ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Μάνος Ματσαγγάνης: Η χώρα αλλάζει σελίδα



Ένα σημείωμα του Μάνου Ματσαγγάνη σχετικό με τις σημερινές εξελίξεις


Οι έδρες ΝΔ-ΠΑΣΟΚ επαρκούν για το σχηματισμό κυβερνητικής πλειοψηφίας. Συνεπώς ο πειρασμός για τη Δημοκρατική Αριστερά να μείνει εκτός (π.χ. δίνοντας σε μια πρώτη φάση ψήφο ανοχής, για να την αποσύρει στη συνέχεια όταν αρχίσουν τα δύσκολα) θα είναι μεγάλος.

Νομίζω ότι σε αυτόν τον πειρασμό θα πρέπει να αντισταθούμε. Για να μείνουμε στη ζώνη του ευρώ (και στην Ε.Ε.) θα χρειαστούν λεπτοί χειρισμοί, αποφασιστικότητα, σύγκρουση με συμφέροντα και σταθερή προσήλωση στο στόχο. Ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Βενιζέλος είναι από μόνοι τους ικανοί για κάτι τέτοιο.

Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση που να την στελεχώνουν πολιτικά πρόσωπα ευρύτερης αποδοχής, με αποδεδειγμένη διαχειριστική επάρκεια και προσωπική ακεραιότητα.

Σε αυτό ο ρόλος μας μπορεί να είναι καθοριστικός. Θα πρέπει να πάρουμε ενεργά μέρος στη συζήτηση για τα πρόσωπα, ασκώντας βέτο στους καταφανώς ακατάλληλους και προτείνοντας άλλους κατάλληλους ανεξαρτήτως του εάν είναι μέλη του κόμματος ή όχι.

Και φυσικά θα πρέπει να επιμείνουμε στο πρόγραμμα, αξιοποιώντας τις πιο χρήσιμες (και δημοφιλείς) ιδέες που προτάθηκαν από διάφορες πλευρές (συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ). Προφανώς μεταρρυθμίσεις, στήριξη των ασθενεστέρων, αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και όσα άλλα έχουμε προτείνει. Αλλά επίσης μείωση των αποδοχών βουλευτών και υπουργών, μείωση της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα, νέος νόμος περί ευθύνης υπουργών, νέος εκλογικός νόμος (π.χ. στα πρότυπα του γερμανικού: απλή αναλογική με όριο εισόδου 5%).

Με στόχο η νέα κυβέρνηση να στείλει ένα μήνυμα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ότι η χώρα αλλάζει σελίδα. Παρά την κυριαρχία της ΝΔ - και ακόμη και με πρωθυπουργό τον Σαμαρά.

3 σχόλια:

  1. ο μονος δρομος για την δημαρ και για καθε προοδευτικο κόμμα ειναι η επιτυχια της νεας κυβερνησης. ακόμη και σε στενα κομματικα κριτηρια εχει να κερδισει ειτε συμμετεχει, είτε όχι (που θα ηταν απαραδεκτο) μόνο από την επιτυχία της. σε περιπτωση που αποτυχουμε, δεν κερδίζει ο συριζα, δεν κερδίζει κανείς.... χάνουμε όλοι. έτσι απλά. ολοι μαζι κερδιζουμε έστω με τον σαμαρα έστω με τον βενιζέλο. αν κατσει η δημαρ στο καβουκι της τότε είναι σίγουρο οτι η κυβέρνηση θα πέσει χωρίς να κάνει τίποτα ωφελιμο για όλους μας. ο μονος δρόμος για την επιτυχια ειναι η ευθυνη. και ειναι δυσκολος και κακοτραχαλος.
    επειδη ο ουμανισμός, η αλληλεγγυη, η ανεξαρτησία, το δικαίωμα στην εργασία και στο κράτος προνοιας, το χαμόγελο, η ισότητα δεν χτίζονται με παχιά λόγια αλλά με μικρές και μεγάλες πράξεις.

    γιωργος δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Merikes fores ine kalitera na menis ekso apo ti tenta ke na katouras mesa. Ales fores ine kalitera na menis mesa ke na katouras pros ta ekso. To telefteo epivalete otan i tenta ine xiliokatourimeni ke etimoropi. Ala, an afisis aftous pou menan mesa ke katouragane mesa na sinexisoun na katourane mesa, asta katoura ta...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ απόλυτα με τις απόψεις του κυρίου Ματσαγγάνη.
    Η κυβέρνηση αυτή για να έχει οποιεσδήποτε πιθανότητες επιτυχίας χρειάζεται τη ΔΗΜ.ΑΡ. Αλλά και η ΔΗΜ.ΑΡ. χρειάζεται να επιβεβαιώσει το κεντρικό προεκλογικό της σύνθημα: ψήφο για λύση.
    Η ΔΗΜ.ΑΡ., και ο Φώτης Κουβέλης (στον οποίο προσωπικά άσκησα έντονη κριτική μετά τις προηγούμενες εκλογές) ήρθησαν στο ύψος των περιστάσεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή