ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ: Η Ωραία και το Τέρας!




Γιάννης Μεϊμάρογλου από τη Μεταρρύθμιση

Το έχουμε αυτό το χούι, οι αριστεροί, να εξετάζουμε συνεχώς τα πράγματα σε βάθος, να αναλύουμε στρατηγικές και τακτικές και να εξαντλούμαστε... εξαντλώντας όλα τα πιθανά και απίθανα επιχειρήματα, προκειμένου να πάρουμε μια απόφαση. Τόσο, που στο τέλος δεν παίρνουμε καν την απόφαση! Κι επειδή η ζωή δεν είναι αρκούντως υπομονετική και... προχωράει χωρίς τις δικές μας αποφάσεις, χάνουμε συχνά κάποια ή κάποιες ευκαιρίες, απ’ αυτές που δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα... Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, στον Συνασπισμό ακόμα κι ενώ είχαν αρχίσει τα έργα κάλυψης του Κηφισού, συνέχιζε να συνεδριάζει, εν μέσω διαφωνιών, η αρμόδια επιτροπή, για να διαμορφώσει την πρόταση του κόμματος!

Κάτι τέτοιο κινδυνεύουμε να πάθουμε και τώρα με τον περίφημο διάλογο αριστερών δημοκρατών και σοσιαλιστών, αν αγνοήσουμε μερικές απλές αλήθειες.

1. Ο βασικός κορμός της ΔΗΜΑΡ αποτελείται από τους συντρόφους εκείνους που συνειδητοποίησαν... επιτέλους, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε πλέον καμιά σχέση με την αριστερά που θέλαμε και που είχε ανάγκη ο τόπος. Μαζί με άλλους προοδευτικούς ανθρώπους, μεταρρυθμιστές, σοσιαλδημοκράτες κ.λπ., προχώρησαν στην ίδρυση μιας αριστεράς που πίστευε εξ αρχής ότι πρέπει να περάσει από τη βολή και τη σιγουριά της στείρας άρνησης, στην ανάληψη των όποιων ευθυνών της - μαζί και κυβερνητικών - στη μελλοντική πορεία της Ελλάδας. Το ’πε και το ’κανε!

2. Η μέχρι τώρα πορεία, τόσο της ΔΗΜΑΡ, όσο και της κυβέρνησης, δικαιώνουν τη στάση που υιοθετήθηκε. Διατηρώντας την αυτοτέλεια και το δικό της διακριτό στίγμα, η ΔΗΜΑΡ συμβάλλει στο δύσκολο έργο μιας κυβερνητικής -για πρώτη φορά- συνεργασίας, που φαίνεται ότι μπορεί να καταφέρει να σώσει μια χαμένη για πολλούς -στην Ελλάδα και το εξωτερικό- παρτίδα!

3. Είναι αυτή η διακυβέρνηση η ιδανική λύση για τη χώρα και ικανοποιεί, ως μόνιμη προοπτική, τα μέλη και τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ;

Σε καμιά περίπτωση, νομίζω. Με τη ΝΔ κυρίαρχη, λόγω εκλογικού αποτελέσματος, δύναμη, το έργο της συγκυβέρνησης γίνεται πολύ πιο δύσκολο και σύνθετο. Οι παγιωμένες για χρόνια πρακτικές της άλωσης του κράτους, των αυθαιρεσιών και του συντηρητικού πολιτικού προσανατολισμού, κάθε άλλο παρά έχουν εγκαταλείψει τη δεξιά παράταξη!

4. Προφανώς η ΔΗΜΑΡ -όπως νομίζω και όλα τα κόμματα- θα ήθελαν να αποσπάσουν εκλογικά την απόλυτη πλειοψηφία του ελληνικού λαού και να εφαρμόσουν στο ακέραιο το κυβερνητικό τους πρόγραμμα. Τέτοια περίπτωση, προφανώς δεν υπάρχει. Τι επιλογές έχει λοιπόν η ΔΗΜΑΡ;

Ή να στρογγυλοκαθίσει με αυταρέσκεια στο... αστρονομικό -και πολιτικά εύθραυστο- για ανανεωτική αριστερά, 6%, ή να αναζητήσει τις πολιτικές δυνάμεις εκείνες, με τις οποίες έχει -ή πιστεύει ότι μπορεί να βρει- κοινά σημεία στην προοπτική μιας νέας, προοδευτικής αυτή τη φορά, διακυβέρνησης της χώρας μας.

5. Ποιες είναι αυτές οι πολιτικές δυνάμεις; Ο ΣΥΡΙΖΑ; Ας κάνει τότε η ΔΗΜΑΡ μια γενναία αυτοκριτική κι ας σπεύσει να προλάβει τις διαδικασίες ενοποίησης... Η Νέα Δημοκρατία μήπως; … Ποιες δυνάμεις απομένουν τότε; Ένα ΠΑΣΟΚ που αποσυντίθεται συνεχώς, μια πλειάδα φιλόδοξων ιδεολογικών ή... διαδοχικού χαρακτήρα κινήσεων, που είναι φυσικό να ανθίζουν στις σημερινές συνθήκες και, κυρίως, ένας απίστευτα μεγάλος αριθμός προοδευτικών ανθρώπων, ακόμα και επί χρόνια παροπλισμένων από την ενεργό πολιτική, που αγωνιούν και θέλουν "να γίνει επιτέλους κάτι" και με τη δική τους (επανα)δραστηριοποίηση! Δεν είναι ΔΗΜΑΡ όλοι αυτοί. Είτε γιατί δεν συμφωνούν σε ό,τι κάνουμε, είτε γιατί διατηρούν επιφυλάξεις, είτε γιατί κουβαλάνε απογοητεύσεις από το αριστερό παρελθόν τους... Αλλά θέλουν κάτι να γίνει και προσβλέπουν με ελπίδα στη ΔΗΜΑΡ! Σήμερα σκέφτονται να τη στηρίξουν, εκτιμώντας την προσπάθειά της, αύριο μπορεί να την κάνουν σπίτι τους. Έτσι γίνονται οι διευρύνσεις πια, όχι με βιογραφικά και στρατολογήσεις νέων μελών...

6. Πώς θα συναντηθούμε με όλες αυτές τις δυνάμεις, με όλους αυτούς τους προοδευτικούς ανθρώπους; Πώς θα πείσουμε τους έλληνες πολίτες ότι μπορούμε να αναλάβουμε τις τύχες του τόπου; Χωρίς κάποιο κοινό πρόγραμμα, χωρίς κάποια, έστω, σημεία κοινής δράσης; Χωρίς καν ένα στοιχειώδη μεταξύ μας διάλογο;

7. Και καλά να κάνουμε διάλογο με διάφορες δυνάμεις. Και με το ΠΑΣΟΚ όμως; Κάποιος σύντροφος, μάλιστα, το είπε πιο παραστατικά, σε πρόσφατη συζήτηση γι’ αυτό το θέμα: Είναι σαν να σε κλείσουν σ’ ένα δωμάτιο με ένα τέρας! Δεν καταλαβαίνετε ποιος θα νικήσει; (ο ίδιος εγκατέλειψε το τέρας πριν από λίγους μήνες...).

Ε, λοιπόν, αν οι ιδέες μας, οι απόψεις και οι προτάσεις μας, δεν μπορούν να ακουστούν πειστικά στο χώρο των αριστερών, δημοκρατικών και σοσιαλιστικών πολιτικών δυνάμεων, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα χρειαστεί ολόκληρο τέρας για να μας νικήσει! Πολλοί σύντροφοι λένε από την άλλη, ότι δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με ένα κόμμα που φέρνει σοβαρή ευθύνη για την κρίση. Ποιο ΠΑΣΟΚ είναι όμως αυτό που φέρνει την ευθύνη; Το 5,6%, που απόμεινε από το 45,6% του 2007; Και τελικά, πότε ένας Πασόκος σταματάει να θεωρείται υπεύθυνος για την κρίση;

Όταν εγκαταλείψει το λαβωμένο τέρας και εναγκαλισθεί την... ωραία ΔΗΜΑΡ;

Ο διάλογος ανάμεσα στις αριστερές, δημοκρατικές και σοσιαλιστικές δυνάμεις της χώρας, αποτελεί ασφαλώς ένα σοβαρό ζήτημα, που έχει σχέση με το ρόλο που θέλουμε να παίξει η ΔΗΜΑΡ στο χτίσιμο της Ελλάδας, στη νέα, μετά την κρίση εποχή. Και ως τέτοιο, πρέπει να αντιμετωπιστεί με πολιτικά επιχειρήματα, ψυχραιμία και νηφάλιο διάλογο, από όποια μεριά κι αν βλέπει ο καθένας. Χωρίς προκαταλήψεις, προαπαιτούμενα, αποκλεισμούς και αφορισμούς και μάλιστα από ένα χώρο που δίδαξε την τέχνη ν’ ακούει και να πείθει... Από έναν τέτοιο διάλογο, με σκοπό τη σύγκλιση και τη συνεργασία αυτοτελών -ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά- προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων, κινήσεων και πολιτών, η ΔΗΜΑΡ μόνο κέρδη μπορεί να αποκομίσει!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου