ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Κόβουν μισθούς αλλά όχι τη σπατάλη


Οι μισθοί μπορεί να υποχωρούν συνεχώς, αλλά η κρατική σπατάλη δεν καταλαβαίνει από κρίση. Είναι δε τόσο εκτεταμένη που όσο και να μειώνεται παραμένει πάντοτε μεγάλη.  (leo)

Ναπολέων Λιναρδάτος από το "μπλε μήλο"

Οι κυβερνήσεις είναι διατεθειμένες να τα κόψουν όλα εκτός από την σπατάλη. 

Μπορεί οι “τυφλοί” της Ζακύνθου να έχουν την τιμητική τους αλλά δυστυχώς δεν είναι οι μόνοι. Καθημερινά βγαίνουν ιστορίες απίστευτης σπατάλης που πολύ συχνά ξεχνιούνται πολύ γρήγορα. Όπως για παράδειγμα το 2010 όπου «υπηρεσίες του υπ. Παιδείας διαπίστωσαν σε ένα μόνο σχολείο της Κοζάνης δεκαεννέα (19) υπεράριθμους γυμναστές! Επίσης, μία άλλη εντυπωσιακή περίπτωση κατεγράφη την ίδια χρονιά στη Σάμο, όπου στα μέσα Νοεμβρίου υπήρχαν ακόμη ελλείψεις εκπαιδευτικών την ίδια στιγμή που σε 14 γυμνάσια και λύκεια του νομού είχαν τοποθετηθεί 516 εκπαιδευτικοί. Από αυτούς, στα σχολεία υπηρετούσαν 291. Οι υπόλοιποι ήταν σε διοικητικές θέσεις, αποσπασμένοι εκτός νομού, μητέρες σε μακροχρόνια άδεια (ανατροφή, λοχεία κ.ά.). Αλλά και οι 291 είχαν περίσσευμα 1.291 ωρών κάθε εβδομάδα». Έκτοτε δεν μάθαμε τι απέγιναν όλοι αυτοί οι υπεράριθμοι και πόσο κοστίζουν ακόμα στον Έλληνα φορολογούμενο. 

Μήπως μάθαμε τι γίνεται για τους μισθούς των μελών του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Ξέρετε τι είναι το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας; Μάλλον ούτε και τα μέλη του, αλλά το σημαντικό είναι ότι «πληρώνονται με ποσά πολλαπλάσια από αυτό που παίρνει ο πρωθυπουργός με αποτέλεσμα το μηνιαίο μισθολογικό κόστος του Ταμείου να ξεπερνά τα 800 χιλιάδες ευρώ.» Αν είναι για 800 χιλιάδες ευρώ το μήνα τότε μάλλον κάτι σημαντικό θα κάνουν που ποτέ δεν θα μάθουμε. «Ειδικότερα το Ταμείο δίνει 835.000 ευρώ για μισθούς και 520.000 επιπλέον για αμοιβές τρίτων» ενώ ο πρόεδρος του ΔΣ του Ταμείου προβλέπεται να εισπράττει 294.000 ευρώ στο 14μηνο ή περίπου 21.000 το μήνα, ενώ 15.000 θα λαμβάνει ο α΄ αντιπρόεδρος του Ταμείου και 14.000 ο β΄αντιπρόεδρος.» Κορόιδο φορολογούμενε!

Ε... εντάξει, μπορεί να μην κόβουμε τους αργόσχολους αλλά τουλάχιστον υπάρχει περικοπή και εξορθολογισμός των δαπανών. Αλλά σύμφωνα με το Έθνος «στοιχεία που έγιναν γνωστά από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, το σημερινό σύστημα με το οποίο υποβάλλονται αιτήματα από τους δημόσιους φορείς και οργανισμούς για την αγορά ειδών και στη συνέχεια διενεργούνται οι διαγωνισμοί αποτελείται από 3.200 αναθέτουσες αρχές, ενώ το 40% των διαγωνισμών καταπίπτει στα δικαστήρια λόγω προδιαγραφών. Ταυτόχρονα εκτιμάται ότι χάνονται από τη γραφειοκρατία περί τα 300 εκατ. ετησίως.»

Επίσης σύμφωνα με την Καθημερινή «Η φαρμακευτική δαπάνη “τρέχει” με 300 εκατ. μηνιαίως». Αλλά «η διακομματική επιτροπή για την υλοποίηση της συνταγογράφησης δεν έχει συνεδριάσει τους τελευταίους 6 μήνες». Λεπτομέρειες.

Μπορεί οι στιγμές που περνούν οι 600.000 Έλληνες που έχασαν την δουλειά τους στον ιδιωτικό τομέα από τότε που ξέσπασε η κρίση να είναι ιδιαίτερα δύσκολες, αλλά διαβάζοντας τα νέα για τους υπεράριθμους γυμναστές, τα μέλη του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, τις 3.200 αναθέτουσες αρχές και την διακομματική επιτροπή για την υλοποίηση της συνταγογράφησης θα ξέρουν ότι υπάρχει ελπίδα ακόμα σ’ αυτόν τον τόπο.

Σ’ αυτές τις καθημερινές ιστορίες ελπίδας και προόδου να προσθέσουμε τους 100 διορισμούς που σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα έκανε ο κ. Τσίπρας - δικαίωμα που του το δίνει ο νόμος. «Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα δύο προσώπων που τοποθετήθηκαν με προσωπική απόφαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό του γραφείο στη Βουλή. Πρόκειται για δύο προσωπικές φίλες από τα νεανικά χρόνια του προέδρου που σε αντίθεση με δεκάδες βιογραφικά που δόθηκαν, δεν έχουν πτυχίο ΑΕΙ.»

Ο δε κ. Θεόδωρος Πάγκαλος, ναι αυτός που μας έδινε μαθήματα τα δύο τελευταία χρόνια για το πόσο διεφθαρμένοι και πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το κράτος, «ως πρώην αντιπρόεδρος κυβέρνησης, διόρισε ως μετακλητό υπάλληλο στο γραφείο που του παρέχεται στην Βουλή τον επιμελητή του βιβλίου του “Μαζί τα φάγαμε”.» Δεν ξέρω πόσα επίπεδα, μήκη, πλάτη και γαλαξιακές διαστάσεις ειρωνείας αγγίζει ο συγκεκριμένος διορισμός, αλλά είμαι σίγουρος ότι ο κ. Πάγκαλος έχει μια πρώτης τάξεως μεταπολιτευτική δικαιολογία.

Γενικά, Έλληνα φορολογούμενε και άνεργε του ιδιωτικού τομέα, θα πρέπει να γνωρίζεις τα εξής: Το ελληνικό κράτος δεν υπάρχει για να σου παρέχει κάποια βασικά αγαθά και υπηρεσίες. Όχι, εσύ υπάρχεις για να υπηρετείς το κράτος. Σκοπός της ύπαρξής σου είναι να παρέχεις φορολογικό υλικό στην πολιτική τάξη και τους πελάτες της. Ως αντάλλαγμα γι’ αυτό το προνόμιο, αυτοί θα αποφασίζουν τι είναι πρέπον να σκέφτεσαι, να τρως και να καπνίζεις. Εξάλλου το κράτος, πολύ καλύτερα από σένα, ξέρει πως να ξοδεύει τα δικά σου τα λεφτά.

3 σχόλια:

  1. Για να καταλάβω κάτι. Τα 31 δις που ευελπιστούμε να πάρουμε απο την επόμενη δόση, κάπου εκεί σε αυτούς τους τομείς που περιγράφει ο γράφων το άρθρο θα πάνε ;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή