ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Η χρεοκοπία δεν είναι προοπτική: εγγυήσεις για άμεση εκταμίευση.



Η πρόταση του Γιώργου Προκοπάκη είναι ρεαλιστική και άμεσα υλοποιήσιμη σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές. Όσο οι εκταμιεύσεις καθυστερούν, η οικονομία της χώρας θα βυθίζεται στο χάος. (leo)

του Γιώργου Προκοπάκη από τα ΝΕΑ

Έπειτα από περιδιάβαση 42 ημερών στα σοκάκια της αναδιαπραγμάτευσης, οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί αναγνώρισαν επιτέλους την πραγματικότητα: οι εκταμιεύσεις του Μηχανισμού Στήριξης που τόσο έχει ανάγκη η χώρα θα αποκατασταθούν μόνον αφότου το πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών επανέλθει σε τροχιά.

Ποια είναι η κατάσταση σήμερα; Η ειδησεογραφία θέλει την έκθεση των «μεσαίων στελεχών της τρόικας» αρχές Οκτωβρίου. Ακόμη χειρότερα, θέλει την πλειοψηφία στο Eurogroup - όχι μόνον τη Γερμανία - να είναι αντίθετη στις εμπροσθοβαρείς εκταμιεύσεις, το δε ΔΝΤ να είναι έτοιμο να αποχωρήσει γιατί έχει καταστατικό πρόβλημα με τη συνέχιση παροχής βοήθειας σε χώρα με μη βιώσιμο χρέος. Η αρθρογραφία και οι δηλώσεις περί εξόδου από το ευρώ, χρεοκοπίας εντός ή εκτός ευρωζώνης, πληθαίνουν. Ολα αυτά, λιγότερο από έξι μήνες μετά τη μεγαλύτερη διαγραφή χρέους και τη σύναψη της μεγαλύτερης δανειακής σύμβασης στην Ιστορία.

Οι καθυστερήσεις των εκταμιεύσεων, σε συνδυασμό με το κλείσιμο της στρόφιγγας ρευστότητας της ΕΚΤ, δεν είναι απλώς ένα πολιτικό παιχνίδι πιέσεων: φορτώνουν χρέος, φέρνουν «τεχνικές λύσεις» με πανάκριβο δανεισμό, καθιστούν αναγκαία πρόσθετα διορθωτικά μέτρα.
Δεδομένου ότι κανείς δεν πρόκειται να αναλάβει την πρωτοβουλία έξωσης, η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός ευρώ είτε αυτοβούλως, ευρισκόμενη σε οικονομικό αδιέξοδο, είτε από την κατάρρευση του τραπεζικού της συστήματος. Με τις καθυστερήσεις εκταμιεύσεων και τα δύο ενδεχόμενα παραμένουν ανοικτά - ανεξαρτήτως της επιθυμίας της ελληνικής πλευράς. Πολύ περισσότερο, η διαφαινόμενη πρόθεση οι μελλοντικές εκταμιεύσεις να γίνονται «με το σταγονόμετρο» κρατά ανοικτά τα δύο ενδεχόμενα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε τέτοιο πλαίσιο είναι αμφίβολη η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας με την έξοδο από την ευρωζώνη στον ορίζοντα.

Το κενό φερεγγυότητας. Εχουμε οδηγηθεί εδώ από το κενό φερεγγυότητας και αξιοπιστίας της χώρας. Ενα κενό που δεν καλύπτεται από την αδιαμφισβήτητη ικανότητα και προσωπική αξιοπιστία του κ. Στουρνάρα, αλλά διευρύνεται από τις παλινωδίες και την αμφιθυμία των τριών πολιτικών αρχηγών. Στο οριακό σημείο που έχουμε φθάσει, η αποκατάσταση της αξιοπιστίας δεν μπορεί να περιμένει την εφαρμογή μέτρων από ανθρώπους, υπουργούς και προέδρους κομμάτων που αντιπολιτεύονται τον εαυτό τους.

Για να μπορέσει η Ελλάδα να δει φως στην άκρη του τούνελ σε έξι μήνες από σήμερα, απαιτείται η αποκατάσταση μιας στοιχειώδους λειτουργίας της οικονομίας, σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος και κάλυψη των επειγουσών αναγκών χωρίς έκτακτα εισπρακτικά μέτρα. Αυτό μεταφράζεται σε ανάγκη άμεσης εισροής στην οικονομία περίπου 40 δισ. ευρώ: 7-8 δισ. ευρώ για τις υποχρεώσεις του Δημοσίου προς ιδιώτες, 3-4 δισ. ευρώ για τις άμεσες ανάγκες, 3,2 δισ. ευρώ για τα ομόλογα της ΕΚΤ, 24-25 δισ. ευρώ για τις τράπεζες. Λόγω του κενού αξιοπιστίας η «διευκόλυνση» από την τρόικα είναι αδύνατη, γι' αυτό οι λύσεις που προωθούνται είναι η αναπομπή της επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών στα τέλη του χρόνου και η έκδοση εντόκων γραμματίων με επιτόκιο δυόμισι φορές μεγαλύτερο του Μηχανισμού Στήριξης.

Εγγυήσεις αξιοπιστίας. Μπροστά στην κρισιμότητα της κατάστασης η Ελλάδα οφείλει να κάνει άμεσα μια γενναία κίνηση. Εάν η κυβέρνηση έβγαινε σήμερα και δήλωνε στους εταίρους και τις αγορές ότι η χώρα παρέχει εμπράγματες εγγυήσεις στους δανειστές της για έξι μήνες (ή όσο χρόνο απαιτηθεί για τη θετική έκθεση της τρόικας που θα απελευθέρωνε τις εκταμιεύσεις) έναντι της «προκαταβολής» των 40 δισ. ευρώ, θα ήταν δυνατή η άμεση εκταμίευση. Προφανώς μόνη η δήλωση δεν αρκεί.
Ως εμπράγματες εγγυήσεις άμεσα ενεχυριάσιμες, το ελληνικό Δημόσιο μπορεί να προσφέρει τις συμμετοχές του σε εισηγμένες εταιρείες, τις μετοχές του ΤΑΙΠΕΔ και, μέσω του ΤΧΣ, να παράσχει εξασφάλιση για τα κεφάλαια που θα διοχετευθούν στις τράπεζες. Επιπροσθέτως, το Δημόσιο πρέπει να αναλάβει τη δέσμευση διακανονισμού των υποχρεώσεών του προς ιδιώτες εντός δύο εβδομάδων, η δε αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος και ένεση κεφαλαίων στα προκύπτοντα τραπεζικά σχήματα θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου, ύστερα από τετραμερή διαβούλευση κυβέρνησης - τρόικας - ΕΚΤ - τραπεζιτών. Από τεχνικής - νομικής απόψεως το εγχείρημα μπορεί να ολοκληρωθεί σε δύο με τρεις εβδομάδες - ακόμη και εντός του Αυγούστου.
Μια τέτοια πρωτοβουλία διαδηλώνει την προσήλωση της Ελλάδας στη σωτηρία της, αφαιρεί τα επιχειρήματα των «δύσπιστων» εταίρων που έχουν πρόβλημα με την κοινή γνώμη των χωρών τους, αποκαθιστά τη χώρα ως δυνητικό σύμμαχο των άλλων χωρών του Νότου. Κυρίως όμως, φέρνει την ανάκαμψη έξι μήνες νωρίτερα, με αρχικές συνθήκες αναμφισβήτητα όχι καλές, αλλά πολύ καλύτερες από αυτές του τέλους του 2012, έπειτα από εννέα μήνες ασφυξίας.
Η λύση αυτή είναι προφανής στα μάτια κάθε πολίτη που έχει δανειακές δοσοληψίες με τράπεζα. Εκτός από την εξασφάλιση του δανειστή, η εγγυοδοσία είναι απόδειξη ότι ο δανειζόμενος θα κάνει τα πάντα για να τηρήσει τις υποχρεώσεις του. Αυτό ακριβώς καλύπτει το κενό αξιοπιστίας! Η λύση αυτή θα μπορούσε να είχε υιοθετηθεί από την κυβέρνηση συνεργασίας από τις 19/6 αν δεν υπολόγιζαν οι πολιτικοί αρχηγοί το πολιτικό κόστος.

Ο πολιτικός κίνδυνος. Οι κ.κ. Σαμαράς και Κουβέλης είχαν επανειλημμένως τοποθετηθεί για το «απαράδεκτο» των εμπράγματων εγγυήσεων το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2011 με επιχειρηματολογία που δεν αφορούσε τα οικονομικά δεδομένα, αλλά προέβαλλε την εθνικώς υπερήφανη στάση ότι «ως αξιόχρεη χώρα, δεν θα δώσουμε εγγυήσεις σε δανειστές». Ο κ. Βενιζέλος ως ΥΠΟΙΚ τον Σεπτέμβριο 2011 ολοκλήρωσε τις αμφιλεγόμενες διαπραγματεύσεις για τις φινλανδικές εγγυήσεις υπερήφανος που δεν έδωσε εμπράγματες εγγυήσεις. Ο λαϊκισμός θέλει τους κακούς Βησιγότθους να εποφθαλμιούν τη δημόσια περιουσία. Υπό καθεστώς οικονομικής ασφυξίας, ωστόσο, οι αξίες καταρρέουν ούτως ή άλλως. Η χρηματιστηριακή αξία της ΔΕΗ σήμερα είναι λίγο μεγαλύτερη από την ετήσια αντιπαροχή προς το ασφαλιστικό ταμείο των εργαζομένων! Η εγγυοδοσία, με τη συνεπακόλουθη πίεση για τήρηση των όρων, όχι μόνο δεν εκθέτει σε κίνδυνο τα περιουσιακά στοιχεία, αλλά αποτελεί βασικό εργαλείο για τη διαφύλαξη της αξίας τους - υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι ως χώρα όντως θέλουμε να σωθούμε.

Η εγγυοδοσία είναι πρόβλημα για όσους, ρητώς ή στο πίσω μέρος του μυαλού τους, έχουν ως προοπτική την εκβιαστική πολιτική έναντι των εταίρων. Αφαιρεί τη δυνατότητα, για όσο καιρό τα περιουσιακά στοιχεία είναι ενεχυριασμένα, να κραδαίνουμε τη σπάθη της άρνησης πληρωμών, της χρεοκοπίας. Για τον λόγο ακριβώς αυτό είναι απαραίτητη η θετική τοποθέτηση της Ελλάδας: η χρεοκοπία δεν είναι προοπτική!
Επανερχόμενοι στο πολιτικό καθήκον της κυβέρνησης συνεργασίας, να θυμίσουμε ότι τόσο ο κ. Βενιζέλος όσο και ο κ. Στουρνάρας είχαν καταθέσει το 2011 προτάσεις συγκέντρωσης των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων σε ενιαίο φορέα και τιτλοποίησης για πώληση ή εγγυοδοσία. Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί έχουν υποστηρίξει κατά καιρούς διάφορες εκδοχές μηχανισμών debt-for-equity (χρέος έναντι περιουσίας). Αρα, για κανέναν από τους τρεις, παρά τις κατά καιρούς υποκλίσεις στο εθνικό ακροατήριο, τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου δεν είναι «ιερή αγελάδα». Στο κάτω κάτω, πώς να πείσεις τους 150.000 νέους ανέργους από σήμερα μέχρι τα τέλη του χρόνου ότι η θυσία τους αξίζει τον κόπο, μιας και ζυγίστηκαν οι ζωές τους έναντι του ρημαδιού του Ελληνικού και απλώς... έχασαν;

Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι, ακόμη και εάν καταφέρουμε να αποφύγουμε την κατάρρευση μέχρι το τέλος του χρόνου, ο τρόπος με τον οποίο εξαναγκαζόμαστε να κινούμεθα θα έχει οδηγήσει την οικονομία και την κοινωνία σε μια πραγματική κόλαση. Πρέπει να φέρουμε την ανάκαμψη έξι μήνες νωρίτερα, να σώσουμε μερικές δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, να αποτρέψουμε μερικές χιλιάδες λουκέτα. Η μόνη πηγή χρηματοδότησης είναι ο Μηχανισμός Στήριξης και εμείς έχουμε πρόβλημα αξιοπιστίας. Ας δείξουμε την αποφασιστικότητά μας να σωθούμε προσφέροντας εμπράγματες εγγυήσεις για έγκαιρη χρηματοδότηση.

Ο Γιώργος Προκοπάκης είναι σύµβουλος επιχειρήσεων σε θέµατα οργάνωσης και διαχείρισης πληροφοριών, πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Columbia

9 σχόλια:

  1. Δεν είμαι καθηγητής ούτε οικονομολόγος, αλλά ένας απλός πολίτης με κοινή λογική. Νομίζω ότι όσα αυτονόητα λέει ο κ. Προκοπάκης, με περίσσεια οίηση, δύο πράγματα σημαίνουν. Πρώτα ότι ανακαλύπτει τον τροχό και δεύτερο, ας με συμπαθά, ότι στενή αντίληψη έχει για την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας. Εξηγούμαι: 1) Η πρόταση για "εγγυήσεις" δανείων ούτε ιστορικά είναι νέα ούτε για πρώτη φορά ακούστηκαν στην παρούσα κρίση. Μεταξύ των άλλων είναι αντισυνταγματική ως εκχωρούσα κυριαρχικά δικαιώματα. Πριν μερικές δεκαετίες είχαμε ακόμη τα μονοπώλια που εξυπηρετούσαν δημόσιο χρέος. Εκτός των άλλων τα δάνεια κάτω από εγγυήσεις, θα έδιναν φυσικά και το σχετικό μήνυμα στις αγορές και θα επιτάχυναν την έξοδο των ξένων επενδυτών που ήδη παρατηρείται σήμερα. Αυτά είναι γνωστά και υποθέτω ότι και οι τρεις αρχηγοί τα γνωρίζουν πολύ καλλίτερα από εμένα και τον κ. Προκοπάκη. 2) Καμιά κυβέρνηση, φυσικά ούτε η σημερινή, θα μπορούσε να αντέξει μετά τον Οκτώβριο αν δεν έχει προχωρήσει επιτυχώς η επαναδιαπραγμάτευση. Εάν δεν επιτευχθεί αίσιο τέλος στην διαπραγμάτευση, τότε, χωρίς να είμαι μάντης κακών, προβλέπω ότι το Δεκέμβριο θα έχομε άλλη κυβέρνηση, άτακτη χρεοκοπία και νέο διχασμό. Μακάρι αν κάνω λάθος. Τα "ισοδύναμα" μέτρα της κυβέρνησης, που λαμβάνονται, κάτω από μεγάλη και καταθλιπτική πίεση, αυτές τις 42 ημέρες ζωής της, αν δεν πείσουν τους εταίρους μας για την αποφασιστικότητά μας για μεταρρυθμίσεις, τότε δεν υπάρχει ελπίδα να αρχίσει καν η διαπραγμάτευση.
    Προτείνω όσοι αντιλαμβάνονται τη κρισημότητα της κατάστασης, μεταρρυθμιστές, καθηγητές κλπ, να βοηθήσομε αυτή τη κυβέρνηση, για να μην γίνει η τελευταία δημοκρατική. Αν δεν μπορούμε να βοηθήσομε θετικά, ας σιωπήσουμε για λίγο διάστημα, από την εμπρηστική κριτική. Έτσι και αλλιώς μετά το φθινόπωρο θα έχομε όλο τον χρόνο να βγάλουμε τα εσώψυχα μας και όχι μόνο.
    Φιλικά Λεωνίδας Δρανδάκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λεωνίδα καλημέρα. Η κατάσταση είναι πράγματι πολύ δύσκολη, τι να λέμε. Ο ΓΠ κάνει μια πρόταση. Ούτε εγώ έχω τις τεχνικές γνώσεις να την κρίνω, ο ίδιος αλλά και άλλοι την πιστεύουν ως μια λύση. Αυτό που βλέπω εγώ ως απλός πολίτης είναι ότι χρειάζεται μια πολιτική διαπραγμάτευση με τους δανειστές, τώρα που γίνεται σαφέστερη η διάθεση για μεταρρυθμίσεις. Άμεσα και πριν χάσουμε μερικές χιλιάδες ακόμα θέσεις εργασίας. Αλλιώς πέσαμε. Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι η κυβέρνηση θέλει στήριξη απ'όλους μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. [...]Πρέπει να φέρουμε την ανάκαμψη έξι μήνες νωρίτερα, να σώσουμε μερικές δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, να αποτρέψουμε μερικές χιλιάδες λουκέτα. Η μόνη πηγή χρηματοδότησης είναι ο Μηχανισμός Στήριξης και εμείς έχουμε πρόβλημα αξιοπιστίας. Ας δείξουμε την αποφασιστικότητά μας να σωθούμε προσφέροντας εμπράγματες εγγυήσεις για έγκαιρη χρηματοδότηση

    ESM: Το μεγάλο κόλπο λεηλασίας! (με ελληνικούς υπότιτλους)

    Σας αρέσει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το είχαμε προτείνει πέρυσι στις 24 Μαίου 2011, την επομένη της έγκρισης της ίδρυσης του ΤΑΙΠΕΔ από το Υπουργικό Συμβούλιο, σε συνδυασμό με μια μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους μας, που αν είχε υιοθετηθεί στο σύνολό της, θα είχε λυθεί οριστικά το πρόβλημα της βιωσιμότητας του χρέους μας. Δείτε την τελευταία παράγραφο του άρθρου μας στο Greek Crisis net:

    http://www.greekcrisis.net/2011/05/blog-post_3437.html

    Παναγιώτης Γκλαβίνης
    αν. καθηγητής Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου Νομικής ΑΠΘ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Οι αυτονόητες προτάσεις του κ. Προκοπάκη θα μπορούσαν να υλοποιηθούν μόνο μετά απο στάση πληρωμής μισθών στον στρατό κατοχής του δημοσίου. Μέχρι τότε ο δημόσιος τομέας θα φυλάσσει ως κόρη οφθαλμού την περιουία του.
    Ας μην αμφιβάλλει κανένας ότι μόλις καθυστερήσουν έστω και δεκαπέντε μέρες τα λύτρα που πληρώνουμε κάθε μήνα στον στρατό κατοχής, όλοι οι ενδιαφερόμενοι, με πρώτους τους "καθηγητές" και "συμβούλους" θα ανακαλύψουν το αυτονόητο των προτάσεων του κ. Προκοπάκη.
    Μέχρι τότε, η εξαθλίωση των εκτός των τοιχών θα αφήνει αδιάφορους όσους θεωρούν, εσφαλμένα όπως θα αντιληφθούν πολύ σύντομα, ότι έχουν εξασφαλίσει τον βιοπορισμό τους πουλώντας την ψήφο τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. MO
    ο στρατός κατοχής δεν θα μείνει από λεφτά.Απλά θα εκδίδουν έντοκα που θα αγοράζονται από τις ελλ τράπεζες,δηλ από τις καταθέσεις μας για να πληρώνονται.
    Φυσικά όσο πιο πολύ συνεχίζεται η κατάσταση τόσο πιο βίαιη θα είναι η κατάρρευση που θα ακολουθήσει.

    Atlas Shrugged

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καταθέσεις δεν υπάρχουν. Μόλις σταματήσει η στήριξη απο τους αναπνευστήρες τύπου ΕΚΤ, ELA κλπ οι καταθέτες θα αντιληφθούν ότι αντί για λεφτά, οι τράπεζες διαθέτουν μόνο IOU's του Ελληνικού Δημοσίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι δεν υπάρχουν.
    Σίγουρα τα χρήματα (σε ευρώ όχι IOUs) υπολείπονται των δις που φαίνονται σαν τραπεζικές καταθέσεις αλλά τουλάχιστον20-50 δις μπορούν να καταβληθούν σαν λύτρα ακόμα μέσω τραπεζών.
    Μετά θα μας φάει όλους το άλιεν

    Atlas Shrugged

    ΑπάντησηΔιαγραφή