ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Χαφιέδες και πρεζάκηδες και ταξικά κοθώνια


Από to omniatv

Aφιερωμένο στους αυτόκλητους εκκαθαριστές γειτονιών από τα ζάκια.

Ζάκια, από το πρεζάκια, τα σκουπίδια που ενοχλούν τους «καθαρούς επαναστάτες», είναι ο εχθρός  τους και οργανώνονται εναντίον τους στο άψε σβήσε, αυτοί είναι ο εχθρός τους, όχι οι χρυσαυγίτες, όχι το κράτος, όχι το σύστημα.  Τα ζάκια λοιπόν εξαθλιώνουν την γειτονιά τους, να φύγουν να πάνε παρακάτω γιατί χαφιεδίζουν, γιατί συνεργάζονται με τους μπάτσους γιατι κάνουν εμπόριο.
Ζούμε στον γαμο21ο αιώνα και ακόμα δεν ξεχωρίζουμε τι είναι το βαποράκι και τι ο έμπορος ναρκωτικών, γιατί ένας χρήστης γίνεται βαποράκι, ποια είναι η νομοθεσία αυτού του μαλακισμένου κράτους που αθωώνει τους κανονικούς εμπόρους ή τους δίνει ποινή κανά δυο χρονάκια και χώνει τους τοξικομανείς για 10ετίες μέσα.
Οι κοινότητες απεξάρτησης διαλύονται με τις καινούργιες περικοπές, υπάρχει ανάγκη εθελοντικής προσφοράς, αλλά όχι σιγά τώρα μην λύσουμε το θέμα των ναρκωτικών έτσι. Είναι πιο εύκολο να φορέσεις ένα κράνος να πάρεις ένα παλούκι και να κάνεις τον σούπερμαν κοπανόντας όποιον βρεις στην πιάτσα. Και μετά να το παρουσιάζεις ως χτύπημα ενάντια στην προσπάθεια να υπάρξει μεγαλύτερη αστυνόμευση της περιοχής, να το παρουσιάσεις ως χτύπημα ενάντια στο εμπόριο. Και μετά το ξύλο που χεις ρίξει, αράζεις περήφανος να πιεις και μια μπύρα γιατί το έκανες το χρέος σου και σήμερα στην κοινωνία και στην επανάσταση.
Θα πω λίγα πράγματα γιατί ξέρω πολύ καλά πως δύσκολα οι αυτόκλητοι επαναστάτες δέχονται κριτική, όμως στην κοινότητα απεξάρτησης που εργάζομαι τα τελευταία χρόνια, έχουν έρθει επανειλημμένως παιδιά που βρίσκονται στη φάση του να ενταχθώ ή να μην ενταχθώ στο πρόγραμμα, παιδιά που έχουν ζητήσει βοήθεια, παιδιά που περιμένουν την σειρά τους για το πρόγραμμα, και έρχονται σαπισμένα στο ξύλο μετά από τις επιθέσεις ενάντια «στους εμπόρους ναρκωτικών».
Το ζάκι λοιπόν, που δεν έχει πάρει την απόφαση να ξεφύγει από τα ναρκωτικά, (το γιατί δεν παίρνει την απόφαση δεν θα το αναλύσω εδώ, ) παλληκαράκια της φακής έχει τις εξής επιλογές : ή θα ζητιανέψει, ή θα κλέψει, ή θα γίνει βαποράκι. Και οκ ρε μεγάλοι δεν σας λέω να τα λυπηθείτε, γιατί το πρώτο πράγμα που σου λένε στην κοινότητα όταν πας να εργαστείς είναι, μην τους λυπηθείς , δεν θα τους βοηθήσεις με τον οίκτο, αλλά γαμώ την αλληλεγγύη σας όταν σαπίζετε  στο ξύλο κάποιον που ανάθεμα κι αν μπορεί να τρέξει δυο στενά παρακάτω για να γλιτώσει τι ακριβώς κάνετε;  Σώζετε την κοινωνία από την εξαθλίωση; Σε τι διαφέρετε από τον χρυσαυγίτη που σαπίζει στο ξύλο όποιον μετανάστη πετύχει, με την δικαιολογία ότι κάποιος άλλος μετανάστης μπορεί να έκλεψε ή να σκότωσε;
Επιχείρημα: συνεργάζονται με τους μπάτσους. Μάλιστα.....Κάνω λάθος ή μήπως το ίδιο δεν κάνουν και πολλοί μετανάστες από φόβο ή κάτω από τις απειλές των μπάτσων. Εδώ τους πλήρωναν χρυσαυγίτες για επιθέσεις απειλώντας τους πως θα τους σκοτώσουν αν δεν το κάνουν; Λύση : να τους σαπίσουμε όλους στο ξύλο.
Αν αυτός είναι ο νέος κόσμος και ο αλληλέγγυος που ονειρεύεστε, να τον χαίρεστε. Μέσα στα σκατά και στη σαπίλα και στην δηθενιά.
Και μια ερώτηση, πώς ξεχωρίζετε ρε μάγκες τους εμπόρους;
Να σας πει η ταπεινότητά μου μια μικρή οπτική επαφή που είχα με όντως εμπόρους, όταν έτυχε να γίνει ντου κοντά στην κοινότητα που εργάζομαι.
Σκάνε μύτη 4 BMW με φιμέ τζάμια βγαίνουν δυο παλληκαρόπαιδα σαν αυτά που βλέπετε πορτιέρηδες στα μεγαλοκλάμπ και βουτάνε και βάζουν μέσα σε χρόνο ντε τε δυο «ζάκια» μέσα στο αμάξι. Σας θυμίζει Χόλιγουντ; Κι όμως μαγκάκια αυτοί είναι οι έμποροι, κι αν θελήσουν να κρατήσουν μια πιάτσα και εμφανιστούν οι πραγματικοί έμποροι δεν θα προλάβετε να βγάλετε άχνα.
Κοινώς τα έρμαια τους τα πρεζάκια, ζάκια ή όπως αλλιώς τα λέτε εσείς οι «καθαροί», είτε τα βαράτε είτε όχι σκασίλα τους, αν όμως συμβάλλετε στο να μην είναι έρμαιά τους τότε μπορεί όντως να τους νικήσετε, αφού θα τους μειώσετε τους πελάτες.
Οι τοξικομανείς λοιπόν έχουν από τη μια μεριά τις απειλές των μπάτσων που θέλουν να τους χρησιμοποιούν από την άλλη μια κοινωνία  που δεν θέλει ούτε να τους βλέπει, τους «συντρόφους επαναστάτες» που τους σαπίζουν στο ξύλο, τη νομοθεσία που τους πετάει στη φυλακή έτσι για το τίποτα, και τους νοικοκυραίους που μαζεύουν υπογραφές για να φύγουν οι κοινότητες από τις γειτονιές τους, γιατί ελκύουν βαποράκια.
Δεν θα συνεχίσω, είπα ήδη αρκετά, ο τραμπουκισμός είναι τραμπουκισμός από όπου κι αν προέρχεται. Αυτό που γίνεται ΔΕΝ διαφέρει σε τίποτα από αυτό που έκανε η αστυνομία και το κράτος στις ιερόδουλες, τις συνέλαβε, τις διαπόμπευσε άλλα οι νταβατζήδες τους άφαντοι, κύριοι, δεν έπαθαν τίποτα. Όσο κι αν δεν σας βολεύει έτσι είναι, απλά κι ανθρώπινα, αν θυμόμαστε ακόμα τι είναι ανθρωπιά.
Όσο για το επιχείρημα, ε και τι να κάνουμε όμως; Κάτι πρέπει να γίνει. Το ίδιο είπαν και για τους μετανάστες με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ίδια  είπαν και για τις ιερόδουλες, στον καιάδα λοιπόν.
Σας αφιερώνω λοιπόν δύο ποιήματα από δύο ζάκια, που εγώ είχα την τιμή να τα έχω στην κοινότητα στην ομάδα λογοτεχνίας.

Με σκότωσες και πάλι

Σκιές χορεύουν, τριγυρίζουν στο μυαλό μου
μια μηχανή που διαλύει τα όνειρα μου
χθες σκοτώσανε τον συγκρατούμενό μου
μια μαριονέτα μέχρι να 'ρθει κι η σειρά μου.
Οσμή θανάτου, μάτια του κυνηγού
εγώ το θήραμα να πέσω στην παγίδα
σκύλος φονιάς του πιστού του αφεντικού
και τον καπνό μονάχα πρόλαβα και είδα.
Μα εσένα διέταξαν για να ρθεις να με πιάσεις
εσύ που μου βαλες τ' όπλο στο κεφάλι
την ώρα σου μη χάσεις
με σκότωσες και πάλι
Παιδί νεκρό κι η μάνα σιωπηλή
να το κοιτάζει να μην μπορεί να κλάψει
και να του δίνει ένα ψεύτικο φιλί
μα κείνο το ξερε και δεν θα την ξεχάσει.
Σκιές διαλύονται , γυρίζουνε στους τοίχους
μα η μηχανή συνεχίζει τον σκοπό της
φωνές περίεργες, ακούς ανθρώπων ήχους
και η σκιά μου να διαλέγει το καινούργιο αφεντικό της.
Στ. Χαρ.

Λαμπερό Αστέρι

Υπάρχουν στη ζωή μας κάποιες στιγμές
που τυρρανούν το μυαλό μας σκέψεις πολλές
που πάω, τι κάνω, τι είμαι εγώ
αν θ'αξιζε αλήθεια ακόμα να ζω.
Ο κόσμος αυτός αν κάποτε αλλάξει
αν πρέπει να βάλω στη ζωή μου μια τάξη
και φτάνεις στο σημείο να λες κάθε φορά
μακάρι θέε μου να ξέφευγα απ'αυτά.
Όμως μή φοβάσαι, αυτά θα περάσουν
μέρες ξεγνοιασιάς και πάλι θα φτάσουν
κάποιος θα βρεθεί να σου απλώσει το χέρι
θα πετάξεις ψηλά κει που λάμπει ένα αστέρι.
Λευτ. Βιλ.

Έμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που έλεγε και η Κατερίνα η Γώγου.....ζάκι κι αυτή.......

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου