ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Μεταρρυθμίσεις - ιδιωτικοποιήσεις- συμμαχίες: Η ομιλία του Λεωνίδα Καστανά στην ΚΕ της ΔΗΜΑΡ ( 9/2/2013)



Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση ήταν και παραμένει μια σωστή και πατριωτική επιλογή. Το αποδεικνύει η ίδια η ζωή, οι πολίτες της χώρας το αισθάνονται, η Ευρώπη το αναγνωρίζει. Τι πιο απτό από τη δημοφιλία που απολαμβάνει ο πρόεδρος Φώτης Κουβέλης.
H αποτροπή της άτακτης χρεοκοπίας και η παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ δεν είναι όμως μια στιγμιαία πολιτική επιλογή. Είναι ένας διαρκής αγώνας βαθιών θεσμικών αλλαγών σε όλους τους τομείς στον οποίο το κόμμα μας πρέπει να τεθεί επικεφαλής.  Τη χώρα δεν θα σώσουν ούτε η δόση, ούτε η παραμονή στο Ευρώ. Θα τη σώσουν οι μεταρρυθμίσεις.
Αν η ΔΗΜΑΡ θέλει και οφείλει να σηκώνει τη σημαία της διακριτότητας μέσα στη συγκυβέρνηση πρέπει να το κάνει εκεί όπου συμβαίνουν τα μεγάλα. Εκεί όπου χτίζεται το γαλάζιο κράτος με άρωμα Μεσσηνίας εκεί όπου τα εγχώρια και ξένα άνομα συμφέροντα ανασυντάσσονται και αναζητούν τρόπους για να διασώσουν το παντεσπάνι τους εις βάρος του ψωμιού του χειμαζόμενου λαού μας.

 1. Το πρώτο στοίχημα της επόμενης μέρας είναι διοικητική μεταρρύθμιση που επιχειρεί ο υπουργός Αντώνης Μανιτάκης. Αντί να του φέρνουμε προσκόμματα καταψηφίζοντας στη Βουλή τις συγχωνεύσεις σπάταλων δημόσιων οργανισμών ας φροντίσουμε να κατασκευάσουμε μια τεκμηριωμένη συνολική και συνεκτική πρόταση για τη μεταρρύθμιση του κράτους.
Αντί να αναλωνόμαστε στη νομή των θέσεων ευθύνης κρατικών οργανισμών ας αποφασίσουμε πρώτα πως θα γίνει η αξιολόγηση δομών και προσωπικού, ποιοι οργανισμοί θα πρέπει να κλείσουν ή να συγχωνευθούν, ποιοι ΔΥ θα μετακινηθούν ή θα απολυθούν ως παρανόμως προσληφθέντες. Ο Τομέας Παιδείας της ΔΗΜΑΡ έδειξε το δρόμο με τη δική του καθαρή πρόταση απέναντι στο σχέδιο Αθηνά.
Μετά, ας βρούμε ένα αξιοκρατικό σύστημα επιλογής στελεχών και ας το προτείνουμε. Γιατί με τη σημερινή μας πρακτική, συμμετέχουμε εκούσια ή ακούσια στην παγίωση νέων δομών φαύλης κομματοκρατίας. Συνεπώς χάνουμε το ηθικό πλεονέκτημα και αυτό η κοινωνία το βλέπει.
Εμείς μπορεί να νομίζουμε ότι επιλέγουμε τις καλύτερες και τους καλύτερους αλλά αυτό μένει να αποδειχθεί. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης είναι το τελευταίο υπουργείο σε επιδόσεις θεσμικών αλλαγών;
Οι νέες διοικήσεις που διορίζονται είναι φανερό ότι θα αγωνιστούν με νύχια και με δόντια ώστε να μη χάσουν τα μόλις αποκτηθέντα βιλαέτια τους, ώστε να μην αλλάξει τίποτα στη δημόσια διοίκηση.

2. Οι επιθέσεις στον Στουρνάρα που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες είναι αναγνωριστικά πυρά των ομοβροντιών που θα ακολουθήσουν μόλις ανοίξει για τα καλά ο χορός των ιδιωτικοποιήσεων. Οι προσπάθειες ακύρωσης του ρόλου του ΤΑΙΠΕΔ, οι δήθεν δημοκρατικές διαδικασίες έγκρισης των συμφωνιών από τη βουλή σκοπό έχουν να ενισχύσουν το ρόλο του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος στη νομή των ιματίων του κράτους. Η επιχειρούμενη σαλαμοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων στόχο έχει να βάλει στο παιχνίδι τη γνωστή κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα και άλλα μικρά διεθνή λαμόγια που θέλουν και μπορούν να «συνεργαστούν» με το πολιτικό σύστημα για το ίδιον και όχι για το εθνικό όφελος.
Νομίζω ότι δεν θα πρέπει να το επιτρέψουμε. Αν κάτι έχουμε ανάγκη ως χώρα είναι η συνεργασία με μεγάλους διεθνείς οίκους που θα αναπτύξουν τις προς ιδιωτικοποίηση δημόσιες επιχειρήσεις, θα κάνουν νέες επενδύσεις, θα ανοίξουν την αγορά, θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, θα παράγουν πλούτο και θα φέρουν χρήμα στη χώρα, στους πολίτες και στο κράτος. Και φυσικά δεν θα γίνουν σανίδα σωτηρίας των μέχρι χτες επικαρπωτών της δημόσιας περιουσίας.

3. Για να υπηρετήσουμε μια τέτοια πολιτική χρειαζόμαστε και τις κατάλληλες συμμαχίες. Η ΔΗΜΑΡ δεν πρέπει ούτε να κάθεται πάνω στις δάφνες του 5%, ούτε να φιλοδοξεί να γίνει μια τσόντα σε όποιο κόμμα πάρει αύριο την εξουσία. Αντίθετα ο στόχος της πρέπει και μπορεί να είναι η δημιουργία κάτι μεγάλου στο πολιτικό χώρο ανάμεσα στη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ. Το νέο και μεγάλο δεν μπορεί να προσβλέπει μόνο στα μικρά σχήματα που δημιουργήθηκαν από τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Φυσικά δεν μιλάω για κάποιο κοινό σχήμα κατασκευασμένο από τα πάνω, αλλά για πραγματικό άνοιγμα μόνιμου διαλόγου με όλες τις δυνάμεις του σοσιαλδημοκρατικού τόξου. Ενός διαλόγου που στόχο θα έχει την επεξεργασία μιας νέας θεωρίας για την κοινωνία, το κράτος, την οικονομία, την Παιδεία που θέλουμε, αλλά και που απαιτούν οι καιροί. Και η νέα θεωρία δεν μπορεί πια να είναι αναμασήματα θεωρητικών σπαραγμάτων του παρελθόντος. 
Η πολιτική των συμμαχιών πρέπει να προσβλέπει στη συσπείρωση γύρω από ένα άλλο πολιτικό σχέδιο, νέων ανένταχτων ανθρώπων από τον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο, που θέλουν και έχουν τις γνώσεις να προσφέρουν στην ανασύσταση της χώρας. Ας τους φέρουμε κοντά μας, ας τους αξιοποιήσουμε.
Στις μέρες που θαρθούν η χώρα θα αλλάξει είτε το θέλουμε είτε όχι. Είναι μνημονιακή υποχρέωση και θα γίνει. Η Ελλάδα για να επιβιώσει πρέπει να συγκλίνει προς το Ευρωπαϊκό κεκτημένο από το οποίο απέχει τραγικά πολύ. Έχουμε δυο επιλογές.

Η μια επιλογή είναι να αφήσουμε τη Δεξιά να διαμορφώσει το νέο τοπίο κατά το δικό της δοκούν με όλες τις βλαβερές συνέπειες, ψηφίζοντας ΠΑΡΩΝ στους εφαρμοστικούς νόμους ή ψελλίζοντας ενστάσεις για την επίταξη των υπαλλήλων του Μετρό. Η άλλη επιλογή είναι  να παρέμβουμε επαναστατικά στις εξελίξεις διαμορφώνοντας  άμεσες και ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος και στην οικονομία.

Οι ιδιωτικοποίησεις, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, η αξιολόγηση δομών και προσωπικού, η δωρεάν σίτιση των παιδιών στα σχολεία, η αναδιάταξη του εκπαιδευτικού χάρτη σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ο εξορθολογισμός του δημόσιου συστήματος υγείας, ο τερματισμός της φαυλότητας των ΟΤΑ, ο περιορισμός της κρατικής σπατάλης, το δίκαιο αναδιανεμητικό φορολογικό σύστημα πρέπει να είναι οι αιχμές της πολιτικής μηχανής μιας σύγχρονης Αριστεράς. Επιτέλους αν έχουμε δόντια είναι καιρός να τα δείξουμε.   

4 σχόλια:

  1. είθε να δυναμώσουν οι φωνές σαν τη δική σου στο εσωτερικό του κόμματος..

    όσον αφορά τα όσα λες για τον υπουργό Δικαιοσύνης, με αφορμή και την υπόθεση με τον βιαστή και την κ. Κωνσταντοπούλου (που 8 χρόνια ταλαιπωρούνται στα ελληνικά δικαστήρια από αναβολή σε αναβολή) θυμήθηκα μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του καθηγητή Οικονομικών στο Harvard Ηλία Παπαιωάννου :

    http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4672423

    Ο πάντα ευαίσθητος όσον αφορά τα "κεκτημένα" δικηγόρων και δικαστών κ. Ρουπακιώτης, δεν είδα να δείχνει ανάλογη ευαισθησία για την επίλυση των προβλημάτων που περιγράφει ο κ. Παπαιωάννου.

    και, εκτός των άλλων, ο τρόπος που λειτουργεί η δικαιοσύνη σε μια χώρα είναι πολύ σημαντικός τόσο για την ανάπτυξη και την έλευση ξένων επενδύσεων όσο και για την αποτροπή φορολογικών παραβάσεων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για το link. To παράδειγμα αναφέρθηκε για να δείξω ότι η επιλογή του καλύτερου κατά την κρίση του κόμματος δεν συνεπάγεται και την αλήθεια. Γιατί αυτό είναι νόμος για την Αριστερά. Είναι αριστερός είναι δικός μας είναι καλός. Μπορεί και να ισχύει για χιλιάδες ανθρώπους αλλά δεν αλλάζεις το παράδειγμα με αυτήν τη λογική. Μπορούσαν να παραμείνουν οι προηγούμενες διοικήσεις εκτός αυτών που ήταν εξόφθαλμα αμαρτωλές. Να γίνει η διοικητική μεταρρύθμιση και μετά να κινηθεί η διαδικασία στελέχωσης με σοβαρά κριτήρια. Σάμπως τι κάνουν οι καινούργιες διοικήσεις; Απλά βολεύουν κόσμο. Στη χώρα της ακινησίας κονούνται μόνο οι ημέτεροι.

      Διαγραφή
  2. The unbearable heaviness of being a left liberal in a toothless party...Where have all the dentists gone?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλό σύντροφε. Δυστυχώς όμως παρατηρώ ένα αμείωτο ενδιαφέρον για το κέλυφος, τη θήκη του δοντιού και όχι το ίδιο το δόντι, δηλαδή την πολιτική. Αλλά σε ένα τέτοιο κοινωνικό περιβάλλον τρελοκομείου, ποιος ψάνει για οδοντογιατρό;

      Διαγραφή