ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Η Νιόβη Παυλίδου απευθύνει έκκληση στον Πρωθυπουργό για την καταστροφή του ΑΠΘ



Μια μεγάλη Κυρία της έρευνας και της εκπαίδευσης, η καθηγήτρια του ΑΠΘ, Νιόβη Παυλίδου απευθύνεται στον πρωθυπουργό για τη δραματική κατάσταση του πανεπιστημίου της και λέει τα πράγματα με τα όνομά τους. Όταν πανίσχυροι και κυβερνώντες κομματικοί μηχανισμοί σφυρίζουν αδιάφορα και δεν τολμούν να πουν ευθαρσώς τα προφανή, η ευθύνη πέφτει στους πολίτες. Αυτοί και μόνο αυτοί θα σώσουν τελικά τη χώρα, αν τα καταφέρουν.

Τελικά είναι τόσο δυνατοί οι εργολαβικοί, οι αριστεριστές και οι Μυλόπουλοι;
Τόσο πολύ τους φοβάστε;
 Ή είναι η αδιαφορία σας για τα πανεπιστήμια τόσο μεγάλη ;
Ή μήπως είστε απασχολημένοι με το πώς θα γδάρετε καλύτερα  τους αδύναμους για να επιβιώσουν οι δυνατοί σας φίλοι; (leo)

κ. Πρωθυπουργέ,

Εκφράζοντας τον πραγματικό πόνο καθηγητών και φοιτητών του Αριστοτέλειου Παν/μιου Θεσσαλονίκης θα περιέγραφα αυτό που συμβαίνει με μια δραματική φράση: Όνειρα, δουλειά, πάθος, δημιουργικότητα, καινοτομία και πρωτοπορία ό,τι δηλαδή σημαίνει μέσα στους αιώνες το πανεπιστήμιο, ό,τι οι περισσότεροι από μας πιστέψαμε, να στέκεται ανήμπορο και απελπισμένο μπροστά σε ένα βουνό από σκουπίδια.

Μια πραγματικότητα που μας ευτελίζει ως κοινότητα αλλά και ως χώρα. Εβδομήντα μέρες είναι τεράστιο χρονικό διάστημα για μια πολιτεία να μην προστατεύει, να μην παρεμβαίνει, να μην καν σχολιάζει ένα τέτοιο έγκλημα όταν μάλιστα δεν έχει πια κανένα θεσμικό πρόβλημα ή κοινωνικά εμπόδια.

Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, το μεγαλύτερο ίδρυμα της χώρας σήμερα καταστρέφεται αλύπητα. Ρίζωσε βαθιά με τα χρόνια η ανομία στους χώρους του προστατευμένη από την εκφυλισμένη ελληνική αντίληψη περί ακαδημαϊκού ασύλου.

Εξωπανεπιστημιακές ομάδες κινούμενες στα όρια ή και εκτός νομιμότητας, καλοθρεμμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού συνδικαλισμού του «τσαμπουκά» και κάθε περιθωριακό στοιχείο διερχόμενο ή εγκατεστημένο στην πόλη απολαμβάνει την στοργική φιλοξενία των χώρων του ΑΠΘ καταστρέφοντας κτήρια, υλικά, εκπαιδευτικές διαδικασίες και αξίες οποτεδήποτε επιθυμήσει και φαντασθεί.

Ποιος έχει την ευθύνη για το δημόσιο πανεπιστήμιο; Υπάρχει πολιτεία να προστατεύσει την ιδιοκτησία της;
ΠΑΡΑΥΤΑ, ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ και χωρίς χρονοτριβές;

Ή μήπως η ελληνική αντίληψη περί «αυτοδιοίκητου» εμπεριέχει και την υποχρέωσή μας να φτάσουμε στα όπλα για να εξασφαλίσουμε την φύλαξη του επαγγελματικού μας χώρου;

Εγκαλέστε όποιον νομίζετε ότι ευθύνεται κύριε πρωθυπουργέ, δημόσιες αρχές, διοικήσεις του πανεπιστημίου, εμάς τα απλά μέλη ΔΕΠ! Αλλά κάντε κάτι.

Πώς να κατανοήσει κανείς ότι κυβέρνηση και κόμματα στέκονται βουβά απέναντι σ΄αυτό που συμβαίνει;

Η κατάσταση έφθασε σε επίπεδα γενικού συναγερμού σε όλους τους τομείς: υγείας, ευνομίας, δημόσιας τάξης και πάνω απ’ όλα παιδείας, και εμείς ακόμη περιμένουμε! Πραγματικά δεν ξέρω τι!

Νιόβη Παυλίδου
Καθηγήτρια Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών ΑΠΘ
Μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος ΑΠΘ

3 σχόλια:

  1. Λεο, παραδέχομαι ότι δεν έχω παρακολουθήσει τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, την οποία καλά κάνεις και προβάλλεις (δυστυχώς πρόβλημα δεν έχει μόνο το ΑΠΘ, υπάρχουν και άλλα ιδρύματα που δε μπορούν να πληρώνουν εργολάβο καθαριότητας). Ένα ερώτημα (ίσως άσχετο με την ανάρτηση) είναι αν τα Πανεπιστήμια πρέπει ούτως ή άλλως να νομιμοποιούν το δουλεμπορικό θεσμό των εργολαβικών υπαλλήλων (οι καθαρίστριες δουλεύουν με 4-ωρες και 5-ωρες συμβάσεις στο Πανεπιστήμιο Πατρών, είναι ντροπή). Στην τελική ας ιδρύσουν μια ... spinoff εταιρία καθαριότητας τα Πανεπιστήμια και ας προσλάβουν πλήρους απασχόλησης προσωπικό καταργώντας τους εργολάβους / μεσάζοντες. Αν κάποιος ξέρει το θεσμικό πλαίσιο ας μας διαφωτίσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κώστα ούτε εγώ ξέρω πως θα λυθεί το πρόβλημα της καθαριότητας του ΑΠΘ. Σιγά όμως μην είναι άλυτο και σιγά το πρόβλημα. Αυτό που βλέπω και με τρελαίνει είναι ότι υπάρχουν καθημερινά πολλές ευλκαιρίες για να μην αφήσουν κάποιοι τα πανεπιστήμια να δουλέψουν. Αν δεν ήξερα τι μπάχαλο είναι η χώρα θα πίστευα ότι είναι συνωμοσία κάποιων να καταστρέψουν την Ελλάδα. Λες και είναι όλοι, κόμματα , φρικιά, εργαζόμενοι, υπουργεία, εισαγγελείς και αστυνομία μέσα στο ίδιο κόλπο. Στόχος τα κλειστά πανεπιστήμια. Ακόμα και η ΔΗΜΑΡ είναι τόσο μα τόσο χαλαρή με το θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή