ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Πολλά κόμματα, δύο πολιτικές



του Κίμωνα Χατζημπίρου από τα ΝΕΑ

Πριν από μερικά χρόνια το ΚΚΕ διακήρυσσε: «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές». Το σύνθημα υπονοούσε ότι τα υπόλοιπα κόμματα υπηρετούν την αστική δημοκρατία, τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και την ενσωμάτωση στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ το ΚΚΕ, μη υποτασσόμενο στην Ευρώπη, προετοιμάζει την ανατροπή του καπιταλισμού. Σήμερα το ΚΚΕ έχει συρρικνωθεί δημοσκοπικά, παρ' όλ' αυτά η δική του πολιτική βρίσκει συνεχιστές σε ένα φάσμα κομμάτων που αμφισβητούν το κοινοβουλευτικό σύστημα, αρνούνται τη θετική επίδραση από την Ευρώπη, κινούνται σε θολά αντικαπιταλιστικά ή αντιιμπεριαλιστικά νερά.
Τα κοινά σημεία Ακροδεξιάς και Ακροαριστεράς είχαν γίνει φανερά από χρόνια, κυρίως στον εθνικιστικό και ελληνοχριστιανικό λόγο τους. Σήμερα διαμορφώνεται μια νέα γενιά ακραίων ολοκληρωτικών σχημάτων που δεν νοιάζονται πια για σοβαρές θεωρητικές αναλύσεις ή για συμμόρφωση με κοινοβουλευτικές διαδικασίες όπως έκαναν το ΚΚΕ και ο ΛΑΟΣ, αντίστοιχα. Η απροσχημάτιστη βία της Χρυσής Αυγής προκαλεί εφιαλτικούς συνειρμούς. Ωστόσο, και το μεγαλύτερο μέρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων όπως και το αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύουν, χωρίς να απορρίπτουν φανερά, τη δημοκρατία. Εστω και αν καλλωπίζονται για να καθησυχάσουν τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους, οι αρχικές τοποθετήσεις και οι λεπτομέρειες των συμπεριφορών τους αποκαλύπτουν μια ανησυχητική πραγματικότητα. Ενα κόμμα είναι δημοκρατικό όταν δεν ευνοεί, άμεσα ή έμμεσα, πολιτικές παρεκτροπές, δεν υπόσχεται εξωθεσμικές ενέργειες, δεν παίζει επικίνδυνα με τον ρατσισμό, την πατριδοκαπηλία, τη θρησκοληψία, τη μισαλλοδοξία, την ομοφοβία, δεν καλλιεργεί τον φανατισμό των έξαλλων οπαδών, δεν ανέχεται τραμπουκισμούς, προπηλακισμούς αντιπάλων και πολιτικό χουλιγκανισμό, δεν υποθάλπει τη βία των απογοητευμένων και των αδικημένων, δεν εκβιάζει την κοινωνία υποδαυλίζοντας το μπάχαλο, δεν σχηματοποιεί εχθρούς για να στρέψει εναντίον τους τη μανία των μαζών, δεν απειλεί να κάψει τη Βουλή αν δεν συμμορφωθούν οι βουλευτές, δεν φλερτάρει με φαντασιώσεις περί εξωθεσμικών και βίαιων ανατροπών, δεν αφήνει έντεχνα να αιωρούνται ιδέες ακόμα και ένοπλου αγώνα.

Εχει λεχθεί συμβολικά ότι η δημοκρατία είναι κατοχυρωμένη αν ο πολίτης, ακούγοντας ξημερώματα να του χτυπούν την πόρτα, είναι σίγουρος ότι έξω στέκεται ο γαλατάς (παλιά οι γαλατάδες διένεμαν το γάλα στα σπίτια νωρίς το πρωί). Αν εμφιλοχωρήσει η παραμικρή υπόνοια ότι έξω από την πόρτα μπορεί να περιμένουν στρατιώτες ή παραστρατιωτικοί, πολιτοφύλακες, κομισάριοι ή γενικώς άτομα με στολές, μπότες, περιβραχιόνια, τότε η παγιωμένη αίσθηση ελευθερίας που προσφέρει η λειτουργία των θεσμών δίνει τη θέση της σε μια παγερή ανασφάλεια.
Πέραν της εξασφάλισης των ελευθεριών, η δημοκρατική ομαλότητα αποτελεί τον καλύτερο φίλο της οικονομίας, ενώ χειρότερος εχθρός είναι ο πανικός. Αυτός ήδη προκαλείται από τη ρηχότητα των οικονομικών θεωριών του αντιδημοκρατικού τόξου. Σε περίπτωση που κυβερνήσει, είναι προφανές ότι η χώρα οδηγείται σε απομάκρυνση από την Ευρώπη, όχι μόνο της Μέρκελ αλλά της σοσιαλδημοκρατίας, του Ολάντ, του Κον-Μπεντίτ. Οι απόψεις ότι θα πετάξουμε το Μνημόνιο και θα κρατήσουμε το ευρώ είναι πασίδηλα ασυνάρτητες. Ο ισχυρισμός ότι δεν τους συμφέρει να μας διώξουν, γιατί θα τους καταστρέψουμε, μαρτυρά απίστευτη άγνοια. Αυτό που πράγματι υπόσχονται τέτοιες απόψεις είναι διόγκωση της ανεργίας, ανήμπορες επιχειρήσεις, κατάρρευση κοινωνικού κράτους, υπερπληθωρισμό και πρωτοφανή λιτότητα για μισθούς και συντάξεις, μόνιμες ελλείψεις σε καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα, ανταλλακτικά.

Μια διαφορετική πολιτική υπηρετείται από δυνάμεις που ανήκουν στο δημοκρατικό τόξο. Υποτασσόμενες στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς, αρνούνται την κοινωνική βία, εκτιμούν τις ευρωπαϊκές αξίες (που εν μέρει γεννήθηκαν στην αρχαία Ελλάδα), αποδέχονται τη διαφορετικότητα πολιτισμών και πολιτικών αντιθέσεων της Ευρώπης. Ακόμα και αν αντιτίθενται στο Μνημόνιο, όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι, ακόμα και αν περιλαμβάνουν μερικά αντιδημοκρατικά στοιχεία, δεν υπονοούν ότι «ή θα κάνετε αυτό που λέμε εμείς ή δεν θα αφήσουμε τίποτα όρθιο». Οι ιδεολογικές τους βάσεις απλώνονται σε ένα ευρύ φάσμα Αριστεράς, Δεξιάς και Κέντρου, η καθεμία προτείνει έναν δικό της τρόπο για να οικοδομηθούν η πρόοδος και το ευρωπαϊκό μέλλον. Επομένως, στις εκλογές, οι εχέφρονες πολίτες έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν ή να απορρίψουν διαφορετικές δημοκρατικές προτάσεις, κρίνοντας ο καθένας ανάλογα με τη σοσιαλιστική, φιλελεύθερη, συντηρητική, πατριωτική, οικολογική ιδεολογία του. Συμπληρωματικά θα μετρήσουν και τις ευθύνες που αποδίδουν στα κόμματα για τη διαχείριση της εξουσίας, την οποία μπορεί να θεωρούν ληστρική, σπάταλη, ατελέσφορη, αποτυχημένη.
Ο Κίμων Χατζημπίρος είναι καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου