ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

Ο Βαχίτ μπήκε πρώτος


Ένα παράδειγμα υψηλών προδιαγραφών θέτει ο Βαχίτ Φασίλ, ένας νεαρός μαθητής από το Αφγανιστάν, ο οποίος διέπρεψε στις πανελλαδικές εξετάσεις, διαγωνιζόμενος με όσους φοιτούν στα εσπερινά λύκεια, και κατέκτησε μεταξύ των συνυποψηφίων του την πρώτη θέση στο τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Της Βαρβάρας Ζούκα από τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Πριν από πέντε χρόνια ο Βαχίτ πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τη χώρα του και να ακολουθήσει ολομόναχος τον δύσκολο δρόμο της ξενιτιάς, με μόνο όνειρο να σπουδάσει. Επέλεξε ως χώρα προορισμού την Ελλάδα και προτίμησε τελικά να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή στη Θεσσαλονίκη.
«Όταν πρωτοήλθα στη Θεσσαλονίκη δεν ήξερα ούτε καν πώς λέγεται το ‘καλημέρα’», λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά. Σήμερα όμως αυτό το νεαρό παιδί από το Αφγανιστάν μιλάει τα ελληνικά σχεδόν σαν να ήταν η μητρική του γλώσσα και, όπως σημειώνουν καθηγητές που έχουν παρακολουθήσει την πορεία του, «άνετα μπορεί να βάλει τα γυαλιά σε πολλά Ελληνόπουλα με την καλλιέργειά του».
Ο Βαχίτ φοίτησε στο Λύκειο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης, το οποίο λειτουργεί επί της Εθνικής Αμύνης. «Στο σχολείο εξ ολοκλήρου έμαθα να μιλώ και να γράφω τα ελληνικά. Στο σχολείο έκανα και τους περισσότερους φίλους, οι οποίοι με βοήθησαν με τη γλώσσα, αλλά και γενικότερα με την καθημερινότητά μου σε ένα καινούργιο περιβάλλον», επισημαίνει.
Όπως εξηγεί ο ίδιος, προτίμησε να εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη αντί της Αθήνας γιατί εδώ η κοινωνία δεν είναι τόσο απρόσωπη. «Όπως είναι λογικό και αναμενόμενο, όταν πρωτοήλθα στη Θεσσαλονίκη συνάντησα ορισμένα προβλήματα. Σήμερα όμως έχω κάθε λόγο να αισθάνομαι πολύ τυχερός, γιατί, παρά τις δυσκολίες που συνάντησα στην αρχή, ο κόσμος στη Θεσσαλονίκη με αγκάλιασε και με αγάπησε. Εδώ έχω κάνει καλούς, στενούς φίλους. Είμαι ευγνώμων, γιατί στο πλευρό μου βρέθηκαν αξιόλογοι άνθρωποι, οι οποίοι με βοήθησαν όχι μόνο ηθικά, αλλά ακόμη και οικονομικά, ώστε να κάνω το όνειρό μου να σπουδάσω πραγματικότητα», σημειώνει ο Βαχίτ Φασίλ.
Με ιδιαίτερη αγάπη μιλάει για τον άνθρωπο που του προσέφερε δουλειά, ώστε να έχει τη δυνατότητα να ολοκληρώσει τις σπουδές του. «Ο άνθρωπος αυτός είναι τόσο αξιόλογος, που δεν έχει μιλήσει πουθενά για τα ευεργετήματά του. Το προηγούμενο διάστημα μου κάλυψε τα έξοδα ορισμένων φροντιστηριακών μαθημάτων, ενόψει των πανελλαδικών, και τώρα μου προσέφερε εργασία, οπότε πλέον θα σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη δουλεύοντας ως αποθηκάριος», τονίζει.
Στόχος του Βαχίτ είναι, μόλις ολοκληρώσει τις σπουδές του στο τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, να επιστρέψει στη χώρα του. «Θέλω να γυρίσω πίσω, για να βοηθήσω τη χώρα μου. Θέλω να μεταφέρω τις γνώσεις που θα έχω λάβει στο πανεπιστήμιο, θέλω να καταλάβει ο κόσμος την αξία που έχουν τα γράμματα για την ανάπτυξη μιας κοινωνίας. Μπορεί να ακούγεται ουτοπικό, αλλά θέλω, αν αυτό σταθεί δυνατό, να βάλω κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι ώστε να ξεριζωθούν από τη χώρα μου τα μίση και οι εμφύλιοι», υπογραμμίζει ο ίδιος.
Διακριτικά στο πλευρό του Βαχίτ βρέθηκε η δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης Θεοδώρα Λειψιστινού, η οποία είναι φιλόλογος στο επάγγελμα και εξαιρετικά ευαίσθητη σε τέτοιας φύσης θέματα, αφού πολλές φορές στο παρελθόν ηγήθηκε προσπαθειών για την παροχή βοήθειας σε παιδιά που πλήττονταν από τον πόλεμο. Η ίδια περιγράφει τον Βαχίτ ως έναν γλυκό όσο και δυναμικό νέο, με ήθος, ευγένεια και τεράστια δίψα για μάθηση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου