ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Να αλλάξουμε τα πάντα



Μάκης Καραγιάννης από τη thesstoday


Η λιτότητα, η φτώχεια, οι περικοπές είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας κρίσης που προέκυψε το 2007. Δεν είναι μόνον ελληνικό φαινόμενο. Η μία μετά την άλλη, οι χώρες της Ευρώπης, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, σε λίγο η Κύπρος αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Η μέχρι τώρα αντιμετώπιση της από την τρόικα με την πολιτική των μισθολογικών  περικοπών επιδεινώνει το πρόβλημα, πολλαπλασιάζει τους ανέργους,  εντείνει την ύφεση. Είναι φανερό ότι χωρίς την αλλαγή αυτής της πολιτικής, χωρίς ανάπτυξη και χωρίς κούρεμα του δημόσιου χρέους δεν είναι δυνατόν να βγούμε από την κρίση.
Ωστόσο, υπάρχει ένα βασικό ερώτημα: Γιατί η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα που έπληξε η κρίση και σε τέτοια ένταση;  Επέλεξε πανηγυρικά για να χτυπήσει πρώτη την Ελλάδα, γιατί προϋπήρχαν υποκείμενα νοσήματα και χρόνιες διαρθρωτικές αγκυλώσεις. Κάτω από την επιφάνεια προβάλλει μεγαλοπρεπώς η ελληνική ιδιαιτερότητα για την οποία έχουν μιλήσει μεγάλοι έλληνες στοχαστές όπως ο Κώστας Αξελός, ο Παναγιώτης Κονδύλης, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Στέλιος ο Ράμφος κ. ά  Επέλεξε την Ελλάδα γιατί υπήρχε ένα κοινωνικό, οικονομικό και μοντέλο που ήταν ήδη χρεοκοπημένο. Ήταν το πελατειακό κομματικό σύστημα. Η διαφθορά και η κλεπτοκρατία. Οι συντεχνίες. Οι προσλήψεις κομματικών στρατών χωρίς διαγωνισμούς. Μια κοινωνία όπου 4 στους 10 πλήρωναν φόρους. Επί 40 χρόνια η  πολιτική ήταν ένα γιουρούσι για την κατάληψη του κρατικού ταμείου που ικανοποιούσε όλα τα βίτσια και τις ανάγκες με τα δανεικά των ευρωπαίων.

Ασφαλώς μπορούμε και πρέπει να διεκδικήσουμε την αλλαγή του μνημονίου, να διεκδικήσουμε κούρεμα του χρέους, να διεκδικήσουμε την ανάπτυξη. Όμως ας είμαστε ειλικρινείς. Ας μην έχουμε άλλες ψευδαισθήσεις. Δεν θα υπάρξει επιστροφή. Δεν μπορούμε να καταναλώνουμε περισσότερα απ’ όσα παράγουμε. Δεν μπορούμε να ζούμε με δανεικά. Δεν υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν. Όσοι το αφήνουν να πλανάται απλώς δημαγωγούν. Το χρέος μας είναι να υπερασπίσουμε τους αδύνατους. Μα προπαντός να αλλάξουμε τις νοοτροπίες που μας χρεοκόπησαν. Αν θέλουμε να συμβάλουμε στην αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα. Η πραγματική μάχη είναι αυτή: Θα πληρώνουν όλοι φόρους στην Ελλάδα; Θα παίρνουν συντάξεις οι νεκροί και οι «επιτήδειοι» τυφλοί; Θα διώκονται οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι; Θα συνεχίσουν οι θέσεις στο δημόσιο να καταλαμβάνονται από την κομματική νομενκλατούρα; Θα ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα;  Θα  υπάρχει αξιοκρατία ή νεποτισμός στα πανεπιστήμια; Θα λεηλατείται με τα αυθαίρετα η δημόσια γη; Θα καθιερωθούν τα γεννόσημα φάρμακα και θα τελειώσει το πάρτυ στο χώρο της υγείας; Θα καταργηθούν οι συνδικαλιστικές συντάξεις; Θα αποκτήσουμε περιουσιολόγιο. Θα αποκτήσουμε Κτηματολόγιο. Ηλεκτρονικό πόθεν έσχες. Αξιολόγηση Δημόσιου Τομέα. Θα καταργηθούν τα προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής; Θα καταργήσουμε τα επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης και πλυσίματος των χεριών;  Θα υπάρξει επιτέλους αλλαγή του φορολογικού συστήματος για να πληρώσουν όσοι έβγαλαν τα κλεμμένα στο Ελβετία;
Όσοι μας υπόσχονται επιστροφή στο παρελθόν πρέπει να μας δείξουν το δρόμο.  Όσοι φλερτάρουν με την επιστροφή στη δραχμή και την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία πρέπει είναι έντιμοι και να  μας το πουν καθαρά. Εδώ που είμαστε δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Είναι η ώρα της ευθύνης για όλους. Δεν έχουμε κατοχή. Δεν υπάρχουν προδότες και πατριώτες. Η πόλωση, ο διχασμός, η έλλειψη μνήμης και αυτοκριτικής, οι κραυγές, μας εμποδίζουν να καταλάβουμε. Υπάρχει ένα σάπιο πολιτικό σύστημα και ένα οικονομικό μοντέλο που χρεοκόπησε και πρέπει να το αλλάξουμε εκ βάθρων. Ταυτόχρονα μαζί με τους λαούς της Ευρώπης και εντός της Ευρώπης διεκδικούμε να αλλάξουν οι πολιτικές της λιτότητας και να διασφαλίσουμε το κράτος πρόνοιας που κατακτήσαμε τα τελευταία 50 χρόνια.  Αυτή είναι, κατά την άποψή μου, μια δημιουργική στάση απέναντι σε  μια εθνική  κρίση.

  • §Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του: Η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους Έλληνας

*Ο Μάκης Καραγιάννης είναι συγγραφέας-εκπαιδευτικός

4 σχόλια:

  1. "Να αλλάξουμε τα πάντα", σημαίνει να αλλάξουμε "Καθεστώς".
    Αλλαγή καθεστώτος.
    Βασικό σημείο, της ανάγκης. αλλαγής Καθεστώτος, είναι όταν όλα τα κόμματα -όπως συνέβει μετα΄τις εκλογές του Μαίου- θέλουν να κυβερνήσει ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για να μην μπαίνει κανείς -όπως ο Κωστής- σε μεγαλεπίβολες σκέψεις περι "αλλαγής καθεστώτος" (τι ακριβώς σημαίνει;) θα το έλεγα πιο πεζά: ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ! Να κάνουμε όσα πράγματα κανονικά Ευρωπαϊκά κράτη κάνουν εδώ και καιρό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ ξέρω αυτά που βλέπω. ΚΑι βλέπω διστακτικές κινήσεις προς αλλαγές, μίζερες, αμφίσημες κλπ. Αλλαγές βλέπω μόνο στους μισθούς και βέβαια μόνο προς τα κάτω. Αν η Ελλάδα δεν αρχίσει να παράγει την τροφή της δεν νομίζω ότι θα βγούμε ποτέ από την κρίση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @firiki2010 , για να κάνεις τα αυτονόητα, πρέπει να γίνεται. Η αίσθησή μου είναι, ότι δεν γίνεται, επειδή, άλλες σκέψεις, άλλοι λόγοι, δεν επιτρέπουν το αυτονόητο. Για παράδειγμα, ο Οργανισμός Κωπαίδας, δεν χρειάζεται κάποιο επιχείρημα, για να αποφασίσουμε ότι πρέπει να κλείσει. Δεν κλείνει όμως. Οι λόγοι, φυσικά είναι, να μην αρχίσει να ξηλώνεται η "μονιμότητα".
    Οι επίορκοι, θάπρεπε να φύγουν. Νομίζω, ότι προβλέπεται , για να είσαι ΔΥ, να έχεις Λευκό ποινικό Μητρώο.
    Δεν φεύγουν, όμως, για τον ίδιο και διάφορους άλλους λόγους, όπως το ότι οι επίορκοι, "θα πάρουν και άλλους μαζί τους".
    Γενικά, το "καθεστώς", παράγει "δίκαιο" που δεν είναι συμβατό με το "ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ".
    Ολα αυτά, συναθροιζόμενα, με την κρίση χρέους και την αδυναμία αναχρηματοδότησης της χώρας, από τις αγορές, με οδηγούν, στο συμπέρασμα, ότι οι προβλέψεις του Συντάγματος και ο νομοθετικός δαίδαλος, δεν μπορούν να αλλάξουν, "βελούδινα". Πρέπει πακέτο να αλλάξουν όλα μαζί.
    Οπως σημείωσα, πάρα πάνω, ενδεικτικό είναι, ότι τον Μάιο, όλα μαζί τα κόμματα, πρότειναν στον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει κυβέρνηση με ψήφο ανοχής, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν το δέχθηκε και στην ουσία αντιπρότεινε, να κυβερνήσουν οι άλλοι.
    Στην συνέχεια οι άλλοι κάνανε κυβέρνηση, αλλά οι ίδιοι συμμετέχουν δι'αντιπροσώπων και όχι δια των στελεχών τους και φυσικά η ΔΗΜΑΡ έφτασε στο ΠΑΡΩΝ στην κυβέρνησή της.
    Οταν κουραστείτε να γράφετε, αναλυτικά τι πρέπει να μεταρρυθμιστεί, ίσως κάνετε την σκέψη, τι ΔΕΝ πρέπει να μεταρρυθμιστεί και τότε θα δείτε ότι δεν υπάρχει τίποτε.
    Ολα αυτά, δηλώνουν "εδραία πεποίθηση", ότι πρέπει να αλλάξει το ΚΑΘΕΣΤΩΣ, αλλά κανείς δεν θέλει να το ονομάσει έτσι.
    Θα έρθει η ώρα του.
    Το ίδιο θα συμβεί και σε επόμενες εκλογές

    ΑπάντησηΔιαγραφή