ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Μαφίες, ξύλο και λίγα γκολ



του Λεωνίδα Καστανά

H φούσκα του ελληνικού ποδοσφαίρου έσκασε, διαλύθηκε και τώρα περιφέρει τα ράκη της στις μισόαδειες εξέδρες των ελληνικών γηπέδων. Μια ωφέλιμη συνέπεια της κρίσης. Χρεωμένες μέχρι το λαιμό, χωρίς ρευστό, χωρίς ηχηρές μεταγραφές, χωρίς πρωτοκλασάτους  προπονητές, οι περισσότερες ομάδες μας θα παίξουν και πάλι αυτό το κάτι σαν  ποδόσφαιρο που μας έχουν συνηθίσει. Θα προσπαθήσουν να πουλήσουν το κακής ποιότητας προϊόν τους και θα επιβιώσουν χάρη στην αβάντα της πολιτείας, η οποία παρόλη την κρίση συνεχίζει να τις χρηματοδοτεί αδρά.

Ποιος αγοράζει ελληνικό ποδόσφαιρο; 
Δυστυχώς πολλοί αλλά μόνο εντός Ελλάδος.  Πρώτοι και καλύτεροι οι φανατικοί. Εκείνοι που πάνε στα γήπεδα όχι για γα δούνε μπάλα, όχι για να απολαύσουν θέαμα, αλλά για γιουχάρουν τους αντιπάλους και ενίοτε και τους δικούς, να βρίσουν τους διαιτητές, να σπάσουν, να δείρουν και να βρωμίσουν αλλά και να δουν την ομάδα τους να νικάει.  Γιατί αν χάσει, μαύρο είναι το φίδι που έφαγε και αυτή και την αντίπαλη. Δίπλα στους φανατικούς κάθονται πολλές χιλιάδες ακόμα συμπολίτες μας που επιμένουν να παρακολουθούν ελληνικό ποδόσφαιρο. Πηγαίνουν στο γήπεδο, πληρώνουν συνδρομητικά κανάλια, αγοράζουν αθλητικές εφημερίδες, ακούνε αθλητικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και κυρίως στοιχηματίζουν συντηρώντας ένα τζίρο εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρώ. Υποθέτω ότι ένα ισχυρό κίνητρο για όλους αυτούς είναι η οπαδικότητα. ¨Ολοι έχουν παρακολουθήσει ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και μπορούν να συγκρίνουν και να εκτιμήσουν το εγχώριο προϊόν που αγοράζουν. Θέλουν όμως να ανήκουν κάπου, να υποστηρίζουν ένα χρώμα και να παθιάζονται γι’ αυτό. Ένα άλλο κίνητρο πηγάζει από το κακό ποδόσφαιρο που βλέπουν. Επειδή ακριβώς δεν συμβαίνει τίποτα ενδιαφέρον μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, συμβαίνουν πολλά και πιπεράτα στα παρασκήνια και αυτό εξιτάρει το κοινό. Ραδιουργίες, δωροδοκίες, βία, διαπλοκή, διεθνείς μαφίες και παράνομος τζόγος δίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο την «αίγλη» που δεν μπορούν να του δώσουν οι τρίπλες και οι κεφαλιές.  Αυτό το ποδόσφαιρο είναι ακόμα δημοφιλές και γι αυτό όλες οι κυβερνήσεις φρόντιζαν και φροντίζουν να το προστατεύουν  και να χρεώνουν για χάρη του το δημόσιο με πολλά εκατομμύρια Ευρώ. Το πολιτικό κόστος είναι αυτό που συντηρεί το Πρωτάθλημα της Α Εθνικής, την περίφημε Super league, τρομάρα της.

Ποιος πουλάει όμως το προϊόν; 
Α, οι πρόεδροι, οι μεγαλομέτοχοι και οι χορηγοί, οι λεγόμενοι «παράγοντες» που έχουν πιάσει το νόημα και αποκτούν οικονομική αλλά και πολιτική ισχύ εκμεταλλευόμενοι τον οπαδισμό των πολλών ή το φίλαθλο πνεύμα των λίγων. Γι αυτό φρόντισαν να πιαστούν από τα μαλλιά πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Αναγκασμένοι να κρύψουν τη γύμνια τους, για να γλιτώσουν από τη μήνη των οπαδών τους για τα φτωχά ρόστερ των ομάδων τους, πασχίζουν να μεταφέρουν το παιχνίδι εκτός γηπέδων με δηλώσεις, αντιδηλώσεις και υπονοούμενα. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός αντί να κοιτάξουν πως θα αναβαθμίσουν το προϊόν τους καταφεύγουν στον χουλιγκάνικο φανατισμό, διεγείρουν τα πιο βάρβαρα ένστικτα των «ευγενών φιλάθλων» τους και τους προτρέπουν σε διαρκή πόλεμο από το πρώτο σφύριγμα. Γιατί το, να βρεις τα ταλέντα και να τα διαμορφώσεις, να ανακαλύψεις φτηνούς και καλούς παίκτες, να στήσεις ομάδες και να κοιτάξεις να παίξεις μια στοιχειώδη μπαλίτσα είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτούς. Αντιθέτως το να ηλεκτρίζεις την ατμόσφαιρα και να καλείς σε πόλεμο είναι το μόνο εύκολο. Μόνο που λόγω της τεταμένης κατάστασης το πιθανότερο είναι οι εξαγριωμένοι φανατικοί των ομάδων τους να στραφούν πρώτα εναντίον τους. Στους μεγάλους του κέντρου, σύντομα θα προστεθούν και οι μικροί αλλά και οι ομάδες της συμπρωτεύουσας και τα μπουμπούκια της  επαρχίας για να δέσει το γλυκό και να αρχίσουν το ξύλο, οι φωτιές, τα κυνηγητά, αλλά ποτέ το πραγματικό ποδόσφαιρο.
Είναι ολέθριο λάθος της πολιτείας που τους έδωσε την άδεια να παίξουν χωρίς φορολογική ενημερότητα, κατά παράβαση των νόμων. Είναι μια ύβρις απέναντι στη χειμαζόμενη κοινωνία. 222 εκατομμύρια είναι τα χρέη των ΠΑΕ και των ΚΑΕ. Πολλοί από τους συμπολίτες μας είναι αγανακτισμένοι από τις «ειδικές ρυθμίσεις», τα άρθρα 44 και τους «πτωχευτικούς κώδικες», νομικές δηλαδή κομπίνες που η ίδια η πολιτεία θεσπίζει για να προστατεύει τις ΠΑΕ και να δίνει το δικαίωμα στους μεγαλομετόχους τους να θησαυρίζουν, αλλά και να παίζουν βρώμικα οικονομικά και πολιτικά παιχνίδια εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Η αποκάλυψη των στημένων, φαίνεται ότι δεν έβαλε μυαλό στους «υπεύθυνους».  Αντιθέτως, χαρίζονται υπέρογκα χρέη, ενώ την ίδια στιγμή οι περισσότερες ομάδες υπογράφουν υπέρογκα για την εποχή συμβόλαια με ποδοσφαιριστές. Πως γίνεται αυτό; Και όλα αυτά, ενώ κλείνουν καθημερινά χιλιάδες επιχειρήσεις για χρέη προς το δημόσιο και μένουν στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενοι.

Ήταν ευκαιρία, με αφορμή την κρίση, να τελειώνουμε με όλες αυτές τις χυδαίες μούρες και να χτίσουμε από την αρχή νέες ομάδες σε υγιή βάση. Να πέσουν στη Δ Εθνική όσες  χρωστούν και δεν έχουν να πληρώσουν, να φτιάξουν ρόστερ με πιτσιρικάδες και να ξεκινήσουν όλα από την αρχή. Δεν λέμε να τελειώσει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Λέμε όμως να τελειώνει η απάτη εις βάρος τους ελληνικού λαού.


Η ανακοίνωση της Δράσης είναι αποκαλυπτική και μας εκφράζει:

Με άσχετη τροπολογία, κατά παράβαση του Συντάγματος και του κανονισμού της Βουλής,  δόθηκε χθες η δυνατότητα στις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες να συμμετάσχουν στο πρωτάθλημα χωρίς φορολογική ενημερότητα. Σε μια στιγμή που χιλιάδες παραγωγικές επιχειρήσεις βρίσκονται σε απελπισία επειδή η τρομακτική έλλειψη ρευστότητας δεν τους επιτρέπει να ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις λίγων χιλιάδων ευρώ και αντιμετωπίζουν πρόβλημα συνέχισης της λειτουργίας τους λόγω αδυναμίας να πάρουν φορολογική ή ασφαλιστική ενημερότητα, η κυβέρνηση κάνει διευκολύνσεις εκατομμυρίων σε ποδοσφαιρικούς παράγοντες. Ο δε αρμόδιος υπουργός κ. Ιωαννίδης, με το γνωστό του θράσος, δηλώνει ότι ο χώρος του αθλητισμού είναι ο μοναδικός καθαρός χώρος στην Ελλάδα! Η Δράση εκφράζει την οργή της για την περιφρόνηση με την οποία η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους χιλιάδες έντιμους και παραγωγικούς έλληνες επιχειρηματίες. Αν το κράτος έχει αυτήν την στιγμή το δημοσιονομικό περιθώριο να δώσει παράταση στους οφειλέτες επιχειρηματίες, να την δώσει σ’ αυτούς που συντηρούν με ιδρώτα και αίμα λίγες θέσεις εργασίας και παράγουν τον ελάχιστο πλέον πλούτο που παράγεται στην χώρα, και όχι σ’ αυτούς που συντηρούν στρατούς χούλιγκαν για να καίνε, να ρημάζουν, και – φυσικά – να ψηφίζουν τους γνωστούς αθλητοπατέρες. Οι κυβερνώντες πρέπει να αντιληφθούν ότι την χώρα δεν θα την σώσουν οι πρυτάνεις, οι μιζαδόροι της Siemens και οι «παράγοντες» του άθλιου ελληνικού ποδοσφαίρου. Μέχρι στιγμής, μόνο γι αυτούς βρέθηκε γρήγορα συμφωνία και λύση. Καιρός να αρχίσουν να ασχολούνται και με τους υπόλοιπους.    

Για τους χαριστικούς (υπο)νόμους μπορείτε να δείτε εδώ 

4 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο κείμενο.
    Βέβαια, παραλείπει να σημειώσει ότι οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες είναι γενικώς οι ίδιοι που κάθε τόσο κερδίζουν δημόσια έργα ή προμήθειες ή διατηρούν ΜΜΕ δημιουργώντας ένα πλέγμα αδιαφάνειας και συγκοινωνούντων δοχείων διαπλοκής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. σχόλιο στο απόφθεγμα των ημερών.
    Συγγνώμη τώρα, επιχειρηματολογείς δηλαδή ότι θα πρέπει να αφεθεί η συγκεκριμένη επαγγελματική ομάδα στους ακροδεξιούς (ΑΝΕΛ) και τους νεοναζί (Χρυσή Αυγή); Καλά έκαναν τα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ που βρέθηκαν εκεί. Μακάρι να ήταν αντιπροσωπεία και της ΔΗΜΑΡ! Αν είναι δυνατόν δηλαδή! Να αφήσουμε την αστυνομία στους φασίστες! Είναι και οι εποχές περίεργες, η ΧΑ αναβαίνει καθημερινά!
    CM

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. I tragodia ine oti pola, pampola ine podosferopiimena, sto idio akrivos epipedo tou Elinikou podosferou: politiki, dimosia diikisi, panepistimia ton Milopoulon, sindikata ton Fotopoulon... Mia aperanti thira 13, mia aperanti paragka...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Leo, πιο αναλυτικά εδώ: http://www.makthes.gr/news/sports/7821/
    με έμφαση, για το οξύμωρο στην ανακοίνωση της Δράσης και την πρόσφατη προεκλογική αυτοπροβολή του Μάνου στο:

    «2.Το 1992 μετά τη λαίλαπα Κοσκωτά και Σαλιαρέλη που πέρασε από τον Ολυμπιακό, ψηφίστηκε από τη Βουλή, πλην του ΚΚΕ, ο νόμος 2021 που κατέθεσε ο Στέφανος Μάνος. Ο νόμος είχε τίτλο "Ταμείο διαχείρισης πιστώσεων για εκτέλεση αρχαιολογικών έργων και άλλες διατάξεις" και με τα άρθρα 13, 14 και 15 ρυθμίζονταν τα χρέη της ΠΑΕ Ολυμπιακός και ένα μεγάλο ποσοστό χαριζόταν. Συγκεκριμένα, η ΠΑΕ απαλλάχθηκε από τις απαιτήσεις της Τράπεζας Κρήτης μέχρι του ποσού των 2,6 δισεκατομμυρίων δρχ., το οποίο κατέβαλε το δημόσιο. Ταυτόχρονα διαγράφηκαν οι οφειλές προς το δημόσιο για φόρους μεταγραφών, με αποτέλεσμα το ποσό που χαρίστηκε να ξεπερνά τα 3 δισεκατομμύρια δραχμές, ενώ 5,5 δισ. δραχμές "πάγωσαν" καθώς υπήρχαν εκκρεμείς δίκες. Ο τελικός λογαριασμός για τον Ολυμπιακό έφτασε να είναι 2 δισεκατομμύρια σε 120 δόσεις. Αμέσως μετά, ο νέος πρόεδρος, Σωκράτης Κόκκαλης δήλωσε πως "αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω την απόλυτη ικανοποίησή μου για την τροπολογία που κατέθεσε στη Βουλή ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Στέφανος Μάνος. Εκ μέρους όλων των φίλων και οπαδών του ιστορικού συλλόγου μας, επιθυμώ να ευχαριστήσω την κυβέρνηση και όλα τα πολιτικά κόμματα για τη θετική αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων που είχαν συσσωρευτεί στην τελευταία πενταετία στο μεγαλύτερο αθλητικό σύλλογο της χώρας".»

    Σημειωτεόν ότι πρωτοστάτης για τη ρύθμιση ήταν ο Μιλτιάδης Μαρινάκης- εφοπλιστής, βουλευτής ΝΔ Πειραιά και γενικός αρχηγός της ΠΑΕ Ολυμπιακός τότε- και συμπαραστάτες του Σαμαράς, Παπαγεωργόπουλος και άλλοι φιλελεύθεροι βουλευτές της εποχής, Ανδρουλάκης από το Συνασπισμό...

    ΥΓ. Ο όρος "διαπλοκή" δεν είχε λανσαριστεί ακόμα στην ελληνική πολιτική σκηνή

    ΑπάντησηΔιαγραφή