυναμία και άλλος φαντασιώνονταν την «ανατροπή του καπιταλισμού». Έτσι, ακόμη και σήμερα, όταν όλα τα δεδομένα (πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα, δημοσκοπήσεις ενόψει των νέων εκλογών) υπογραμμίζουν την ανάγκη συνθέσεων και κυβερνητικής μετεκλογικής συνεργασίας, οι δυνάμεις αυτές παράγουν, μέσω της προεκλογικής ρητορικής τους, πόλωση, φανατισμό και αδιέξοδα. Υπό αυτές τις συνθήκες το δραματικά επείγον αίτημα για εθνική συνεννόηση καταπνίγεται σε ένα περιβάλλον πολιτικού σπαραγμού.
Ελπιδοφόρα εξαίρεση μέσα σε αυτή τη συνθήκη αποτελεί η ΔΗΜΑΡ ένα κόμμα, το οποίο ξεπερνώντας φοβίες και αμφισημίες στο λόγο του, φτάνει την κρίσιμη στιγμή να αναδειχθεί σε ένα διακριτό πόλο πολιτικού ορθολογισμού και εθνικής συνεννόησης. Δεν είναι τυχαίο πως, μετά τους χειρισμούς του Φ.Κουβέλη στη διάρκεια των διερευνητικών εντολών, ένα πολύ μεγάλο μέρος πολιτών αναγνωρίζει, σε δημοσκοπικό επίπεδο, τη ΔΗΜΑΡ ως εγγυητή μιας βιώσιμης και λειτουργικής μετεκλογικής κυβερνητικής συνεργασίας. Η Δημοκρατική Αριστερά πλάθει σήμερα με σθένος και νηφαλιότητα την πολιτική και κοινωνική συναίνεση για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η προσπάθεια αυτή είναι πολυεπίπεδη.
Η ΔΗΜΑΡ με τον πολιτικό της λόγο αποδομεί τη βίαιη ρητορική του λαϊκισμού που τόση ένταση και αποπροσανατολισμό έχει συσσωρεύσει στην κοινωνία μας. Αναγνωρίζει τις δυσκολίες μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας και την ανάγκη να υπάρξει επειγόντως ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας για τους αδυνάτους. Όμως δεν ελεεινολογεί όπως κάνουν οι ακραίοι οι οποίοι παρουσιάζουν την Ελλάδα (μια χώρα που παραμένει, παρά τις οδυνηρές συνέπειες της κρίσης, μέσα στις 30 πλουσιότερες χώρες του κόσμου και 25η στο δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης) ως χώρα συσσιτίων, λιμοκτονούντων μαθητών και μαζικών αυτοκτονιών, για να καρπωθούν εκλογικά οφέλη από φθηνή συναισθηματική προπαγάνδα. Η ΔΗΜΑΡ δεν έκλεισε πονηρά το μάτι σε όσους ζητούσαν κρεμάλες στο Σύνταγμα, σε αυτούς που καίνε την πόλη και καταστρέφουν τα πανεπιστήμια και τα σχολεία όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ακροδεξιοί. Η ΔΗΜΑΡ δεν παρότρυνε τους Έλληνες να πάψουν να πληρώνουν τους φόρους τους αλλά ζήτησε φορολογική δικαιοσύνη. Δεν έβγαλε από το πολιτικό της στόμα αφρούς ουρλιάζοντας για «εθνοπροδότες, απάτριδες, πουλημένους, Πινοσέτ κλπ», όχι γιατί δεν αναγνωρίζει μια τεράστια πολιτική και ηθική ευθύνη του παλαιοκομματισμού και του δικομματισμού για την κατάσταση της χώρας, αλλά γιατί έχει βαθιά ιστορική συναίσθηση των κινδύνων που απελευθερώνει η αχαλίνωτη και έξαλλη ρητορική. Η ΔΗΜΑΡ δεν είναι διατεθειμένη να τσαλαπατήσει τους θεσμούς και να διχάσει την κοινωνία, για να κάνει πολιτική επί των ερειπίων.
Η ΔΗΜΑΡ προασπίζεται μια Ευρωπαϊκή Ελλάδα. Με όλες τις απογοητεύσεις που προκαλεί σε πολλούς φιλοευρωπαϊστές η κυρίαρχη τακτική των Βρυξελλών, η ΔΗΜΑΡ δεν ρισκάρει ούτε υποθηκεύει το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας. Δεν αντιλαμβάνεται τη σχέση μας με την Ευρώπη όπως την αντιλαμβάνεται ο Τσίπρας ως «ψυχρό πόλεμο, με το δάχτυλο στη σκανδάλη των πυρηνικών όπλων». Διαφωνεί ριζικά με τον βολικό και πατριδοκάπηλο μύθο του συρμού «πως για όλα φταίνε οι ξένοι». Δεν επιφυλάσσει για τη χώρα το ρόλο του Σορίν Ματέι με την απασφαλισμένη χειρομβομβίδα όπως αυτοί που προπαγανδίζουν «τη μονομερή καταγγελία του μνημονίου και την μπλόφα των ξένων». Οι δεσμοί ανάμεσα σε εταίρους και συμμάχους δεν χτίζονται με απειλές. Δεν θα ακολουθήσουμε το παράδειγμα ούτε του Σόιμπλε ούτε του Τσίπρα και του Καμένου. Η ΔΗΜΑΡ αντιλαμβάνεται τους δεσμούς μας με την Ευρώπη ως το σφυρηλατημένο πολιτικό και πολιτισμικό όραμα ολόκληρων γενεών Ελλήνων και μιας πολύχρονης και πολύμοχθης γεωπολιτικής στρατηγικής της χώρας, στην οποία πρωταγωνίστησε η ανανεωτική αριστερά. Δεν θα παίξει στα ζάρια κατακτήσεις τόσων δεκαετιών. Επιπλέον, επισημαίνει, ήδη από τις θέσεις του Συνεδρίου της, πως η διαχείριση της ελληνικής κρίσης δεν είναι υπόθεση μόνο των ξένων. Η χώρα δεν πρέπει να περιμένει τη λύση των προβλημάτων της μόνο από τους Ευρωπαίους αλλά ούτε και απομονωμένη από αυτούς. Χωρίς περιορισμό των ελλειμμάτων, χωρίς παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας βάσει εθνικού σχεδίου, το οποίο όμως θα αξιοποιεί την ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια και τεχνογνωσία, διέξοδος δεν υπάρχει. Όσοι υποστηρίζουν μια ανάπτυξη της χώρας βασισμένη αποκλειστικά στις δικές της δυνάμεις, όχι μόνο αγνοούν δραματικά όλη την ιστορική απόπειρα του ελληνικού αστικού εκσυγχρονισμού από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο μέχρι τον Καραμανλή, αλλά μας σπρώχνουν στην εθνική απομόνωση.
Τέλος, η ΔΗΜΑΡ καλεί σε συστράτευση όλες τις σοβούσες δυνάμεις του ελληνικού μεταρρυθμισμού για την ριζική αλλαγή του κράτους. Όπως και να «διαβάσουμε» την ελληνική κρίση και το αδιέξοδο του πολιτικοκοινωνικού ελληνικού μοντέλου (είτε με έμφαση στην ελληνική ιδιομορφία είτε με έμφαση στην «νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική επέλαση) είναι αδύνατον από την αφήγηση της χρεοκοπίας του να απουσιάζει η αφήγηση της χρεοκοπίας του πελατειακού κράτους, είτε στο 19ο αιώνα βάλουμε αυτή την αρχή είτε στο 1981, είτε στις αρχές του 21ου. Τα σχολεία μας, τα νοσοκομεία μας, οι πόλεις μας, το φορολογικό και ασφαλιστικό μας σύστημα, η δικαιοσύνη «φωνάζουν» για μεταρρυθμίσεις σήμερα παρά ποτέ. Τα στατιστικά της κρίσης είναι εδώ για να μας δείχνουν πως η ζήτηση δημόσιων υπηρεσιών εκπαίδευσης, ασφάλειας, υγείας αυξάνεται κατακόρυφα. Πως οι κοινωνικά αδύναμοι, οι άνεργοι, όλοι οι μισθωτοί εργαζόμενοι και η υγιής επιχειρηματικότητα στρέφουν το βλέμμα τους και τις ελπίδες τους στη μεγάλη μεταρρύθμιση του κράτους. Χωρίς αυτήν κανένα ταχυδακτυλουργικό σχέδιο ανάπτυξης δε θα μας ξυπνήσει από τον «εφιάλτη» για να μας επαναφέρει μονομιάς στο «χαμένο παράδεισο» της ευμάρειας των δανεικών.
Ο πολίτης που δεν θέλει να παραπλανηθεί για άλλη μια φορά από τον παλαιοκομματισμό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αλλά δεν θέλει να παραδοθεί στη Χάρυβδη της έξαλλης και ανεύθυνης κομπανίας της δραχμής ετοιμάζεται να ψηφίσει ΔΗΜΑΡ.

Ο  Ευθύμης Δημόπουλος είναι δάσκαλος, μέλος της ΔΗΜΑΡ και φίλος της "Μαργαρίτας"


2 σχόλια:

  1. Προσυπογράφω απολύτως.Αυτή είναι η αριστερά μας.

    Θοδωρής Τριανταφύλλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετικό και ενωτικό κείμενο. Η ΔΗΜΑΡ βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή