ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Πότε επιτέλους θα γίνουν...εκλογές;


του Ευτύχη Παλλήκαρη από την Athens Voice

Ένα zapping στα κανάλια
 το βράδυ της περασμένης Δευτέρας ήταν αρκετό: Τα πολιτικά κόμματα και οι εκπρόσωποί τους- τουλάχιστον η μεγάλη πλειοψηφία- μιλούν ήδη φωναχτά για τις επόμενες εκλογές! Κι αυτό μετά από δύο ψυχοφθόρες εκλογικές αναμετρήσεις...
Δεν πάει να βουλιάζει η χώρα από την ακυβερνησία, δεν πάνε να λένε οι εταίροι μας- κατά πολλούς οι “κατοχικές δυνάμεις”- να φτιάξουμε μια κυβέρνηση της προκοπής ώστε να διαχειριστεί τουλάχιστον τα στοιχειώδη... Εμείς εκεί, ψάχνουμε ήδη με το φανάρι το πότε θα γίνουν οι επόμενες εκλογές στη χώρα. Έχουμε μετατρέψει τις βαλβίδες εκτάκτου ανάγκης που ορίζει το Σύνταγμα σε κανόνα της πολιτικής ζωής και την συνταγματική ομαλότητα σε εξαίρεση.
Θέλετε αποδείξεις; Στη ΝΔ, που ήρθε πρώτη, ελάχιστοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι όταν ο αρχηγός τους μιλάει για κυβέρνηση μακράς πνοής, εννοεί κάτι που θα επιβιώσει πέραν των ευρωεκλογών, δηλαδή θα βγει η τετραετία. Άλλωστε σε δύο χρόνια από τώρα θα έχουμε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Εκεί χρειάζονται 180 βουλευτές για την ανάδειξη νέου Προέδρου και θυμίζουμε πως σήμερα- όχι τότε- το σύνολο των βουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ είναι 179. Κι αν δεν γίνει ατύχημα τότε, υπάρχουν και οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, που μπορεί να εκδηλωθεί η δυσαρμονία λαού-κυβέρνησης οπότε το αίτημα για εκλογές αναμένεται μετά βεβαιότητας ότι θα τεθεί ξανά.
Αν μιλήσετε με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη θα διαπιστώσετε πως οι εκτιμήσεις τους είναι ότι οι εκλογές θα γίνουν πολύ νωρίτερα- κάποιοι μάλιστα αναμένουν την κατάρρευση του κυβερνητικού σχήματος μέσα στους προσεχείς μήνες. Μάλιστα η “αυθόρμητη” συγκέντρωση της περασμένης Κυριακής στην Αθήνα ερμηνεύτηκε από αρκετούς ως η πρώτη...προεκλογική συγκέντρωση για τις κάλπες που δεν αργούν.
Η χώρα βυθίζεται στην ύφεση. Λεφτά δεν υπάρχουν. Η ανεργία δεν ελέγχεται. Οι επενδύσεις είναι ασύμβατες με το status της χώρας. Το κράτος ανταποκρίνεται με τρομερή δυσκολία στις βασικές του υποχρεώσεις. Η ενίσχυση της “Χρυσής Αυγής” θυμίζει κάτι από Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Στην Ευρώπη το επόμενο δεκαήμερο κρίνονται πολλά για την τύχη της χώρας και η ανάγκη να μην εκπροσωπούμαστε πλέον με πρωθυπουργούς σε ομηρία και υπηρεσιακούς υπουργούς είναι επιτακτική. Η δουλειά που απαιτείται για να καλύψουμε το χαμένο έδαφος είναι τεράστια. Ήδη πολλοί προεξοφλούν ότι δεν θα αποφύγουμε το “συμβάν”, έτσι όπως πορευόμαστε, ακόμα και εντός ευρωζώνης.
Κι εμείς, ψάχνουμε στο ημερολόγιο για το πότε θα ξαναγίνουν εκλογές! Δεν μπορεί, κάποιες ερμηνείες κοινωνικής ψυχολογίας πρέπει να υπάρχουν για το απίστευτο εκλογικό σύνδρομο που καταδυναστεύει τη χώρα. Κατά την άποψή μου, αυτό που συμβαίνει είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία του πολιτικού φάσματος αρνείται να αποδεχτεί τη σκληρή πραγματικότητα-και πολύ περισσότερο να μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας στους πολίτες. Η ανεπάρκεια και η ευθυνοφοβία εμφανίζονται σε όλο τους το μεγαλείο. Τα κόμματα ζουν το μύθο τους και εμείς το δράμα μας. Εδώ κρύβεται η πηγή της παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας, που σε αυτή τη φάση ορίζεται ως η αδυναμία αναχαίτισης των κρισιακών φαινομένων με δραστικά μεταρρυθμιστικά μέτρα.
Δημοκρατία δεν είναι όμως μόνο η προσέλευση στην κάλπη από το πρωί μέχρι το βράδυ της Κυριακής. Είναι μια ύψιστη στιγμή αλλά, δημοκρατία υπάρχει και την επομένη των εκλογών. Κυρίως συνεπάγεται και υποχρεώσεις- όχι μόνο δικαιώματα. Συμβιβασμούς και υποχωρήσεις- όχι μόνο “ανένδοτους” και ανέξοδους λαϊκισμούς. Συνεπάγεται αποδοχή των κανόνων της πλειοψηφίας. Σε δύσκολους καιρούς, θα έπρεπε να σημαίνει και στοιχειώδης συναίσθηση ευθύνης, συναίνεση στα θεμελιώδη από όλους. Αλλά όταν ο ένας σου λέει ακύρωση του μνημονίου εδώ και τώρα και οι άλλοι αμύνονται με μαξιμαλιστικές υποσχέσεις για επαναδιαπραγμάτευση των πάντων, η σύγκρουση με χίλια σε τοίχο από γρανίτη είναι προδιαγεγραμμένη. Και λίγο πριν από τη μοιραία σύγκρουση, μηχανοδηγοί, θερμαστές και ελεγκτές τρέχουν στα βαγόνια και αντί να προειδοποιήσουν τους επιβάτες να προφυλαχτούν, τους φωνάζουν, “η αμαξοστοιχία χρειάζεται επειγόντως εκλογές”. Κραχ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου