ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Η ψήφος της Τετάρτης: η ...αυτοπεραίωση της Δημοκρατικής Αριστεράς ως εναλλακτικής πρότασης;

Απόφαση της Κεντρικής Eπιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς 
Συνεδρίασε σήμερα η Κεντρική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς με αντικείμενο τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και τη στάση του κόμματος στις επικείμενες ψηφοφορίες στη Βουλή. 
Η εισήγηση της Εκτελεστικής Επιτροπής που πρότεινε "παρών" στο πολυνομοσχέδιο και θετική ψήφο στον προϋπολογισμό συγκέντρωσε 77 ψήφους. Η πρόταση που διατυπώθηκε για "ναι" και στις δύο ψηφοφορίες συγκέντρωσε 26 ψήφους. Υπήρξαν επίσης και 6 λευκά. Συνολικά ψήφισαν 109 μέλη.


του Γιώργου Παπασπυρόπουλου  Αριστερή Στρουθοκάμηλος

Μια ήδη ατελέσφορη και κατά πολλούς αδιέξοδη διαδρομή της ανανέωσης της Αριστεράς στην Ελλάδα, φτάνει στο τέλος της όπως όλα δείχνουν, με την ψηφοφορία της Τετάρτης. Η "αριστερή" στροφή που επεχείρησε η ΔΗΜΑΡ επικαλούμενη την εμμονή της τρόικας στα εργασιακά, έχει εγκλωβίσει το κόμμα αυτό σε έναν παραλογισμό ("δεν ψηφίζουμε τον εφαρμοστικό νόμο, στηρίζουμε την κυβέρνηση") που το οδηγεί εκτός κυβέρνησης συνεργασίας. Ταυτόχρονα, και εφόσον δεν βρεθεί συμβιβαστική λύση έστω και την τελευταία στιγμή, οδηγεί το κόμμα αυτό και σε διαζύγιο με τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που βρήκαν μέχρι σήμερα (με αρκετή υπομονή και ανοχή είναι αλήθεια) στέγη στον χώρο αυτό.

Θεωρητικά, η Δημοκρατική Αριστερά, είναι η συνέχεια της ελληνικής ανανεωτικής αριστεράς, του ρεύματος του ΚΚΕ εσωτερικού, του Ρήγα Φεραίου, της ΕΑΡ και του παλαιού Συνασπισμού πριν την "αριστερή στροφή" του τελευταίου και την συριζοποίησή του.
"Θεωρητικά", γιατί η προσπάθεια ποτέ δεν ολοκληρώθηκε.

Η ΔΗΜΑΡ μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να ταυτιστεί με την Μεταρρυθμιστική Αριστερά - αποτέλεσε απλά τον χώρο των ελπίδων αυτού του ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πράξεις και παραλείψεις της όμως έδωσαν ένα αντιμεταρρυθμιστικό στίγμα στην ηγεσία του κόμματος και ξεσήκωσαν αντιδράσεις σε μέλη και φίλους όταν εκδηλώθηκαν κινήσεις αναδίπλωσης στην Παιδεία, στην υπεράσπιση συντεχνιών είτε στην μεταρρυθμιστική αφλογιστία στις προτάσεις ισοδυνάμων.Η ανακάλυψη όμως του κώνωπα των εργασιακών ενώ έχει διυλιστεί η κάμηλος των οριζόντιων περικοπών και της φορολογικής επιδρομής επί δικαίων και αδίκων, οδηγεί τα πράγματα σε άλλη περιοχή: εκείνη της "αριστερής" στροφής της ΔΗΜΑΡ σύμφωνα με τις καλύτερες παραδόσεις του "αλαβανικού" Συνασπισμού και της επιστροφής της στο κεντρικό σώμα της νεοκομμουνιστικής λαϊκιστικής κρατικιστικής αριστεράς - την επιστροφή στην λογική ΣΥΡΙΖΑ, την άρνηση δηλαδή των λόγων που επέβαλαν πριν δυόμιση χρόνια την αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας από εκεί.
Δεν είναι δυνατόν να παλεύεις με πολιτικές προτεραιότητες: "παραμονή στο ευρώ, εκταμίευση της δόσης, αλλά και σταδιακή απαγκίστρωση από τα μνημόνια" και να επιτρέπεις η κυβέρνηση συνεργασίας που εξασφαλίζει (έστω με προσωρινές ήττες και υποχωρήσεις) κάτι τέτοιο να κινδυνέψει με πτώση άρα και η χώρα με έξοδο από το ευρώ. 
Δεν είναι δυνατόν να παραμείνεις σε μια κυβέρνηση της οποίας έχεις καταψηφίσει την συμφωνία για εκταμίευση της δόσης δηλαδή την συμφωνία επιβίωσης της χώρας.
Και κυρίως δεν είναι δυνατόν να τορπιλίζεις την αξιοπιστία αυτής της κυβέρνησης στην οποία στηρίζονται οι εταίροι μας για να προχωρήσουν πέραν της δόσης σε εκείνες τις ρυθμίσεις που θα επιτρέψουν την ανάπτυξη με πρόσθετα κεφάλαια και διευκολύνσεις στα επιτόκια και στην άμεση ρευστότητα, που ετοιμάζονται πέραν της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.
Δεν παίζεις με όλα αυτά αν είσαι υπεύθυνος. Δεν ρισκάρεις ένα ατύχημα με την προϊούσα σήψη και διάλυση του ΠΑΣΟΚ που επιταχύνεται με την στάση της ΔΗΜΑΡ.
Τέλος δεν σώνεις και το κόμμα σου εφόσον δεν τηρείς τις δεσμεύσεις για τις οποίες ψηφίστηκες και χάριν των οποίων μπήκες (ορθότατα) σε κυβέρνηση συνεργασίας για παραμονή στην ΕΕ.

Όλα αυτά βέβαια θα θυσιαστούν πιθανότατα, όπως όλα δείχνουν, για έναν αμετανόητο μικροκομματισμό που επιστρέφει αναπάντεχα και κυρίως εξ αιτίας των αληθινών ορίων του εγχειρήματος της ελληνικής αριστερής ανανέωσης.
Η κρατικιστική νοοτροπία σύμπασας της ελληνικής αριστεράς, η αποτυχία της να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής και της φανερής ανάγκης των ορίων στην ανάπτυξη αντί της λατρείας της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και μάλιστα με κρατικό έλεγχο και ως αντιστοιχία, τέλος, η λειτουργία της ακόμη και σήμερα με βάση το συγκεντρωτικό μοντέλο και τον αρχηγισμό, εξεμέτρησαν το μέλλον της και τον ιστορικό της βίο.
Αδιέξοδο.

Αντί για ανανέωση έχουμε επιστροφή στην αφετηρία του δήθεν "εργατισμού", της άγνοιας του ρόλου της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και οικονομίας, της μικροκομματικής επιβίωσης έναντι όλων.
Αυτή η ψηφοφορία είναι πραγματικά η τελευταία ευκαιρία - όχι τόσο για την ίδια την ΔΗΜΑΡ αλλά περισσότερο για την επιρροή και τα αντανακλαστικά της "ανανεωτικής αριστεράς" όσον αφορά την όποια επιρροή της στην ελληνική κοινωνία. Γιατί η απομυθοποίηση έχει δυστυχώς συντελεστεί με τις ατελείωτες πιρουέτες του διευθυντηρίου αυτού του κόμματος και η φθορά αυτή είναι μη αναστρέψιμη.
Ας πρόσεχαν.
Τουλάχιστον μαζί με το κόμμα τους ας μην παρασύρουν και την χώρα μας σε νέες περιπέτειες.

1 σχόλιο:

  1. Έχω μερικές μερικές ενστάσεις... Κατ' αρχάς αν κατάλαβα καλά ο συντάκτης είναι υποψήφιος βουλευτής άλλου κόμματος (χωρίς βέβαια τούτο να αποτελεί μόνιμη ιδιότητα, αλλά φευ οι εκλογές έγιναν πριν από 4 μήνες περίπου).
    Έπειτα διαβάζω κάπου για "προσωρινές ήττες και υποχωρήσεις". Ενδιαφέρον είναι το πώς ορίζουμε το "προσωρινόν" (αφήνοντας ευφυολογήματα σχετικά) αφού τα μέτρα μόνο προσωρινά δεν είναι δεδομένου ότι μιλάμε για βάθος δεκαετιών για ανάκαμψη της οικονομίας.
    Τελευταίο είναι το επίσης ενδιαφέρον με ποιο κριτήριο ψήφισε ο κόσμος ΔΗΜΑΡ. Γιατί ο συντάκτης συγχέει τους "μνημονιακούς"/φθλελεύθερους ψηφοφόρους της με το σύνολο. Ξεχνά ότι η ταμπέλα ήταν η αναδιάρθρωση/επιμήκυνση του χρέους κλπ που αναλύθηκε σε λιγότερους νόμους, λιγότερα επαχθή μέτρα κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή