ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

H μοναξιά της Ιστορίας


Ο πίνακας είναι του Γιάννη Ψυχοπαίδη

( άλλως «η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά…»1 )

«Ελεύθερο κυλάει το νερό στο ποτάμι.
Προχωράει σταθερά, συγκρατημένο.
Ακοίμητοι φρουροί οι όχθες
αποτρέπουν κάθε παρέκκλιση.
Απλό δείγμα δημοκρατίας.
Ωραία δοσμένο απ’ τη φύση

Σάββας Θ. Γαβριηλίδης- Δείγμα δημοκρατίας


του Νικήτα Κακκαβά*από το blog Σχολιαστής

Ήταν ρατσιστικό ή όχι το «τιτίβισμα» της Ελληνίδας αθλήτριας που της κόστισε τον αποκλεισμό από τους Ολυμπιακούς αγώνες; Φταίνε μόνο οι ξένοι για την αυξημένη εγκληματικότητα στην Ελλάδα; Εν τέλει ο Έλληνας πάσχει από τον «φόβο του ξένου» ή ο ρατσισμός είναι «αλλοδαπή» έννοια στην «παλαιόθεν φιλόξενη» Ελλάδα; Είμαστε ή όχι ο «περιούσιος λαός» και μας απειλούν προαιώνιοι εχθροί; Και αφού εμείς μιλάμε με τέτοια ευκολία για «γυφτοσκοπιανούς»,  «Ρωσσίδες που έχουν μέσα τους την πουτανιά», «Αλβανούς που έχουν το κακό μέσα τους», «μαφιόζους Βούλγαρους» κοκ, πόθεν το δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε που οι Γερμανοί μας χαρακτηρίζουν «τεμπέληδες», «διεφθαρμένους», «ζητιάνους» και μας ταξινομούν στα P.I.G.S.;
Πολύς λόγος γίνεται γύρω από τα παραπάνω και πολλά άλλα ανάλογα ζητήματα τον τελευταίο καιρό. Δυστυχώς σε τούτες τις μέρες που ζούμε, ακούγονται ηχηρότερες οι ακραίες φωνές. Μεταξύ αυτών και οι φωνές  των εθνικιστών και των  - κατά δήλωση μόνο -  υπερπροοδευτικών. 

Περιμένεις φυσικά, αναγνώστη μου, μετά από αυτές τις εισαγωγικές παραγράφους να διαβάσεις και την τοποθέτηση μου. Αλλά, υπομονετικέ μου αναγνώστη, θα κάνω μια ντρίπλα με δεξιοτεχνία παλαίμαχου ποδοσφαιριστή. Ήδη βλέπω να ακροβολίζονται οι κάθε λογής φανατικοί  με την σωληνοειδή αντίληψη - τοποθετήστε τους όπου θέλετε, στα αριστερά ή στα δεξιά μου - για να με λιθοβολήσουν. Δεν την πατάω ξανά, δεν θα φανερώσω ό,τι σκέφτομαι δημοσίως, καραδοκούν οι κάθε λογής «κουκουλοφόροι», ένθεν και εκείθεν.  Δηλώνω, λοιπόν,  εξαρχής ότι για τέτοια λογής ζητήματα «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Αντί δοκιμιακού λόγου θα σου  διηγηθώ μια ιστορία. Και όποιος καταλάβει, κατάλαβε.

Πρόκειται για μια παλιά ιστορία, την διάβασα ή μου την διηγήθηκαν, δε θυμάμαι. Την έβγαλε σήμερα στην όχθη του μυαλού μου κάποιος αφρισμένος συνειρμός. Αλήθεια ή ψέματα, μην με ρωτάτε τέτοιες ώρες.
Σαν έπεσε ο κομμουνισμός στην Αλβανία και άνοιξαν τα σύνορα, φεύγανε λεωφορεία από τα Γιάννενα παστωμένα με Έλληνες που πήγαιναν να ψάξουν τα κόκαλα των δικών τους, αυτών που χάθηκαν στον πόλεμο του ’40. Γεροντάκια κυρίως, μανάδες και πατεράδες από κάτι παλικαράκια που χάθηκαν – στην κυριολεξία! – σε κάποιο χιονισμένο βορειοηπειρώτικο λιβάδι. Είχαν μάθει πως  παλιά οι Αλβανοί τα είχαν μαζέψει όπως-όπως, άλλα σε κουτιά από ρέγγες, άλλα σε μικρά κρασοβάρελα, άλλα σε μεταλλικά δοχεία από λαδομπογιές.  Κάποια πέταξαν στη θάλασσα, μερικά τα έθαψαν άγνωστο που και αλλά τα είχαν στοιβάξει σε παλιές σιταποθήκες, σε υπόγεια, σε στάβλους… Με λίγα δολάρια ή αν ήσουν τυχερός και έπεφτες σε καλόψυχο άνθρωπο, μπορούσες να βρεις τα λείψανα του δικού σου ανθρώπου, για να τα επιστρέψεις στην πατρίδα. Να φτιάξεις ένα τάφο της προκοπής, να ‘χεις να κλαις καθώς πρέπει τον νεκρό σου. Να βρει το παλικαράκι σου ανάπαυση μισό αιώνα μετά.

Κάποιοι κατάφερναν να βρουν τον δικό τους άγνωστο στρατιώτη. Φρόντιζαν, βλέπεις, κάποιοι  συλλέκτες να γράφουν απ’ έξω τα κουτιά με άσπρη λαδομπογιά το όνομα του νεκρού. IoanisGogos, 24 vjet2,  Pavlos Kotsis, 25 vjet, Kostas Pavlidis, 22 vjet, Nikos Driles, 19 vjet … Σε ορισμένα από τα αυτοσχέδια οστεοφυλάκια είχαν χαράξει ακόμα και κάτι τρεμάμενους σταυρούς.  
Τότε ο συγγενής ζητούσε για παπά ή τίποτα ψαλτάδες, να κάνουν τα δέοντα.
Που να βρεθεί όμως παπάς; Ο Χότζα είχε γκρεμίσει τις εκκλησίες. Έκαψε όλα τα Λειτουργικά, το «Μέγα Ευχολόγιο», το «Ψαλτήριο», τον «Απόστολο», την «Παρακλητική»… Ξύρισε  όλους τους παπάδες. Ακόμα και όταν τίποτα φιλότιμοι Βορειοηπειρώτες τους έφερναν κανέναν παλιό ιερέα, αυτός είτε θα ήταν πολύ γέρος, είτε θα είχε ξεχάσει τα λόγια από το «Ευλογητός ει Κύριε, διδάξον με τα δικαιώματα Σου».
Ήταν ένα απόγευμα έξω από την Κορυτσά, όταν κάποιοι γέροντες γονείς από ένα χωριό των Τρικάλων είχαν βρει την ψαροκασέλα με τα λείψανα του γιου τους. Ζήτησαν τότε και αυτοί «ένας παπάς να μας το διαβάσει το παιδί, ρε πατριώτες». Έστω κάποιος ψάλτης ή μια γριά μοιρολογίστρα.
Τίποτα όμως. Περνούσε η ώρα και έπεφτε το φως. Ο πατέρας το πήρε απόφαση, «πάμε γυναίκα θα το διαβάσουμε το παιδί στην Ελλάδα». Τίποτα όμως η γερόντισσα, αμετάπειστη, πάνω από τα λείψανα, «δεν φεύγω χωρίς ευχή! Αλιβάνιστο θα ταξιδέψει το παιδί μου;».  
Και τότε από το καφενείο σηκώθηκε ένας ηλικιωμένος. Ψηλός, ηλιοψημένο πρόσωπο, σκαμένο δέρμα, με άσπρα μαλλιά και παχύ κιτρινισμένο μουστάκι. Έλληνας ήταν, Αλβανός, Σέρβος, γύφτος; Χριστιανός, μουσουλμάνος ή άθεος; Δεν ξέρω, δεν μου είπαν. Μπήκε μέσα και γύρισε σε λίγο με ένα κλαρίνο.
Στάθηκε δίπλα στους γονείς και στην ανοιχτή ψαροκασέλα με τα οστά να χάσκουν σαν σε ανοιχτό τάφο. Κοίταξε τη γερόντισσα για λίγο στα μάτια, ξεφύσησε μέσα από τα δόντια στη γλώσσα του κάτι σαν «ο Θεός του να τον συγχωρέσει!» και άρχισε να παίζει ένα πωγωνίσιο μοιρολόι. 
Τριγύρω σ’ όλο το περίεργο πλήθος απλώθηκε ενός λεπτού σιγή. Ημέρωσε η βαλκάνια ψυχή.
Βούρκωσαν οι Αλβανοί, γλύκανε το βλέμμα του πατέρα, έκλαψε η μάνα, πλύθηκαν τα κοκαλάκια του παιδιού από τα δάκρυα…

1   στίχοι του Μανώλη Ρασούλη
2   έτη (μετάφραση από τα Αλβανικά)
O Νικήτας Κακκαβάς είναι Καρδιολόγος e-mail:nickcardio@yahoo.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου