ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Στο γκουλάγκ των κλισέ



του Ηλία Κανέλλη από τα ΝΕΑ

Την επόμενη Δευτέρα όσοι εργαζόμαστε στα ΜΜΕ έχουμε απεργία. Για ποιον λόγο; Διότι, όπως σημειώνει η απόφαση του ΔΣ που την κήρυξε, «απαιτούμε, αξιώνουμε, αγωνιζόμαστε για την κατάργηση όλου του εκτρωματικού μνημονιακού αντεργατικού και αντικοινωνικού νομοθετικού πλαισίου που οδηγεί στην καταρράκωση των εργασιακών σχέσεων» κ.λπ. Ο κόσμος καίγεται και το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ επαναλαμβάνει, με ελάχιστες παραλλαγές, το ποίημα που έλεγε ενάμιση χρόνο πριν. Τι κατάφερε στο διάστημα αυτό; Τίποτα. Τα ΜΜΕ συρρικνώθηκαν, θέσεις εργασίας χάθηκαν, τα ασφαλιστικά μας τα πήρε και τα σήκωσε... Τιμωρήθηκε όμως ο κακός δημοσιογράφος Μανδραβέλης. Επίσης, ο πρόεδρος πήγε παραστάτης στον Αλέξη Τσίπρα, όταν μερικές ημέρες, μεταξύ πρώτων και δεύτερων εκλογών, περιέφερε και έδειχνε στους φίλους του μια διερευνητική εντολή.
Α, έγραψε κι ένα άρθρο τις προάλλες, στην καλή εφημερίδα «Εποχή», για τη Χρυσή Αυγή, με το οποίο μαλώνει όσους διαφωνούν με την προσέγγισή του, κάνοντας λόγο για «φιλολογία περί "της βίας των δύο άκρων"». Συζητήσιμη η άποψή του, αλλά εξίσου συζητήσιμη κι η άποψη όσων ισχυρίζονται το αντίθετο - στο κάτω κάτω, φιλολογία ή μαθηματικά, δεν ήταν η βία της Χρυσής Αυγής που ρήμαξε το κέντρο της Αθήνας, που άφησε τρεις νεκρούς στη Μαρφίν, που πυρπόλησε σημαντικά νεότερα μνημεία της πόλης, ανάμεσα στα οποία ο κινηματογράφος Αττικόν.
Από πού κι ως πού, άραγε, ο Δημήτρης Τρίμης αντλεί το δικαίωμα να διεκδικεί τη μονοφωνία - προσάπτοντας μάλιστα υστεροβουλία σε όσους δεν συμφωνούν μαζί του, σε όσους δηλαδή αρνούνται να σπάνε πέτρες στο γκουλάγκ των κλισέ; Τι είδους πλουραλισμός είναι αυτός που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται όταν παραπέμπει τους διαφωνούντες στο Πειθαρχικό ή, ακόμη χειρότερα, τους παραδίδει, βορά στην οργή του όχλου που θεωρεί ότι η δημοσιογραφία πρέπει να είναι η δέκατη τρίτη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ; Και τι αιθεροβάμων συνδικαλισμός είναι αυτός που περιφρονεί την πραγματικότητα, αρκούμενος στα αριστερά κλισέ και στις δασκαλίστικες νουθεσίες;
Αφίππευσον, πρόεδρε.

1 σχόλιο: