ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Η επιστροφή της πολιτικής;



Νίκος Μπίστης από τη Μεταρρύθμιση

Στο άρθρο μου την παραμονή της πρωτοχρονιάς, αναρωτιόμουν: «Τα καλύτερα μπροστά μας;». Ήρθαν οι πρώτες δημοσκοπήσεις να επιβεβαιώσουν μια μικρή, αλλά αισθητή αλλαγή κλίματος. Η χώρα παραμένει μουδιασμένη, υπό την επήρεια του δημοσιονομικού σοκ και της απότομης πτώσης του βιοτικού επιπέδου, αλλά ταυτόχρονα η απελπισία έχει δώσει την θέση της σε μια πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση. Θα είμαστε εκτός πραγματικότητας αν μιλήσουμε για ελπίδα. Μένει πολύς δρόμος μέχρι να αχνοφανεί ένα τέτοιο ζωογόνο συναίσθημα, ο οποίος πρέπει να διανυθεί το δύσκολο 2013, αλλιώς, δύο άλλες στάσεις θα προβάλλουν, που δεν ξέρεις ποια είναι καλύτερη. Η τυφλή οργή, ή η μοιρολατρία;

Αυτή η στροφή προς την ψυχραιμία προαναγγέλλει την επιστροφή της πολιτικής. Αλλά και εδώ το ερώτημα είναι απαραίτητο. Οι πολίτες άρχισαν κάπως να ακούνε και να προβληματίζονται, όμως τα αποτελέσματα της περιόδου οργής και απελπισίας είναι ακόμα ορατά στο κοινωνικό και το εκλογικό σώμα. Άρχισαν όμως για πρώτη φορά να υποχωρούν. Και η ανησυχία των κομμάτων που επωφελήθηκαν εκλογικά από την περίοδο που ακούγονταν μόνο τα ηχηρά όχι, είναι ορατή. Αποτυπώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στην πλειοδοσία παραπομπών για την προανακριτική επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ, στην οποία επιδίδονται ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξάρτητοι Έλληνες και Χρυσή Αυγή. Μόνο που όταν οι πολίτες αρχίζουν να συμπεριφέρονται ψυχραιμότερα, τότε κάνουν και δεύτερες σκέψεις, αναρωτιούνται μήπως δεν είναι η αγωνία για να λάμψει η αλήθεια που τους κινεί, αλλά η κυνική προώθηση πολιτικών σχεδίων. Διερωτώνται, π.χ., γιατί επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ στην παραπομπή του Ευάγγελου Βενιζέλου, όταν και οι πιο φανατικοί του αντίπαλοι αντιλαμβάνονται – μετά μάλιστα τον τεχνικό έλεγχο στο αντίγραφο της λίστας – ότι ούτε υπεξαίρεσε έγγραφο, ούτε συγκάλυψε. Προφανώς γιατί θέλουν να λεηλατήσουν το ΠΑΣΟΚ και να αδυνατίσουν την κυβέρνηση. Όμως, πού το βρήκαν γραμμένο ότι μπορούν να παίζουν με την τιμή και την αξιοπρέπεια των πολιτικών τους αντιπάλων; Για τις προθέσεις των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, ό,τι και να υποθέσετε, μέσα θα πέσετε. Δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος με αυτούς. Μέχρι και πολιτική νομιμοποίηση δώσανε στην Χρυσή Αυγή, που προσυπογράφει ό,τι φθείρει τους θεσμούς και το δημοκρατικό πολίτευμα. Ό,τι ενισχύει τα «καθαρά χέρια» τους, με τα οποία ευελπιστούν να στραγγαλίσουν τη δημοκρατία. Αν όμως η πολιτική επιστρέψει, τότε και οι δημαγωγοί και οι φασίστες και οι κατεργάρηδες θα πάνε στον πάγκο τους.

1 σχόλιο:

  1. http://www.red-pep.blogspot.gr/2013/01/blog-post_7653.html
    με αριστεριστικα κολληματα μεταρυθμισεις δεν γινονται.Η θα γινουμε κρατος με νομο η θα λεμε μεσοβεζικα θολοκουλτουριαρικα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή