ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Το κρυπτόμενο δίλημμα


του Γιώργου Θεοτοκά από τη Μεταρρύθμιση

Στις τελευταίες εκλογές, η ΔΗΜΑΡ είχε ως βασικό προγραμματικό κορμό τους δύο γνωστούς στόχους, τους οποίους έθετε ως προϋπόθεση και για τη συμμετοχή της σε κυβέρνηση συνεργασίας: α)τη διασφάλιση της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη και το ευρώ και, β)τον σταδιακό απεγκλωβισμό («απαγκίστρωση») από τους επαχθείς όρους του μνημονίου.

Ποτέ βέβαια δεν ιεραρχήθηκαν από άποψη προτεραιότητας οι δύο παραπάνω προγραμματικοί άξονες, αλλά παρουσιάσθηκαν σωρευτικά ως ισοδύναμοι, ως ταυτόχρονα επιδιώξιμοι και μη αντικρουόμενοι μεταξύ τους. Είναι δε παράδοξο που η ισάξια και ισότιμη προβολή και των δύο κατά την μακρά προεκλογική περίοδο, δεν ανέδειξε ιδιαίτερα την κρυπτόμενη και εν δυνάμει μεταξύ τους αντινομία, ούτε σε επίπεδο αντίλογου από τα άλλα κόμματα, αλλά ούτε (κυρίως) σε επίπεδο εσωκομματικού διαλόγου και προβληματισμού.

Η μετεκλογική πραγματικότητα των τριών τελευταίων μηνών, έφερε στην επιφάνεια, δυστυχώς, τον διλημματικό, τον διαζευκτικό χαρακτήρα των δύο στόχων και, συνακόλουθα, την ανάγκη ιεράρχησής τους για τη χάραξη των νέων αναγκαστικών προτεραιοτήτων. Ήδη, εκ των πραγμάτων, η νέα κυβέρνηση, στο ερώτημα (ή μάλλον δίλημμα), παραμονή στην ευρωζώνη ή επαναδιαπραγμάτευση των επαχθών προβλέψεων των δανειακών συμβάσεων, έχει επιλέξει το πρώτο, με την «απαγκίστρωση» (όπως τουλάχιστον την προσδιόριζε προεκλογικά η ΔΗΜΑΡ) να φαίνεται πια μη εφικτός στόχος.

Είμαστε πλέον στη φάση που η χώρα είχε να επιλέξει ανάμεσα στη διασφάλιση της θέσης της στην ευρωζώνη, ή στην επαναδιαπραγμάτευση όλων των δυσβάσταχτων όρων των μνημονίων. Στην αναγκαστική ιεράρχηση των δύο βασικών προτεραιοτήτων, η νέα κυβέρνηση και η ΔΗΜΑΡ, επέλεξαν βέβαια τη διασφάλιση της συνέχισης της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Εύλογη και σώφρων επιλογή, από τη στιγμή που η επίτευξη ταυτόχρονα και των δύο στόχων δεν ήταν εφικτή. Δυστυχώς, η χώρα δεν μπορεί να καθορίσει μόνη της τις επιλογές της, εκτός βέβαια και αν επιλέξει την αυτοκαταστροφή, για την οποία πάντα υπάρχει η δυνατότητα. Σωστά, παρά ταύτα, παρουσιάσθηκαν προεκλογικά και οι δύο προτεραιότητες ως ισότιμες και υλοποιήσιμες. Η προγραμματική επιδίωξη πάντα είναι το μέγιστο εφικτό, με την έννοια όχι απαραίτητα του ρεαλιστικού, αλλά του εν δυνάμει, του επιθυμητού στόχου.

Από τη στιγμή όμως που μετεκλογικά, το ευρωπαϊκό (αλλά και διεθνές) τοπίο μας ανάγκασε να ιεραρχήσουμε τις στοχεύσεις μας και να επιλέξουμε, η πολιτική που ακολουθήθηκε τελικά ήταν η αυτονόητη, αλλά και η πιο συνεπής στην προγραμματική εξαγγελία. Και εξηγούμαι: Η επιμονή στη δεύτερη επιλογή, με δεδομένο τον διλημματικό χαρακτήρα των δύο στόχων, θα ήταν στην ουσία μεγαλύτερη παρέκκλιση από την προεκλογική εξαγγελία της ΔΗΜΑΡ (αλλά και των άλλων κομμάτων της κυβέρνησης), αφού θα οδηγούσε τελικά στην καταγγελία των μνημονίων (και των δανειακών συμβάσεων) και στη συνέχεια, στην έξοδο από την ευρωζώνη και το ευρώ. Θα ήταν, δηλαδή, εκ των πραγμάτων, προσχώρηση στην πολιτική και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αντιευρωπαϊκων δυνάμεων, αφού η χώρα θα οδηγείτο εκτός Ευρώπης, σε απομόνωση και, αναπόφευκτα, σε επιστροφή σε εθνικό νόμισμα και χρεωκοπία. Επιλέχθηκε, συνεπώς, όχι μόνο η καλύτερη δυνατή λύση, αλλά και η πλέον συμβατή με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της ΔΗΜΑΡ.

5 σχόλια:

  1. και σ αυτη τη περιπτωση,γιατι η ΔΗΜΑΡ κανει πως δεν βλεπει την αδικια των μετρων -που ισως παλι δεν θ αποδωσουν τα αμενομενα -και στοχευουν τα ιδια στρωματα ; τι λετε γι αυτο...http://aristeristrouthokamilos.blogspot.gr/2012/09/blog-post_28.html Σ.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η αδικία των μέτρων υπάρχει και η ΔΗΜΑΡ τη βλέπει. Αλλά βλέπει και την μεγάλη εικόνα που εσύ ανώνυμε 6.05 δεν βλέπεις. Και η μεγάλη εικόνα λέει ότι αν δεν τα δέχεσαι τα μέτρα δεν παίρνεις και τα 30 ζεστά δις και δεν βγαίνεις ποτέ από το λαγούμι. Τα δώρα τα ξαναδίνεις στους ΔΥ, την ΕΕ όμως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμε των 7: Εδώ μέσα γράφουμε σχόλια με απόψεις πολιτικές και όχι κοροϊδίες. Αλλά ο πολιτισμός είναι δύσκολη υπόθεση για σένα. Ως εκ τούτου delete.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΣΠ.Καλημερα. Δεν ειμαι κατ αρχας ΔΥ,φιλε Λεωνιδα,(το φιλε ειναι επειδη σε διαβαζω και συμφωνω με πολλα απο τα γραπτα σου ).Το ξεχαρβαλωμα του ιδιωτικου τομεα,η υποχωρηση στο θεμα της φορολογησης της εκκλησιας καιτου μισθου των κληρικων,η διατηρηση των αχρηστων ΑΕ και οργανισμων του δημοσιου και η μη απολυση οσων ΔΥ προσληφτηκαν εκτος ΑΣΕΠ τα τελευταια χρονια,η μη αξιολογηση ολων των ΔΥ και οι μεταρρυθμισεις που δεν εγιναν στα δυο προηγουμενα χρονια ,δεν νομιζω οτι ειναι αναγκαια συνθηκη (η μεγαλη εικονα)για να παρουμε τα 30δις.Αυτα περιμεναμε απο τη ΔΗΜΑΡ,και μας απογοητευει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΣΠ. Και γω τα περίμενα, αλλά δεν τα είδα. Γιαυτό κινδυνεύουν τα 30 δις, οχι να μην τα πάρουμε αλλά να μην πιάσουν τόπο.

      Διαγραφή