ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Τι είπε ο Σταύρος Λιβαδάς στην ΚΕ της ΔΗΜΑΡ στις 7/10/12



To Σαββατοκύριακο, η ΚΕ της ΔΗΜΑΡ συζήτησε τα νέα μέτρα και την πορεία της συγκυβέρνησης. Έγινε γόνιμος και υψηλού επιπέδου διάλογος  Η άποψη του Σταύρου Λιβαδά είναι ενδεικτική του πολιτικού κλίματος που κυριαρχεί σε αυτή τη φάση μέσα στο κόμμα.

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΙΒΑΔΑ ΣΤΗΝ ΚΕ ΣΤΙΣ 
6 &7/10/2012

Ακούγοντας τις ομιλίες και τους προβληματισμούς ορισμένων συντρόφων που ζητούν καταψήφιση των μέτρων, είτε αποχώρηση από την κυβέρνηση, νομίζω πως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τόσο το περιεχόμενο ορισμένων εννοιών οι οποίες μας ενοποιούν και μας συνέχουν, όσο και  αυτό καθεαυτό το αντικείμενο της σημερινής μας κουβέντας. Νιώθω πως δεν μιλάμε στο ίδιο μήκος κύματος τόσο όταν αναφερόμαστε στην έννοια της αριστεράς της ευθύνης, όσο και στη στάση που πρέπει να κρατήσουμε ως ΔΗΜΑΡ, απέναντι στα μέτρα και την κυβέρνηση. Θα προσπαθήσω, αναγκαστικά συνοπτικά και σχηματικά, να παρουσιάσω το δικό μου μήκος κύματος, χωρίς να διεκδικώ την ορθότητα και την αριστερή γνησιότητα της άποψής μου. 
Μετά τις επανειλημμένες αποτυχίες δυόμιση χρόνων στην αντιμετώπιση της κρίσης, η χώρα βρίσκεται ( και δυστυχώς θα βρίσκεται για καιρό) μπροστά στο ίδιο πραγματικό δίλημμα: εάν στην επόμενη μέρα θα οδηγηθούμε με τρόπο βίαιο και καταστροφικό, καταστροφικό ιδιαίτερα για τους φτωχότερους και τους αδύναμους, ή εάν θα προχωρήσουμε συντεταγμένα, επιδιώκοντας μια  δίκαιη κατανομή των βαρών.  Η υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος και η υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων προϋποθέτουν αυτή τη συντεταγμένη πορεία.
Μετά και τις δυο εκλογικές αναμετρήσεις ήταν φανερό πως για την έξοδο από την κρίση ήταν αναγκαίος ο σχηματισμός  μιας κυβέρνησης μακράς πνοής, με τη στήριξη και τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ. Η ΝΔ και το Πασόκ, οι βασικοί υπαίτιοι της κρίσης, δεν είχαν τα ηθικά και πολιτικά ερείσματα  να το πράξουν μόνοι τους: τρανή απόδειξη οι αποτυχίες των προηγούμενων κυβερνήσεων. Η συμμετοχή μας στην κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης απορρέει από αυτή, ακριβώς  την πεποίθησή.
 Η συγκυβέρνηση των τριών αποτελεί για τα ελληνικά πολιτικά  πράγματα, πρωτόγνωρο , αλλά και ευοίωνο πείραμα νέου μοντέλου διακυβέρνησης, μετά την κατάρρευση του δικομματισμού, ο οποίος, όμως, έχοντας οδηγήσει τις τύχες της χώρας επί μακρόν, έχει και τη βασική ευθύνη για την καταστροφική της πορεία ώς τη χρεωκοπία.
Η κοινή προγραμματική συμφωνία των τριών, σκιαγραφεί τους βασικούς άξονες ενός προγράμματος εξόδου της χώρας από την κρίση, περιγράφοντας πολιτικούς στόχους σε έναν ορίζοντα  κάποιων χρόνων.  Λαμβανομένων υπόψη των δυσμενών συνθηκών, μέσα και έξω από τη χώρα, θα ‘ταν πολιτική αφέλεια να θεωρήσουμε πως αυτή η συμφωνία μπορεί να υπακούσει σε χρονοδιάγραμμα άμεσης και αυστηρής εφαρμογής.
Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, το ζητούμενο περί την κρίση, σήμερα, επικεντρώνεται σε έναν πλέον πραγματιστικό στόχο: την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, ελπίζοντας σε,  αλλά και διεκδικώντας, μια συνολικότερη ρύθμιση, προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης. Αναγκαίες, αλλά όχι και ικανές, προϋποθέσεις  μιας τέτοιας προοπτικής αποτελούν η δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας, η τήρηση των δεσμεύσεων προς  εταίρους και δανειστές,  η άμεση ψήφιση των μέτρων των 11,6 δις. Η εξέλιξη περί την προσδοκώμενη δόση των 31,5 δις, συνιστά την τωρινή έκβαση του διλήμματος στο οποίο βρίσκεται η χώρα,  αποτελεί το  προσεχές  επεισόδιο  αυτής της  εθνικής περιπέτειας.
Η ψήφιση των μέτρων συναντά, δικαιολογημένα, μεγάλες αντιδράσεις. Οι ως τώρα θυσίες, μέχρις εξαντλήσεως, για μεγάλα κοινωνικά στρώματα, φαίνεται να πήγαν χαμένες. Η αυξανόμενη ανεργία και η επιμένουσα ύφεση, δικαιολογημένα εγείρουν αμφισβητήσεις  αν τα νέα μέτρα θα ναι τα τελευταία. Στο κλίμα δυσπιστίας περί τους κυβερνητικούς χειρισμούς  συντείνει και η δυστοκία για την οριστικοποίησή τους, η εμφανής καθυστέρηση στο πεδίο των διαρθρωτικών αλλαγών και κυρίως η έλλειψη ενός εθνικού οράματος, ενός ολοκληρωμένου σχεδίου πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, πέραν της προγραμματικής συμφωνίας, που να πείθει για την ανάγκη των νέων (και τελευταίων) θυσιών. Αν η κυβέρνηση ολιγωρεί (επειδή δεν το αξιολογεί, την υπερβαίνει, είτε δεν επιθυμεί), στην εκπόνηση ενός παρομοίου σχεδίου, είναι υποχρέωση της ΔΗΜΑΡ, αλλά και όσων από την ευρύτερη  δημοκρατική παράταξη έχουν παρόμοιο προβληματισμό, να προσπαθήσουν να το εκπονήσουν και να αναζητήσουν  τρόπους εφαρμογής του. Είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ για το μέλλον της χώρας και της ίδιας.
Το μεταρρυθμιστικό σχέδιο πρέπει να είναι προσανατολισμένο προς:

- την πλήρη εξυγίανση του  πολιτικού συστήματος και της πολιτικής ζωής του τόπου, τη δραστική μείωση του πολιτικού προσωπικού και των αντίστοιχων θεσμών, καθώς και των λειτουργικών τους εξόδων, την ψήφιση ενός δικαιότερου εκλογικού συστήματος,  που να εξαλείφει και το «μαύρο πολιτικό χρήμα».
-Την αλλαγή του αναπτυξιακού μοντέλου, με προσανατολισμό στην παραγωγή ανταγωνιστικών και  εμπορεύσιμων προϊόντων και υπηρεσιών. Το κράτος να είναι λιγότερο εργοδότης και διαχειριστής του πλούτου και περισσότερο εγγυητής της νομιμότητας και της ισονομίας, καταλύτης της ανάπτυξης, ρυθμιστής της επιχειρηματικής δραστηριοποίησης.
-Τη διάλυση όλων των ειδών πελατειακών σχέσεων, την πάταξη της διαπλοκής και της διαφθοράς.
-Οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορεί να αφορούν μόνον την οικονομία: πρέπει να καλύπτουν  τη δημόσια διοίκηση, την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική προστασία, τη δικαιοσύνη.  Με κύριους στόχους την αποκατάσταση της νομιμότητας και του κράτους δικαίου,  ένα υγιέστερο πλαίσιο οικονομικής πολιτικής, ένα μικρότερο, αποδοτικότερο και πολιτικά ουδέτερο κράτος, καθώς και ένα δικαιότερο και αποτελεσματικότερο σύστημα φορολογίας και κοινωνικής προστασίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου