ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Η επαναγορά του χρέους




Ο Γιώργος Προκοπάκης στα ΝΕΑ
Η επαναγορά του χρέους χαρακτηρίζεται από όλους «κλειδί» του σχεδίου στήριξης της Ελλάδας. Οι σκεπτικιστές διαφόρων αποχρώσεων, επιλέγουν να ερμηνεύσουν ως «συμμετοχή υπό όρους» την αναμονή του ΔΝΤ μέχρι την κατάληξη της σχετικής διαδικασίας για να πάρει την τελική απόφαση εκταμίευσης. Προεξοφλούν την αποτυχία και άρα επόμενο γύρο στη διαμάχη Λαγκάρντ-Μέρκελ με θύμα την Ελλάδα.  Πριν προχωρήσουμε σε εκτιμήσεις, ας δούμε τις πτυχές ενός τέτοιου εγχειρήματος.
Είναι προφανές πως εάν η μόνη στόχευση του προγράμματος ήταν η μείωση του χρέους, ο πιο πρόσφορος τρόπος θα ήταν η απόλυτη μυστικότητα και η αγορά των ομολόγων από «φίλους τρίτους». Με το πέρας της διαδικασίας επαναγοράς, θα είχαμε για μερικές εβδομάδες μύδρους για το ρόλο της ευρωζώνης από επενδυτές που θα αισθάνονται πως πιάστηκαν κορόιδα. Το μόνο βέβαιο είναι πως αυτή η «αγανάκτηση» θα ξεχνιόταν σύντομα – και από τους ίδιους. Απ’ την άλλη, όσο ελκυστική και να φαντάζει μια «αναγκαστικά εθελοντική» διαδικασία με την ενεργοποίηση ρητρών, είναι το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να επιθυμούν, τόσο η Ευρωζώνη, όσο και η Ελλάδα. Ένα δεύτερο κούρεμα είναι πολύ πιθανό να στείλει στα τάρταρα την αξιοπιστία των αγορών ευρωπαϊκού χρέους, ιδιαίτερα της περιφέρειας. Επίσης, για να βγει κάποτε η Ελλάδα στις αγορές χρειάζεται να έχει ομόλογα υπό διαπραγμάτευση στις αγορές, ώστε να καταγράφεται η αυξανόμενη (ευχή αυτό!) εμπιστοσύνη των επενδυτών. Τι μπορεί να περιμένει, λοιπόν, η ευρωζώνη από την επαναγορά χρέους;
Η ανακοίνωση του Eurogroup καλεί σε επαναγορά σε τιμές μέχρι το κλείσιμο των αγορών στις 23/11/2012. Δηλαδή, μέχρι το 35% της ονομαστικής αξίας του δεκαετούς ομολόγου ή το 28% της ονομαστικής αξίας του μέσου όρου όλων των ομολόγων μετά το PSI+, λήξεως μέχρι το 2043. Υπάρχουν πρόθυμοι ή δυνητικά πρόθυμοι πωλητές σ’ αυτές τις τιμές; Θα υπάρξουν, το ζήτημα είναι πόσοι και ποιοί!
Ναι μεν οι τιμές των ελληνικών ομολόγων έχουν διπλασιασθεί τους τελευταίους τρεις μήνες, πλην όμως οι όγκοι συναλλαγών είναι ελάχιστοι. Οι επενδυτές ή οι τζογαδόροι πρέπει να αγωνίζονται στις αγορές επί χρόνια για να διαθέσουν ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας €30-€35 δισ. Η απόφαση του Eurogroup δίνει την ευκαιρία στους παίκτες της αγοράς να αποκομίσουν τα κέρδη τους σε δύο εβδομάδες. Πολλοί από όσους τοποθετήθηκαν από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο έχουν κίνητρο συμμετοχής
Οι ευρωτράπεζες που έχουν ακόμη στην κατοχή τους ελληνικά ομόλογα του PSI+ τα έχουν εγγεγραμένα στα βιβλία τους στην «τιμή κτήσης», δηλαδή περίπου στο 25% της ονομαστικής τους αξίας. Έχουν ήδη εγγράψει τη χασούρα του PSI+ και έχουν «πληρώσει» στα ταμπλώ των χρηματιστηρίων με πτώση της τιμής της μετοχής τους ή έχουν πληρώσει οι μέτοχοι με αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου. Δεν έχουν ιδιαίτερους λόγους να αρνηθούν μια δημόσια προσφορά – ειδικά όσες τράπεζες έχουν αποφασίσει να απεμπλακούν από το «πρόβλημα Ελλάδα» –σε τιμή υψηλότερη από την «τιμή κτήσης». Όσες τράπεζες έχουν ως στρατηγική επιλογή την δραστηριοποίηση στην Ελλάδα δεν αναμένεται να είναι πρόθυμοι πωλητές – έχουν πολλά να αναμένουν στο μέλλον.
Τα δύσκολα αρχίζουν όταν λάβουμε υπ’ όψιν τους ελληνικούς φορείς – Τράπεζες και Ασφαλιστικά Ταμεία. Οι ελληνικοί φορείς κατέχουν ομόλογα PSI+ ονομαστικής αξίας περίπου €21 δισ (€14 δισ οι Τράπεζες, €7 δισ τα Ταμεία) – το 1/3 του συνόλου των ομολόγων. Μια προσέγγιση (γερμανικής λεπτότητας, ας πούμε) θα ήταν η άσκηση πίεσης ώστε να εξαναγκασθούν να γίνουν εθελοντές. Η εύκολη αυτή λύση είναι η λιγότερο συμφέρουσα για την Ελλάδα. Προφανώς οι ελληνικοί φορείς θα καταγράψουν κέρδη σε σχέση με την «τιμή κτήσης». Όμως, η διακράτηση των ομολόγων είναι μακράν η καλύτερη δυνατή επένδυσή τους και στην περίπτωση αυτή η ανταλλαγή γίνεται με πολλαπλάσια μελλοντικά (όχι μακρινά – μερικών μηνών) οφέλη της ελληνικής οικονομίας.
Το οξύμωρο είναι πως το συμφέρον των ελληνικών φορέων (Τράπεζες, Ταμεία), αλλά και της ελληνικής οικονομίας, είναι η μερική μόνον επιτυχία του προγράμματος επαναγοράς χρέους. Μερική μόνον επιτυχία του προγράμματος σημαίνει πως δεν βρίσκονται πρόθυμοι πωλητές στις σημερινές τιμές, με αποτέλεσμα να ανέβουν οι τιμές των ελληνικών ομολόγων – ειδικά εάν είναι γνωστό πως ο ΟΔΔΗΧ (ή ο EFSF) περιμένει στη γωνία με ρευστό ανά χείρας. Η ελληνική οικονομία έχει πολύ περισσότερα να κερδίσει από την άνοδο της τιμής των ομολόγων έναντι της επαναγοράς χρέους.
Ειδικά για τις ελληνικές τράπεζες, η όποια κατάληξη του προγράμματος επαναγοράς χρέους είναι στενά συνδεδεμένη με την ανακεφαλαιοποίησή τους. Τα απαιτούμενα κεφάλαια έχουν υπολογισθεί με την «τιμή κτήσης» των ομολόγων, πράγμα που σημαίνει πως ήδη οι τράπεζες καταγράφουν υπεραξίες οι οποίες μπορεί να μεταφρασθούν σε ρευστότητα (άρα χορηγήσεις προς την ελληνική οικονομία) πέραν των εποπτικών κεφαλαίων. Όσο οι τιμές των ελληνικών ομολόγων ανεβαίνουν, η τραπεζική ρευστότητα θα βελτιώνεται και κατά συνέπεια οι προοπτικές ουσιαστικής παρέμβασής τους στην οικονομία – τα σενάρια ταχείας ανάκαμψης θα είναι λίγο πιο ρεαλιστικά. Εάν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών καθυστερήσει και οι κεφαλαιακές απαιτήσεις επανεκτιμηθούν, οι υπεραξίες από τις σχετικά υψηλές τιμές των ελληνικών ομολόγων θα μειώσουν τα απαιτούμενα κεφάλαια (άρα το χρέος).
Ξαναγυρνώντας στη δήλωση Λαγκάρντ πως το ΔΝΤ θα λάβει τις αποφάσεις του μετά την κατάληξη του προγράμματος επαναγοράς, σε συνδυασμό με την κατηγορηματική διαβεβαίωση παραμονής του ΔΝΤ στο πρόγραμμα στήριξης, οδηγούμεθα σε μια αισιόδοξη ανάγνωση πως το πρόγραμμα επαναγοράς χρέους όντως αναγνωρίζεται ως κλειδί στην απόφαση του Eurogroup της 26/11. Όχι όμως ως ζήτημα «ζωής ή θανάτου», αλλά ως παρέμβαση η οποία θα έχει θετικά αποτελέσματα για την Ελλάδα, ανεξαρτήτως της κατάληξής του – μείωση χρέους €20 δισ (πλήρης επιτυχία με συμμετοχή ξένων ομολογιούχων) ή μερική μείωση χρέους και αύξηση της τραπεζικής ρευστότητας (μερική επιτυχία και μη συμμετοχή ελληνικών φορέων).

1 σχόλιο:

  1. Η Επαναγορά είναι μια ακόμη πατάτα της Τρόικας, σε μια προσπάθεια να εμπλουτίσει το «πακέτο» της αγοράς χρόνου για την Μέρκελ, που θα πληρώσουν τα Ταμεία και οι ιδιώτες και από την οποία θα αποκομίσουν 80-100% κέρδη κάποια hedge funds. Η Τρόικα έκοψε τα αρ…δια της, γιατί κουρεύει ομόλογα του EFSF. Μέσα στον πανικό τους οι Γερμανοί το έφαγαν, αλλά θα το πληρώσουν στις αγορές. Σε ότι αφορά εμάς, η επαναγορά είναι λιγότερο αυτοκτονική από την Επιμήκυνση, που αποτελεί επιμήκυνση της υποτέλειας. Βέβαια, υπάρχει η θεωρία που λέει «αφού δεν μπορούμε να τα κάνουμε μόνοι μας, ας τα κάνουν οι ξένοι που μπορούν». Αυτή είναι η τραγωδία της χώρας...
    Ειδικότερα:
    1. Από τα 62 δισ. ευρώ των ελληνικών ομολόγων που βρίσκονται σε χέρια ιδιωτών:
    -Οι ελληνικές τράπεζες κατέχουν περίπου 15 δισ. ευρώ
    -Τα ασφαλιστικά ταμεία περίπου 8 δισ. ευρώ
    -Οι ιδιώτες ομολογιούχοι περίπου 1,5 δισ. ευρώ.
    Κλειδί όμως για την επιτυχία θεωρείται η συμμετοχή των hedge funds, τα οποία έχουν στην κατοχή τους περί τα 20-25 δισ. ευρώ ονομαστική αξία ομολόγων αγορασμένα σε τιμές πολύ χαμηλότερες από τα 28 cents, δηλαδή την τιμή κλεισίματος της 23ης Νοεμβρίου και θα αποκομίσουν σημαντικά κέρδη εάν πουλήσουν στα 30 cents.
    2. Και γράφει ο Δαράτος: Έτσι φθάνουμε στο σχέδιο των εταίρων για την επαναγορά και, μέσω αυτής, το σβήσιμο 31 δισ. ευρώ. Και σε ποια τιμή θα αγοράσουν ελληνικά ομόλογα; Φαντασιώνονται ότι θα τα επαναγοράσουν σε τιμή όχι υψηλότερη από εκείνη του κλεισίματος των αγορών της 23ης Νοεμβρίου, δηλαδή της τελευταίας εργάσιμης ημέρας πριν από τη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ.
    Η απορία μας όμως είναι εύλογη: λαμβανομένου υπόψη ότι τα ομόλογα που εξέδωσε το δίδυμο της κυβέρνησης Παπαδήμου-Βενιζέλου, δεν «κουρεύονται», ποιος θα είναι ο παράφρων κάτοχος τους, που θα σπεύσει να τα πουλήσει στις τιμές της 23ης Νοεμβρίου όταν γνωρίζουμε πως πολλοί, πάρα πολλοί, προσφέρουν πολύ περισσότερα για την αγορά τους, όπως τα γνωστά κερδοσκοπικά Hedge Funds που θα τα αγοράσουν κοψοχρονιάς και έπειτα θα εμφανισθούν στα αγγλικά και αμερικανικά δικαστήρια απαιτώντας την αποπληρωμή τους στην ονομαστική αξία των ελληνικών ομολόγων που έχουν αγοράσει, ειδάλλως θα ζητήσουν να κατασχεθούν περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου, κατά προτίμηση στο εξωτερικό.
    3. Ομολογία σοκ από την Alpha Bank
    http://rizopoulospost.com/omologia-sok-tis-alpha-bank/#axzz2DjpQV05p
    Μάκης Ανδρονόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή