ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

Θέλετε να αποτελειώσετε την οικονομία; Φορολογήστε την!




Του Σπύρου Δημητρέλη  από το capital

Τα τελευταία τρία χρόνια πέρασαν από τη Βουλή πολυάριθμοι φορολογικοί νόμοι. Οι στόχοι τους ήταν κατά κύριο λόγο δυο. Εισπράξεις και καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Σε κανένα, όμως, από τα δυο παραπάνω μέτωπα δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι οι νομοθέτες κατάφεραν να νικήσουν. Τόσο στο μέτωπο της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής όσο και στο πεδίο των κρατικών εισπράξεων σημειώθηκαν νίκες, αλλά ο πόλεμος απέχει πολύ από το να κερδηθεί.

Ας δούμε με τη σειρά τις πιο σημαντικές παρεμβάσεις που λειτούργησαν προς τη θετική κατεύθυνση όσον αφορά στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής:

1. Για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά καταργήθηκε πλήρως ενώπιον των φορολογικών αρχών το τραπεζικό απόρρητο. Η πραγματικά εξωφρενική κατάσταση των τελευταίων τουλάχιστον 30 ετών και παγκόσμια ελληνική ευρεσιτεχνία να τοποθετούνται ανετότατα και προκλητικά άδηλα εισοδήματα σε τραπεζικούς λογαριασμούς τερματίστηκε. Οι φορολογικές αρχές, όπως το ΣΔΟΕ, ανοίγουν λογαριασμούς (με απροθυμία είναι αλήθεια ορισμένων τραπεζών)εντοπίζουν μαύρο χρήμα και το φορολογούν.

2. Έγινε μια σημαντική προσπάθεια για την καλλιέργεια φορολογικής συνείδησης και για πρώτη φορά υπήρξαν θετικά αποτελέσματα. Το μέτρο των αποδείξεων αφαίρεσε από τους φορολογούμενος την αίσθηση ενοχής όταν ζητούσαν αποδείξεις. Το μέτρο, ωστόσο, έχει περιπέσει σε μαρασμό μετά την πλήρη κατάργησης της επιστροφής φόρου που έδινε στους φορολογούμενους. Χρειάζονται πρωτοβουλίες για την αναβίωσή του και μάλιστα μέσω της επιδότησης χρήσης του πλαστικού χρήματος για την άμεση απόδοση φόρων.

3. Η φοροδιαφυγή μέσω των υπεράκτιων εταιρειών δυσκολεύτηκε σημαντικά. Ο ετήσιος φόρος των ακινήτων που ανήκουν σε offshore αυξήθηκε στο 15% καθιστώντας ουσιαστικά ασύμφορη την παραπάνω πολύ διαδεδομένη πρακτική. Να θυμίσουμε ότι το μέτρο αυτό έβγαλε και λαβράκι καθώς πρώην υπουργός, η σύζυγός του βρίσκονται στον Κορυδαλλό επειδή μεταβίβασαν ακίνητό από offshore εταιρεία στο όνομά τους. Ήταν η άκρη του νήματος για να ξετυλιχτεί ένα κουβάρι διαφθοράς και παράνομων συναλλαγών. Το μέτρο, ωστόσο, πάσχει από αδυναμία των αρχών να το επιβάλλουν αποτελεσματικά καθώς δεν υπάρχει ακόμη πλήρης μηχανοργάνωση σε κτηματολόγια και υποθηκοφυλάκεια.

4. Η γενικότερη φιλοσοφία των φορολογικών ελέγχων άλλαξε. Από μια κατάσταση όπου η φορολογική αρχή ήταν σε μειονεκτική θέση έναντι του φοροφυγά αφού θα έπρεπε αυτή να αποδείξει τη φοροδιαφυγή, περνάμε σταδιακά σε έναν έμμεσο προσδιορισμό του εισοδήματος του φορολογούμενου λαμβάνοντας υπόψη ακόμη και τον τρόπο ζωής του (σε αυτό το πεδίο έβαλε το χέρι του και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο).

Στις κρατικές εισπράξεις, ωστόσο, τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα. Πολλοί νέοι φόροι επιβλήθηκαν, σχεδόν όλοι οι υφιστάμενοι αυξήθηκαν. Αυξήθηκαν οι συντελεστές ΦΠΑ, ο φόρος εισοδήματος (επαχθέστερη φορολογική κλίμακα, επιβολή εξοντωτικών τεκμηρίων κλπ), η φορολογία ακινήτων (βλ χαράτσι, ΦΑΠ), οι φόροι κατανάλωσης (καύσιμα, τσιγάρα κλπ) και γενικά η φοροεπιδρομή που έγινε την τελευταία τριετία δεν είχε προηγούμενο. Τα δημόσια έσοδα, ωστόσο, δεν ακολούθησαν την αναμενόμενη από τους κυβερνώντες πορεία. Πέρα από μια προσωρινή τόνωσή τους, ακολούθησαν πτωτική πορεία. Η ύφεση αποδείχθηκε πολύ πιο δυνατή από τους φόρους όσον αφορά στην επίδρασή της πάνω στις κρατικές εισπράξεις. Και δεν μπορούσε να είναι διαφορετική η εξέλιξη. Το πολιτικό κόστος, με μπούσουλα το οποίο κινούνται κατά κανόνα οι ελληνικές κυβερνήσεις , οδηγεί στην ευκολότερη πολιτικά λύση της φορολόγησης έναντι της αποτελεσματικότερης λύσης της περικοπής των κρατικών δαπανών.

Βρισκόμαστε ενώπιον μιας νέας φορολογικής μεταρρύθμισης. Η ίδια η τρόικα μέσω του μνημονίου έχει δεσμεύσει την κυβέρνηση η νέα αυτή μεταρρύθμιση να είναι μηδενική δημοσιονομικού αποτελέσματος. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν θα επιχειρηθεί ούτε αύξηση αλλά ούτε και ελάφρυνση της οικονομίας από τα φορολογικά έσοδα. Με άλλα λόγια, αν η κατάργηση των φοροαπαλλαγών οδηγήσει σε αύξηση των φορολογικών εσόδων, αυτά θα πρέπει να επιστραφούν στους φορολογούμενους μέσω (για παράδειγμα) της αλλαγής της φορολογικής κλίμακας με μείωση συντελεστών.

Κάθε φορά οι κυβερνήσεις και ειδικά οι ηγεσίες του υπουργείου Οικονομικών ξεκινούν με τις καλύτερες των προθέσεων. Στην πορεία, όμως, υποκύπτουν στις σειρήνες της αύξησης των φόρων, αντί για την περικοπή των δαπανών. Μπορεί, όμως, την εποχή της δανεικής ευημερίας αυτό να ήταν ανεκτό, σήμερα όμως δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αύξησης των φόρων. Αν επιχειρηθεί νέα φορολογική επιδρομή (διότι στο ΥΠΟΙΚ ακούγονται διάφορα περί συμπλήρωσης του πακέτου των 11,5 δις ευρώ με φορολογικά μέτρα) τότε η κατάρρευση της οικονομίας τους επόμενους μήνες δεν είναι απλώς πολύ πιθανή, είναι βέβαιη. Στο σημείο αυτό έχει και η τρόικα μεγάλες ευθύνες. Αν πραγματικά επιθυμεί να βγάλει την Ελλάδα από το αδέξοδο δεν πρέπει να επιτρέψει την επιβολή ούτε ενός ευρώ νέου φόρου.


Πηγή:www.capital.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου