ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Δομές 40 χρόνων δεν διαλύονται με ένα νόμο



 33 Πανεπιστημιακοί στηρίζουν με δήλωσή τους το νόμο 4009. Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι. Αλλά είναι αριθμητικά λίγοι, πολύ λίγοι, γεγονός που δείχνει τον πραγματικό συσχετισμό των δυνάμεων μέσα στα ΑΕΙ. Δυστυχώς, το νόμο υποστηρίζει μια μικρή μειοψηφία. Η πανεπιστημιακή κοινότητα απεχθάνεται τις καινοτομίες και τις δραστικές μεταρρυθμίσεις που κατεδαφίζουν την κομματοκρατία και περιορίζουν τη συναλλαγή. Την ίδια απέχθεια συναντάμε σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Δομές, σχέσεις, νοοτροπίες διαμορφώθηκαν στη διάρκεια των τελευταίων σαράντα χρόνων με πυρήνα το πολιτικό σύστημα και διαμόρφωσαν κάθε τι το δημόσιο. Πως μπορεί ένας νόμος, μια διάταξη, ή έστω η πολιτική βούληση κάποιων να τα ανατρέψουν όλα αυτά σε μια νύχτα; Ούτε οι προηγούμενοι νόμοι εφαρμόζονταν κατά 100% στα ΑΕΙ. Το αυτοδιοίκητο έδινε τη δυνατότητα στις διοικήσεις να εφαρμόζουν ότι τους βόλευε. Ακόμα και αν ο νέος νόμος λειτουργούσε, το σύστημα θα έβρισκε σύντομα τρόπους να παρακάμπτει τις διατάξεις περιορισμού της πολιτικής ισχύος του. Μερικά πράγματα δεν μεταρρυθμίζονται, ας το πάρουμε απόφαση. Χάνουμε χρόνο κυνηγώντας την ουρά μας. Παρακάμπτονται όμως. Αν η πολιτεία θέλει να φτιάξει σύγχρονη ανώτατη παιδεία ας ανοίξει το παιχνίδι. Νέα πανεπιστήμια με σύμπραξη κράτους και ιδιωτών, που δεν θα επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, θα αυτοχρηματοδοτούνται, θα προσελκύουν ξένους φοιτητές, θα κάνουν έρευνα και θα παράγουν θέσεις εργασίας και υπεραξίες. Τότε το παλιό θα αναγκαστεί ή να αλλάξει ή να πεθάνει. Και στις δυο περιπτώσεις, η κοινωνία θα έχει κερδίσει. ( leo)


Ακολουθεί η δήλωση των 33.

Στηρίζουμε τον Νόμο 4009/2011 για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και είμαστε αντίθετες/οι στο ξήλωμά του που επιχειρείται τις μέρες αυτές, ΕΠΕΙΔΗ:
Ο Νόμος 4009:  
Ενισχύει την αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων δίνοντάς τους, για πρώτη φορά τη δυνατότητα σύνταξης δικού τους οργανισμού που αποφασίζεται από τα ίδια και όχι από την Πολιτεία. Παράλληλα, ορίζει ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα οφείλει να λογοδοτεί στην κοινωνία, η οποία και το χρηματοδοτεί, και προβλέπει το Συμβούλιο του Ιδρύματος ως όργανο λογοδοσίας και ελέγχου της διοίκησης των ΑΕΙ και διασφάλισης της διασύνδεσής τους με την κοινωνία. Τα εξωτερικά μέλη του επιλέγονται με αυξημένη πλειοψηφία και άρα συναινετικά από  τα εκλεγμένα εσωτερικά. Αντίθετα, σύμφωνα με τις προτεινόμενες αλλαγές αρκεί η απλή πλειοψηφία των παρόντων, με αποτέλεσμα να ευνοείται η επιβολή των ομάδων και φατριών που επικρατούν στο ίδρυμα.

Βοηθά στην κατεδάφιση της κομματοκρατίας καταργώντας την συμμετοχή των φοιτητικών παρατάξεων στη διοίκηση: ενώ ιδεοτυπικά η συμμετοχή των φοιτητών θεωρείται πράξη δημοκρατίας, δεν είναι λίγες οι φορές που οι αποφάσεις του συλλόγου των φοιτητών λαμβάνονται μετά από ανταλλαγή ύβρεων και άσκηση βίας, η ανάδειξη εκπροσώπων των φοιτητών γίνεται χωρίς καταστατικό, οι συνελεύσεις αποφασίζουν χωρίς απαρτία ή με αποκλεισμούς. Δίνοντας στους "εκπροσώπους" των παρατάξεων βήμα λόγου και δύναμη ψήφου στα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ "επιδοκιμάζουμε" τέτοιου είδους φαινόμενα.

Σπάζοντας το οργανωτικό μονοπώλιο των τμημάτων, ο Ν. 4009 επιτρέπει τη δημιουργία νέων, ευέλικτων και διεπιστημονικών προγραμμάτων σπουδών, που στηρίζονται στη "συνένωση επιστημονικών δυνάμεων", όπως επιτάσσουν η εξέλιξη των επιστημών και οι ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας. Αντίθετα η αναγκαστική διατήρηση των τμημάτων ως μονάδων οργανωμένης γνώσης ευνοεί μόνον τη συντηρητική νοοτροπία όσων μένουν προσκολλημένοι στο δόγμα ότι η γνώση παράγεται και αναπαράγεται σε διακριτές «καθαρές» δομές. Σύμφωνα με τις προτεινόμενες αλλαγές τα εργαστήρια, οι κλινικές και τα μουσεία επιστρέφουν στην ευθύνη των τμημάτων αντί για τις σχολές, διαιωνίζοντας καθηγητικά φέουδα και σπατάλη πόρων.

Για δεκαετίες τώρα, τα ελληνικά πανεπιστήμια διαμορφώθηκαν με βάση τη λογική ότι κάθε συλλογικά λαμβανόμενη απόφαση είναι και ορθή. Έτσι όμως, η ατομική ευθύνη κρύφτηκε κάτω από το χαλί του αλάθητου της συλλογικότητας! Ο Ν/ 4009 προβλέπει την επιλογή του Κοσμήτορα βάσει προσόντων από το Συμβούλιο του Ιδρύματος και την επιλογή των αξιολογητών των Καθηγητών από τον ανεξάρτητο Κοσμήτορα. Αντίθετα, σύμφωνα με τις προτεινόμενες αλλαγές, ο Κοσμήτορας θα συνεχίζει να εκλέγεται από όλους τους Καθηγητές του Τμήματος, αλλά και να επιλέγει όσους θα κρίνουν τους Καθηγητές του Τμήματος! Έτσι δεν θα αλλάξει σε τίποτε η σημερινή κατάσταση στην οποία ο ορισμός από το ίδιο το Τμήμα με πρόταση του Τομέα των αξιολογητών των μελών του και η άτυπη πρακτική οι αξιολογούμενοι να προτείνουν τους αξιολογητές τους οδήγησαν σε καταστάσεις διαπλοκής αλλά και υποταγής των μελών ΔΕΠ χαμηλότερων κυρίως βαθμίδων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία σχέσεων συναλλαγής και διαπλοκής.
Ο νόμος 4009 εφαρμόζεται ήδη στα περισσότερα σημεία του χωρίς προσκόμματα. Είναι ώρα να εφαρμοστούν και οι υπόλοιπες διατάξεις του, όσες αφορούν τη διοίκηση των Πανεπιστημίων, των οποίων η εφαρμογή έχει μέχρι σήμερα παρεμποδιστεί από κομματικές ομάδες και Πρυτάνεις με ισχυρά κομματικά ερείσματα. Τυχόν αδυναμίες του μπορούμε να τις διορθώσουμε αφού πρώτα αυτές φανούν στην πράξη και μέσα από την εφαρμογή του. Είναι ώρα να επιτρέψουμε στα Πανεπιστήμια να αναπτύξουν σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλοτροφοδότησης με τους πολίτες και την κοινωνία.  Ειδάλλως,  θα έχουμε χάσει μια ιστορική ευκαιρία για ουσιαστική αναβάθμιση των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της χώρας μας.
1)      Γιώργος Ανωγειανάκις, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
2)      Μάρκος Ασσαέλ, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
3)      Πέτρος Βασιλειάδης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
4)      Λουκάς Βλάχος, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
5)      Βασιλική Γεωργιάδου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
6)      Αχιλλέας Γραβάνης, Πανεπιστήμιο Κρήρης
7)      Άνα Γραμματικάκη, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
8)      Παύλος Ελευθεριάδης, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
9)      Πέρσα Ζερή, Πάντειο Πανεπιστήμιο
10)  Ορέστης Καλογήρου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
11)  Δημήτριος Κανδυλάκης, Πολυτεχνείο Κρήτης
12)  Άγγελος Κανελλής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
13)  Αναστασία Καρρά, ΤΕΙ Ηπείρου
14)  Ελένη Κασάπη, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
15)  Βάσω Κιντή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
16)  Ιωάννης Ληξουριώτης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
17)  Δάφνη Μανουσάκη, Πολυτεχνείο Κρήτης
18)  Καλλιόπη Μακρίδου, Αριστοτέλιο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
19)  Αχιλλέας Μητσός, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
20)  Βασίλης Μούγιος, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
21)  Κώστας Μπιλιαδέρης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
22)  Γιώργος Παγουλάτος, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
23)  Χρήστος Παναγιωτίδης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
24)  Μάρκος Παπαγεωργίου, Πολυτεχνείο Κρήτης
25)  Λίνα Παπαδοπούλου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
26)  Βασίλης Παπάζογλου, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο
27)  Κωνσταντίνος Πατέστος, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
28)  Θεόφιλος Πουταχίδης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
29)  Μπάμπης Σαββάκης, Πανεπιστήμιο Κρήτης
30)  Μιχάλης Σακελλαρίου, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο
31)  Κώστας Σοφούλης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
32)  Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
33)  Μάγδα Τσολάκη, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου