ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Η Δημοκρατική Αριστερά θα κάνει το σωστό



Την Κυριακή θα ψηφίσουμε Δημοκρατική Αριστερά. Μαζί μας θα ψηφίσουν και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνίδες και Έλληνες. Εκείνες και εκείνοι που θέλουν να κυβερνηθεί η χώρα από  μια κυβέρνηση με προοδευτικό περιεχόμενο, φερέγγυα πρόσωπα και πρόγραμμα  διεξόδου από την κρίση. Για να παραμείνουμε στην ΕΕ και το Ευρώ, για να προστατευθούν οι αδύναμοι, για να γίνουν μεταρρυθμίσεις, για να μπούμε σε αναπτυξιακή πορεία, για να ξεκινήσει η διαδικασία σταδιακής και συντεταγμένης απαγκίστρωσης από το μνημόνιο.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στη χώρα αυτή που δεν παρασύρονται από τα μανιχαϊστικά και διχαστικά διλήμματα του τύπου «ή εμείς ή αυτοί». Που καταλαβαίνουν ότι χωρίς συνεργασία όλων των Ελλήνων δεν σώζεται, ούτε η παρτίδα, αλλά ούτε και η πατρίδα.
Άνθρωποι που δεν θεωρούν ως απαγορευμένες και ακατανόμαστες, λέξεις όπως, διαπραγμάτευση, συναίνεση, υποχώρηση, συμβιβασμός.

Άνθρωποι, που αγωνίζονται καθημερινά, εκεί έξω στo ρινγκ της πραγματικής οικονομίας, φροντίζοντας να κάνουν το σωστό. Και τα καταφέρνουν. Αλλά και όταν αποτυγχάνουν και πέφτουν, στηρίζονται στα χέρια τους, σηκώνονται, σφίγγουν τα δόντια και πάνε πάλι από την αρχή.
Άνθρωποι, που ήταν τυχεροί και βρέθηκαν στην ασφάλεια του δημοσίου, αλλά σέβονται το ψωμί που τρώνε. Και πασχίζουν να σταθούν όρθιοι μέσα στο χάος του κάθε κρατικού φορέα, με χέρια καθαρά, με αλληλεγγύη και αγάπη για  το συμπολίτη τους.
Άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι όσοι κινδυνολογούν και διχάζουν, το κάνουν γιατί εποφθαλμιούν το κράτος - λάφυρο. Αυτό είναι που τους κινητοποιεί και όχι η σωτηρίας της χώρας τους.
Άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι όσοι υπόσχονται πράγματα που δεν μπορούν να προσφέρουν, δημαγωγούν. Όσοι τσαμπουκαλεύονται και σπεκουλάρουν πάνω στα μνημόνια και τον πατριωτισμό, δημαγωγούν. Όσοι χρησιμοποιούν τη ξενοφοβία, δημαγωγούν. Και η δημαγωγία είναι εχθρός της δημοκρατίας.

Άνθρωποι οργισμένοι, που θέλουν να τιμωρήσουν τους ένοχους, όχι όμως αυτοκτονώντας οι ίδιοι ομαδικά.
Άνθρωποι που σιχαίνονται τη βία και το φασισμό, ανεξαρτήτως χρώματος.

Αυτούς του ανθρώπους έχουμε στο νου μας καθώς οδεύουμε προς την κρίσιμη Κυριακή. Ξέρουμε ότι η ψήφος τους είναι εντολή για ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών. Η Δημοκρατική Αριστερά δεν εγγυάται απλά το σχηματισμό κυβέρνησης, εγγυάται το προοδευτικό και αποτελεσματικό περιεχόμενο της πολιτικής της.


Πολλοί φίλοι μας ρωτούν: Κυβέρνηση με τη ΝΔ; Και άλλοι: Μα, κυβέρνηση με το Σύριζα;
Ε λοιπόν ναι και με τη ΝΔ και με το Σύριζα και με το ΠαΣόκ. Μια οικουμενική κυβέρνηση των δημοκρατικών δυνάμεων είναι σήμερα η μόνη λύση. Με μια προϋπόθεση. Για να έχει μια τέτοια συλλογική κυβέρνηση βιωσιμότητα και θετικό αποτέλεσμα, θα πρέπει οι συμμετέχοντες σε αυτήν πολιτικοί οργανισμοί να υπερβούν τον εαυτό τους. Να προχωρήσουν σε  προγραμματική συμφωνία κάνοντας αμοιβαίες υποχωρήσεις, στα πρόσωπα, στις θέσεις, στις πολιτικές. Με γνώμονα πάντοτε τη σωτηρία της χώρας, μέσα στην ΕΕ και το ευρώ, την προστασία των αδύναμων, τις βαθιές μεταρρυθμίσεις, την ανάπτυξη. Η Δημοκρατική Αριστερά δεν αιθεροβατεί. Γνωρίζει τις αγκυλώσεις, τις ιδεοληψίες, τα μικροκομματικά συμφέροντα. Γνωρίζει, ότι είναι πολύ δύσκολο, ο 2ος των εκλογών να είναι μέσα σε οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα.
Η ΔΗΜΑΡ θα προχωρήσει με όσους θέλουν και συμφωνούν πάνω σε ένα πρόγραμμα προοδευτικής διακυβέρνησης, ένα πρόγραμμα σωτηρίας. 
Γι’ αυτό ζητάει από τις Ελληνίδες και τους Έλληνες τη ψήφο τους. Για να είναι δυνατή ώστε να διαμορφώσει αποφασιστικά το κυβερνητικό τοπίο της επόμενης μέρας. 

3 σχόλια:

  1. Συμφωνω απολυτα μαζι σου αγαπητε Λεωνιδα. Οχι αλλος εμφυλιος, οχι αλλο μισος. Δυκαιοσυνη με ευθυνη. Αγαπησωμεν αλληλους ινα εν ομονοια οικοδομησωμεν μια νεα Ελλαδα. Λυπαμαι μονο που δεν εισαι υποψηφιος διοτι η πατριδα χρειαζεται ανθρωπους με ορθο λογο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Leo, mipos tha itan kalitera "realistiki kivernisi sotirias". Ti simeni "proodevtiko", "proodevtiki" simera?

    Kali epitixia sti DIMAR. Mpori na kratai to klidi gia mia kivernisi avrio vradi. As elpisoume oti tha to xrisimopiisi kala.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μακη: Προοδευτική κυβέρνηση σήμερα σημαίνει κυβέρνηση σωτηρίας.
    Κώστα: Οχι άλλος εμφύλιος, ναι στη συνεργασία.
    Μακάρι να το δουν έτσι οι πολιτικοί ταγοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή