ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

Ιωσήφ Μπρόντσκι:Το ιντερμέτζο του Ιούλη



Το ιντερμέτζο του Ιούλη

Τα κορίτσια που αγκαλιάσαμε
Με τα οποία πλαγιάσαμε,
Τους φίλους που ήπιαμε παρέα,
Τους συγγενείς, που μας τάισαν και μας αγόραζαν τα πάντα,
Τ’ αδέλφια και τις αδελφές, που μας αγάπησαν τόσο,
Τους γνωστούς, τους τυχαίους γείτονες στο πάνω πάτωμα,
Τους συμμαθητές, τους δάσκαλους, - όλους μαζί,
- Γιατί δεν τους βλέπω πια,
Που εξαφανίστηκαν;

Πλησιάζει το φθινόπωρο, άλλη μια άνοιξη έρχεται,
Η νέα άνοιξη θορύβους άγνωστους βγάζει στις φυλλωσιές,
Μπροστά μου όμως ξαναπερνάνε, με προσπερνάνε μέσα στη νύχτα,
Στην ολόφωτη μέρα – όμορφα άγνωστα πρόσωπα.
Είναι άραγε όλοι αυτοί νεκροί, αν είναι δυνατόν να είναι αλήθεια.
Καθένας που μ’ αγάπησε, μ’ αγκάλιασε, γέλασε,
Αν είναι δυνατόν να μην ακούω από μακριά του αδελφού την κραυγή,
Αν είναι δυνατόν να έχουν φύγει,
Και να απέμεινα μοναχός;

Εδώ είναι, ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους δρόμους,
Περπατάω μόνος, δίχως να συναντώ κανέναν πια,
Απαγορεύεται να μπω: στα στενά καθαρά σκαλοπάτια
Και τα ξένα διαμερίσματα ηχούν στον πόνο μου.

Ήχησε, ήχησε, λοιπόν, νέα ζωή πάνω στον θρήνο μου,
Και, μέτρα  πόσες ακόμη, νέες αγάπες, συνήθισε, πόσες και πόσες; ακόμη απώλειες,
Στ’ άγνωστα πρόσωπα, στον ξένο θόρυβο και στα νέα φορέματα,
Ήχησε, ήχησε, λοιπόν, κλείνοντας μου κατάμουτρα την πόρτα.

Φώναξε, λοιπόν, από πάνω μου με το νέο, μεγάλο λάβαρο σου,
Τράνταξε από πάνω μου, αντανακλώντας την σκιά μου
Με την σκληρή σου πέτρα,
Την φωτεινή πέτρα που ‘ναι φάρος μέσ’ στο σκοτάδι,
Αφήνοντας με, αφήνοντας με μαζί με τους νεκρούς μου.

1961

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

Από το samizgat project

8 σχόλια:

  1. ΣΤΗ ΜΑΝΤΗ

    Τα μικρά τα μεγεθύνεις υπερβολικά
    αιώνιους όρκους φιλίας κι’ αγάπης ζητάς ή δίνεις.

    Με τον καιρό η ανάγκη της μυωπίας
    θα ατροφήσει τα αισθητήριά σου :
    η σκόνη της ωριμότητας θα σκεπάσει
    ότι ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού
    δυσάρεστα λόγια και οσμές
    δεν θα σ’ ενοχλούν στο τέλος.

    Θα λές : κάποτε έβλεπα τα πάντα
    τώρα θα πρέπει ν΄ αλλάξω γυαλιά.


    5.Χ.02

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Leo,

      Δεν καταλαβα τι ηθελες να πεις,μαλλον οτι εμεινες αφωνος, αλλα γιατι;

      Το συντομο ποιημα ειχε παραχθει -με αυτοματη γραφη- πριν 10 ετη.

      Χωρις να το πολυσκεφθω το ανηρτησα, ως αντιποδα του υπεροχου αλλα και θλιβερου ως ανω ποιηματος για τις...απωλειες και τις αναχωρησεις.

      Ομως ξαναδιαβαζοντας το, μου φαινεται το ιδιο θλιβερο, εφοσον καποιος ωριμος προβλεπει την πορεια μιας ευαισθητης και απαιτητικης εφηβου που μελλει γεννεσθαι ....κυνικη ρεαλιστρια.

      Αν και ειναι ακομη ζωντανοι, ας θυμηθουμε πολλους απο τους.... παλιους φιλους η συντροφους.
      Προσωπικα τους το αφιερωνω.

      Αφωτιστος Φιλελλην

      ΥΓ Δεν γνωριζω αν υπαρχει σχολη κυνικου ρεαλισμου, αλλα το μικρο ποημα, μαλλον εκει ανηκει.

      Διαγραφή
    2. Ηθελα να πω πως δεν ήξερα ότι είχες και τέτοια φλέβα. Θαυμάσιο το βρήκα

      Διαγραφή
    3. Leo, ευχαριστω για τα καλα σου λογια.
      Την ιδια ωρα εγραψα και αυτο.

      ΕΠΙΚΗΔΕΙΟ

      Μικρός το δέμας εκκινούσες με όνειρα πολλά
      δύσκολοι καιροί : πείνα και ξηρασία πνεύματος.
      ……………………………………………………..
      Σαν το μυρμήγκι αποθήκευσες
      σπόρους ματαιοδοξίας για τον απέραντο χειμώνα.

      Το τέλος γνωστό :
      στον επικήδειο θα χαιρετίσουν
      τα σχέδια του ακούραστου εργάτη
      που επιτήδειοι εργολάβοι έκτισαν
      και οι απόγονοί σου συνεχιστές (;)
      του αείμνηστου παραληρήματος υστεροφημίας
      που ο σεισμός ή η λήθη κατεδάφισε…..

      5.Χ.02

      Αφωτιστος Φιλελλην

      ΥΓ Δεν θυμιζει μερικους γνωστους μας;

      Διαγραφή
    4. ΤΑ ΚΙΝΕΖΑΚΙΑ

      Στον Κ.Ζ.

      1968-1973
      Στο Βερολίνο, το Παρίσι , το Λονδίνο
      Κινεζάκια του Μάο τις σκέψεις μελετούνε
      πήγαινε-έλα Ρώμη ή Φλωρεντία και Αθήνα
      των μεσοαστών γονιών τους τρώγοντας το χρήμα.

      1973-1978
      Στου Πολυτεχνείου την εξέγερση συμβάλατε πολύ
      όταν οι ορθόδοξοι και οι αναθεωρητές
      θέλαν την κατάρρευση ή την ρήξη από .. μέσα
      Δυναμικά - επαναστατικά – οργανωμένα ρίξατε
      στην Αμερικάνικη Πρεσβεία αυγά με κόκκινη μπογιά
      από μίσος για τον καπιταλισμό ;
      ή από υποσυνείδητη αγάπη σ΄ αυτό το χρώμα ;

      Κι ύστερα στα προαύλια
      …”ζύμωση” λες κι ήταν κρασί οι ιδέες
      και συγκρούσεις
      όχι πάντα ιδεολογικές, …μέχρι αίματος
      ανάμεσα στην νέα(;) και στην σκουριασμένη αριστερά
      δύσκολη η διάγνωση : νεανική ορμή ή ψυχοπάθεια ;

      1978-1981
      Το κίτρινο κίνημα φούσκωνε στις σχολές
      ως τις πρώτες καταλήψεις
      κι ύστερα το Λ.Α. έγινε L.A.
      ήρθε το new wave και η ντρόγκα
      Απογοήτευση παντού : ούτε αυτά λύση δεν έφεραν

      1981-2004
      Λίγοι πέθαναν νωρίς
      άλλοι στην τάξη τους βαθμιαία επανήλθαν
      οι επαρχιώτες διορίστηκαν στο δημόσιο
      οι πιο “κουλτουριάρηδες” γίνανε ιδιοκτήτες bar ή δάσκαλοι

      και οι ηγέτες στην ρήξη από .. μέσα
      οι πιο ιντρικαδόροι- μυστικοσύμβουλοι
      χαράζουν τη κόκκινη γραμμή της εξουσίας,
      μαζεύουν μίζες για το κόμμα (;) ή για την πάρτη τους

      Που πας ρε τέως κινεζάκι – επιχειρηματία
      βαλίτσα με «τούβλα» στου Μαξίμου το υπόγειο;
      Στην Μύκονο θα τα φάει ο μεγάλος
      αφού η καλή του με πλαστικές καλλωπισθεί

      2004-
      Κι ο «αντάρτης» καπνίζει πούρο σαν τον Che
      Απλώνοντας τα ποδάρια του στο υφυπουργικό του τραπέζι

      Σύνορα δεν έχει …η βλακεία πρώην «κινέζε» δημοσιογράφε
      όταν σαν star διαφημίζεις αυτοκίνητα μεγαλοαστών
      ……………………………………………………………………………………………….
      Φαίνεται ότι αν ακολουθείς την μόδα της Κίνας πριν και τώρα της Ευρώπης
      άκριτα, χωρίς καλά –καλά να την κατανοήσεις
      τ΄ αποτελέσματα είναι, τουλάχιστον αυτά που περιγράφω
      τέως αριστερέ με επικίνδυνα μακιαβελική πορεία
      για τον (ιδιοτελή) σκοπό σου χρησιμοποίησες κάθε μέσον
      όπως το σύστημα εσένα σαν άλλοθι δημοκρατίας.

      07.10.2008


      Αφωτιστος Φιλελλην

      ΥΓ Τελικα δεν αφορα μονον τους ...μαοϊκους
      Αυτο ειναι της σχολης του "κυνικου ρεαλισμου της ηθικης"

      Διαγραφή
  2. Ωραιος μεταφραστικος λογος, εκτος απο τον Ιουλη.
    Μεγαλωσα σε ενα χωριο με "λαϊκους" ανθρωπους, οι περισσοτεροι αγροτοποιμενες στις πλαγιες του ορους Ορθρυς και οι υπολοιποι εργατες στα εργοστασια της Στυλιδος. Ο πατερας μου ηταν δεινος αφηγητης παραμυθιων και της ελληνικης μυθολογιας. Δεν ακουσα ποτε ουτε τους χωριανους μου, ουτε τον πατερα μου να λεει Ιουλης, ή αλωναρη τον ελεγαν ή Ιουλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αποχαιρετώντας τη Δημοκρατική Αριστερά, αποχαιρετώντας την απανθρωποποίηση της πολιτικής

    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=703591

    Του Ευάγγελου - Απόστολου Ιντζίδη

    ΑπάντησηΔιαγραφή