ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Μια αλήθεια για την αγορά από τον κ. Τσίπρα

Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις


του Αρίστου Δοξιάδη από το Protagon
Χτες στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας είπε μια μεγάλη αλήθεια: Όταν τον ρώτησαν για τα παράνομα και αδήλωτα ιδιαίτερα μαθήματα που κάνουν οι εκπαιδευτικοί του δημόσιου σχολείου, απάντησε: "Οταν τον εξαθλιώνεις πρέπει να βρει έναν τρόπο να ζήσει."

Λέει το ρεπορτάζ: Σε ερώτηση του Χρήστου Τελίδη, ανταποκριτή του Έθνους στη Θεσσαλονίκη, για τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους και με αφορμή το παράδειγμα της παραπαιδείας, ο κ. Τσίπρας φάνηκε να συνδέει την ένταση της πειθαρχικής αντιμετώπισης τέτοιων κρουσμάτων με το γενικότερο μισθολογικό επίπεδο των δημοσίων υπαλλήλων: «Το πρώτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι ο εκπαιδευτικός να ζει με αξιοπρέπεια. Και όταν φτάσουμε στο επίπεδο αυτό θα πρέπει να είμαστε πάρα πολύ αυστηροί στην τήρηση της νομιμότητας (...) Όταν τον εξαθλιώνεις πρέπει να βρει έναν τρόπο να ζήσει. Ακόμα και στην περίοδο πριν από την κρίση όλοι ξέραμε ότι υπάρχει το πρόβλημα της παραπαιδείας».
Είπε λοιπόν αυτή τη μεγάλη αλήθεια, που είναι όμως η μισή αλήθεια. Γιατί αν ήθελε να είναι πραγματικά ειλικρινής, θά'πρεπε να το πει αλλιώς: "Όταν το κράτος δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες είτε των δασκάλων, είτε των μαθητών, ας τους επιτρέψουμε να βρουν λύσεις στην αγορά".
Με τον τρόπο που το είπε, αποδέχεται μεν τη λειτουργία της αγοράς στην παιδεία, αλλά μόνο ως αναγκαίο κακό, σε εντελώς έκτακτη περίσταση ανάγκης, (για την οποία φυσικά φταίει το Μνημόνιο). Πότε όμως θα μπορούμε να πούμε οτι η έκτακτη ανάγκη πέρασε, και θα είναι θεμιτό να πατάξουμε την παραπαιδεία; Και ποιά από όλες τις παραπαιδείες - μόνο τα αδήλωτα ιδιαίτερα, ή και τα δηλωμένα και επίσημα φροντιστήρια;
Το κριτήριο που φαίνεται να θέτει ο Αλ. Τσίπρας είναι το εισόδημα των δασκάλων. Όταν ο "εκπαιδευτικός ... ζει με αξιοπρέπεια ... θα πρέπει να είμαστε πάρα πολύ αυστηροί στην τήρηση της νομιμότητας".  Τρία ερωτήματα τίθενται εδώ:
Πρώτο, πότε θεωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ ότι ο εκπαιδευτικός θα ζει με αξιοπρέπεια; Ας πούμε, αν πάρει αύξηση 10% στις σημερινές του απολαβές; Νομίζω οτι ο Αλ. Τσίπρας θα έλεγε ότι 10% δεν αρκεί. Αν όμως πρόκειται για κάποιο πολύ μεγαλύτερο ποσοστό, τότε σημειώνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πρόγραμμα για να βρεθούν αυτοί οι πόροι. Το πρόγραμμα του λέει ότι τα φορολογικά έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ θα πρέπει να αυξηθούν στο 43%, από περίπου 39% που ήταν το 2011, δηλαδή να αυξηθούν κατά 10%. Αν θέλει να δώσει πολύ μεγαλύτερες αυξήσεις στους εκπαιδευτικούς, θα πρέπει να κόψει από κάποιους άλλους - αλλά τότε αυτοί οι άλλοι θα έχουν κάθε δίκιο να αποκτούν δικά τους αδήλωτα εισοδήματα, ναι ή όχι; Εκτός αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεχτεί την άποψη οτι πρέπει να έχουμε πολύ λιγότερους δημόσιους υπάλληλους και να τους πληρώνουμε πολύ καλύτερα. Μακάρι. Αυτό το λέει από χρόνια ο Στέφανος Μάνος ...
Δεύτερο, γιατί όμως να είναι παράνομα και αδήλωτα τα ιδιαίτερα; Αφού δεχόμαστε την ανάγκη του δασκάλου, και αφού προφανώς δεχόμαστε οτι δεν κάνουν ζημιά και στον μαθητή, γιατί να μην περάσει ένας νόμος που να τα επιτρέπει, να τα φορολογεί κτλ; Θα συμφωνούσε με αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν μας είπε ο κ. Τσίπρας, αλλά αν συμφωνούσε θα ήταν μεγάλη έκπληξη - θα αποδεχόταν την εμπορευματοποίηση της παιδείας που με κάθε άλλη ευκαιρία την καταγγέλει.
Μήπως όμως τα ιδιαίτερα κάνουν κακό στο μαθητή, και για αυτό δεν πρέπει να επιτραπούν; Ισως να κάνουν κακό, όταν γίνονται εκβιαστικά από έναν δάσκαλο που αρνείται να κάνει καλά τη δουλειά του το πρωί, για να εισπράξει το απόγευμα. Αν όμως συμβαίνει αυτό, δεν θα έπρεπε "να είμαστε πάρα πολύ αυστηροί στην τήρηση της νομιμότητας", ήδη από σήμερα; Δεν φαντάζομαι ο κος Τσίπρας να προτάσσει το συμφέρον του δασκάλου, έστω και του κακοπληρωμένου, από αυτό του μαθητή, όταν αυτά το δυό συγκρούονται.
Σίγουρα πάντως αυτό που κάνει κακό στους μαθητές είναι να γνωρίζουν οτι ο δάσκαλος τους παρανομεί την ώρα που τους διδάσκει. Μαθαίνουν από νωρίς στην υποκρισία, και στο αποδεκτό της παρανομίας. Αν είναι να κάνουμε τα στραβά μάτια στα ιδιαίτερα, καλύτερα να τα νομιμοποιήσουμε.
Τρίτο, σε όλη την σκέψη του κ. Τσίπρα απουσιάζει η πλευρά των μαθητών. Να πατάξουμε την παραπαιδεία όταν πληρωθούν καλά οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο. Μήπως όμως θα έπρεπε να συμπληρώσει, και όταν οι μαθητές (και οι γονείς τους) αισθάνονται οτι εκπαιδεύονται καλά στο σχολείο; Αν όμως έβαζε τέτοιο κριτήριο, θα άγγιζε τις επικίνδυνες ζώνες για την αριστερά: αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων, επιλογή υπηρεσιών από τους χρήστες, και διάφορα τέτοια.
Χτες λοιπόν ο κ. Τσίπρας έκανε ένα σημαντικό βήμα. Παραδέχτηκε οτι κάτω από ορισμένες συνθήκες οι μηχανισμοί της αγοράς είναι χρήσιμοι, ακόμα και στην παιδεία. Ας τολμήσει τώρα να ολοκληρώσει τη σκέψη του. Ας δεχτεί οτι οι αγορές στις κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει να λειτουργούν στο φως, και με κανόνες που εφαρμόζονται. Όχι κλείνοντας το μάτι στους πελάτες, με τη γνωστή υποκρισία του κάθε πολιτικάντη.
Και ας μην ξεχνάμε ότι δεν είναι μόνο οι εκπαιδευτικοί. Όπως έγραψε ο Ορέστης Καλογήρου στο facebook:"Φαντάζομαι και οι ιατροί μπορούν να παίρνουν το φακελάκι μέχρι να φτάσουν σε αξιοπρεπή επίπεδα οι μισθοί τους και οι εφοριακοί τη μίζα κλπ κλπ. "Τσοβόλα δώστα όλα" νο 2..."

5 σχόλια:

  1. H δημοσιογραφία είναι πολύ πιο μπροστά από τις αντισυριζαικές ιδεολοψίες

    Στον σύνδεσμο που ακολουθεί ο Π.Καψής του Εθνους (Μπόμπολας) επικροτεί τον Τσίπρα για να προκαλέσει τρομερή αμηχανία στο λεγόμενο "Αριστερό Ρεύμα"!!!!!

    Περισσότερη Food for thought εδώ

    http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9393:pantelis-kapsis-artro-siriza-aristero-reuma&catid=83:aristera&Itemid=200

    Κοσμάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. → Σε ποια Δημοκρατία, τις αποφάσεις λαμβάνουν οι ξένοι σταυροφόροι κατακτητές, έχοντας διορίσει υπάκουους εγχώριους υπαλληλίσκους αλά Αρτέμης Μάτσας, ως πειθήνια όργανα πιστής εφαρμογής των εντολών τους;

    → Σε ποια δημοκρατία «νομιμοποιήθηκε» η απλήρωτη εργασία και έγινε θεσμός «η καλύβα του μπαρμπα – Θωμά»;

    → Για ποια Δημοκρατία μπορώ να μιλώ, όταν εκατοντάδες (και ποιος ξέρει πόσοι ακόμα) συνάνθρωποι επέλεξαν το δρόμο της αυτοχειρίας που οι τροϊκανοί λάγνα μας ασφαλτόστρωσαν; Υπάρχει μεγαλύτερος φασισμός από την αυτοκτονία;

    → Σε ποια ελληνική Δημοκρατία να πιστέψω, όταν από επίσημα χείλη ανακοινώνεται η ενοικίαση των νησιών μας και γιατί όχι η εκχώρησή τους για τριάκοντα αργύρια στους Γερμανούς κατακτητές;

    → Σε ποια γ@μημένη Δημοκρατία οι πολίτες ντρέπονται να κοιτάξουν στα μάτια τα παιδιά τους αδυνατώντας να τους παράσχουν τα αυτονόητα;

    → Σε ποια δυτική Δημοκρατία ένας άυπνος επί 72 ώρες γιατρός, κατά τ’ άλλα μέλος της ελιτίστικης διεφθαρμένης ματσωμένης μασονίας, σκέφτεται να κατέβει σε απεργία πείνας, διεκδικώντας το δικαίωμά του να πληρώνεται, να ζει ως άνθρωπος και όχι ως ραμολιμέντο του συστήματος.

    → Ποια Δημοκρατία ποινικοποίησε την τεκνοποίηση, την ιδιοκτησία και τις σπουδές.


    Επιμύθιο:
    Στο κάτω-κάτω της γραφής, σαρξ εκ της σαρκός του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ΔΕΙΜΑΡ.

    Σύνθημα:
    Κάτω η μισθωτή εργασία. Ζήτω ο εθελοντισμός.

    Άθρησκος Μισέλλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οχι αλλες πασιεντζες,βολτες στα μαγαζια, πωληση καλλυντικων, tupper (οι πιο δραστηριες),.....
    Απο τους πολλους καφεδες στην δουλεια γιναμε νευρικοι και στις 12 κατεβαινουμε και πινουμε 2 καραφακια τσιπουρο ή ουζο με ανθυγιεινους μεζεδες για να χαλαρωσουμε. Και το τσιγαρο; Αν στο γραφειο εχουμε κανενα σπαστικο συναδελφο, πηγαινουμε καθε 15 εως 20 min στο κλιμκοστασιο για να καπνισουμε. Ξερετε τι επικινδυνο ειναι να δουλευεις στο Δημοσιο, ΟΤΑ, ΔΕΚΟ; Ο θανατος θεριζει απο την πολυ δουλεια και τις.... κακες συνθηκες εργασιας.

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ....Ενω η υγεια των "αφεντικων" και η εκμεταλλευση των προλεταριων μηχανικων ξεχειλιζει στα γραφεια των μικρο-καπιταλιστων μηχανικων-ελευθερων επαγγελματιων.

    Δηλωνω και ομολογω αυθορμητως -ανευ ασκησεως βιας- οτι ειμαι μικροκαπιταλιστικο γουρουνι που εκμεταλλευεται στο γραφειο μου τις αλλες 5 ιδιοτητες του εαυτου μου(μηχανικος, σχεδιαστς, γραμματτεας, λογιστης, courrier) παραγοντας ετσι υπεραξια και επομενως πρεπει να εχω μια μεγαλη τσεπη και 5 μικρες, ομως το μπλουζιν εχει 2+2 + 1 μικρη, αρα πρεπει να παρω παντελονι εκστρατειας**με 4+2 =6 τσεπες)

    Αφωτιστος Φιλελλην

    **νομιζω οτι ηδη εχω 2 εως 3 που εχω αγορασει στις εκπτωσεις. Προερχονται απο Ασιατικες χωρες και αυτο αποτελει μεγαλο προβλημα στον κλαδο της υφαντουργιας και του ενδυματος στην Ε.Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Διαφωνώ. Αν κατάλαβα καλά το πνεύμα ο Τσίπρας μίλησε πρώτα για αυξήσεις σε μισθούς και μετά για τιμωρία. Την αγορά στην παιδεία την αποδέχεται επί της αρχής, αλλά όχι την παρανομία των δημόσιων λειτουργών (την οποία αποδέχεται ως αναγκαίο συστατικό της επιβίωσης). Το ερώτημα είναι τι έλεγε παλαιότερα, προ κρίσης;

    ΑπάντησηΔιαγραφή