ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Τι πραγματικά συμβαίνει με τον ΟΠΑΠ;



Θανάσης Μαυρίδης από το capital

Ξαφνικά κάποιοι θυμήθηκαν ότι «ξεπουλιέται» ο ΟΠΑΠ. Επειδή, λέει, δεν θα πουληθεί τρεις ή τέσσερις φορές τα κέρδη του. Κατ΄ αρχάς, δεν ξέρουμε ποια θα είναι η προσφορά των ενδιαφερομένων. Δεύτερον, ξεχνάνε (σκόπιμα άραγε;) ότι από την πρώτη ημέρα του 2013 το κράτος θα συμμετέχει στα έσοδα του ΟΠΑΠ επιβάλλοντας φορολόγηση ίση με το  30% επί του μικτού κέρδους των παιχνιδιών του. Όπερ σημαίνει ότι το κράτος θα παίρνει έτσι κι αλλιώς τα λεφτά που έπαιρνε και πριν σαν εταίρος, ίσως και περισσότερα. Ας αφήσουμε όμως κατά μέρος τις υπεκφυγές κι ας πούμε τι συμβαίνει...

Κατ΄ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε τρία βασικά πράγματα:

Το δημόσιο δεν θα χάσει από την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ. Είναι θέμα απλής αριθμητικής. Μέχρι σήμερα έχει το ένα τρίτο της επιχείρησης και παίρνει το ανάλογο μέρισμα από μία επιχείρηση. Τώρα θα πουλήσει το ποσοστό του και θα παίρνει τα έσοδα που είχε από το μέρισμα με την μορφή πλέον των φόρων. Η φορολόγηση στα μικτά κέρδη εξασφαλίζει στο ελληνικό κράτος 300 εκατ. ευρώ το χρόνο στη χειρότερη περίπτωση. Αυτοί, λοιπόν, που φωνάζουν το κάνουν για άλλους λόγους. Επειδή μας φαίνεται πολύ δύσκολο να έχουν ξεχάσει την πρόσθεση και την αφαίρεση.

Επίσης, λέγεται ότι ο ΟΠΑΠ θα δοθεί οπωσδήποτε στον τάδε ή στον δείνα. Αν ο Σαμαράς έχει κατορθώσει να πείσει επιχειρηματίες αυτού του διαμετρήματος ότι θα τους εξασφαλίσει τον ΟΠΑΠ μέσα από έναν ανοικτό διαγωνισμό, τότε θα αρχίσω να χάνω πάσα ιδέα για το πώς οι άνθρωποι αυτοί έβγαλαν λεφτά στη ζωή τους. Τον ΟΠΑΠ θα τον πάρει αυτός που θα δώσει τα περισσότερα χρήματα. Αν τα περισσότερα χρήματα τα δώσει ένας Εσκιμώος, αυτός θα πάρει τον ΟΠΑΠ. Κι ας είναι ο χειρότερος εχθρός του Σαμαρά.

Τρίτον, η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ είναι ένα από τα κεντρικά θέματα που έχει θέσει η τρόικα. Ακριβώς για να σπάσουν οι δεσμοί της διαπλοκής μεταξύ της πολιτικής εξουσίας και ενός κομματιού του επιχειρηματικού κόσμου. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι σχετικές «αιτιάσεις» προβλήθηκαν αμέσως μετά την έγκριση της δόσης. Κι αυτό διότι τα κέντρα που θα ήθελαν να βάλουν εμπόδια στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ΟΠΑΠ δεν ήθελαν να έρθουν σε ευθεία σύγκρουση με την τρόικα και σε χρόνο που τα ίδια θεωρούσαν άκαιρο.

Από εδώ και πέρα θα μπορούσαμε να συζητήσουμε μία σειρά από άλλα θέματα. Όπως το γιατί ένας οργανισμός που έχει μονοπωλιακή θέση στην αγορά θα πρέπει και να διαφημίζεται. Ή οι κανόνες που θα πρέπει να διέπουν τον έλεγχο των παιγνιδιών. Ή τον τρόπο εξάπλωσης των κουλοχέρηδων και των όρων που θα διέπουν τη λειτουργία αυτών των μαγαζιών.

Μπορούμε να συζητήσουμε οτιδήποτε, αλλά όχι το ενδεχόμενο να συνεχίσει να μοιράζει ο ΟΠΑΠ λεφτά στους βρακοφόρους της Κρήτης ή σε όποιον άλλον μικρό ή μεγάλο πολιτιστικό σύλλογο υποδείξει ο αγαπημένος στο σύστημα πολιτευτής.

Γιατί αντιδρούν κάποιοι στην πώληση; Μία ομάδα επιχειρηματιών προκρίνει μηδενιστικά σενάρια μέσω του Τύπου, αν δεν τα επιδοτεί, σε μία προσπάθεια να ακυρώσει το διαγωνισμό. Κι αυτό διότι δεν έχει μεν σήμερα τα χρήματα για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό, αλλά ευελπιστεί ότι θα το κάνει αργότερα και πιθανόν με άλλη διαδικασία, που να επιτρέπει την εξαγορά του οργανισμού ακόμη και από εκείνον που θα έχει τη χειρότερη οικονομική πρόταση. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν παράλληλα με το οικονομικό σκέλος του διαγωνισμού υπάρχει κι ένα τεχνικό που θα αξιολογείται από κάποιου είδους επιτροπή. Προφανώς με «επιστημονικό τρόπο».

Μία άλλη ομάδα συμπολιτών μας αρνείται την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ επειδή γενικώς αντιδρά στις ιδιωτικοποιήσεις. Κι αυτό είναι πέρα για πέρα τίμιο από την πλευρά τους. Είναι η θέση τους, η άποψή τους.

Και τέλος υπάρχει ένα σύστημα που ζει από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η εταιρεία σήμερα. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε αλλαγή θα επιφέρει ζημία. Μέσα σε αυτό το σύστημα θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τους προνομιούχους εργαζομένους του ΟΠΑΠ, οι οποίοι για να διατηρήσουν τα προνόμιά τους δεν είχαν συνειδησιακό πρόβλημα να αποδεχτούν ότι την ίδια δουλειά με τους ίδιους θα μπορούσαν να την κάνουν συμβασιούχοι – είλωτες ακόμη και με το 1/10 των δικών τους απολαβών!

Ο ΟΠΑΠ πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί. Για να σπάσει έτσι μία ιστορία διαπλοκής που ξεκινά εδώ και πολλές δεκαετίες και έχει δημιουργήσει πλήθος συστημάτων στην πολιτική και οικονομική ζωή. Πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί δίχως να χάνει το δημόσιο, κάτι το οποίο πετυχαίνεται ήδη με το θέμα των φόρων. Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να συζητηθούν. Για να είμαστε πιο ακριβείς, πρέπει να συζητηθούν.
Πηγή:www.capital.gr

1 σχόλιο:

  1. μια χαρά τα λές φίλεμου συνέχισε να γράφεις και άλλα όμως γιατί σταμάτισες μόνο σ΄αυτά δεν ξέρεις άλλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή