ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Προς ηδονιστές αντιπασόκους κεντροαριστερούς



Ένα κείμενο του φίλου μας Νίκου Μπίστη που απευθύνεται στα μέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς που συμμετέχουν στην ομάδα του fb με τίτλο "ηδονή της ανανέωσης". Το κείμενο καλεί κάθε ενδιαφερόμενο να συνεισφέρει με τον προβληματισμό του στην αναζήτηση λύσης στο "Κεντροαριστερό Πρόβλημα". 
Με ευχαρίστηση θα δημοσιεύσουμε κάθε άποψη.                                                                                                                 

του Νίκου Μπίστη

Στην ΚΕ της ΔΗΜΑΡ το προηγούμενο Σαββατοκύριακο κατάλαβα για μια ακόμα φορά γιατί θα χάσουμε το τραίνο των εξελίξεων. Γιατί ενώ ψελλίζουμε κάποια «επειδή» δεν τολμάμε να πούμε το δύσκολο «δια ταύτα.». Και δυστυχώς το πρόβλημα δεν υπάρχει μόνο στην «αριστερή» αντιπολίτευση», υπάρχει και στον δικό μας κόσμο. Κατάλαβα και γιατί μόνο δυο στελέχη μας , ο Γιάννης Αντωνίου και ο Κώστας Δέλκος θέσανε καθαρά το ερώτημα  « Γιατί εγκαταλείψαμε το Φόρουμ Διαλόγου» ενώ άλλοι άφησαν ασχολίαστη την εγκατάλειψη του από την ηγεσία της ΔΗΜΑΡ.. Ο λόγος είναι ο αταβιστικός αντιπασοκισμός της ανανεωτικής αριστεράς και αν δεν αναμετρηθούμε με αυτόν δεν θα δούμε μεγάλη μεταρρυθμιστική, κεντροαριστερή παράταξη. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να αποφύγει αυτήν την αναμέτρηση και ταυτοχρόνως να φτιάξει κεντροαριστερά η σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα αυταπατάται και αφήνει τελικά  το έργο στα αδέξια χέρια του ΠΑΣΟΚ και άλλων που δεν θα περιμένουν εσαεί εμάς να ξεπεράσουμε τις ιδεοληψίες μας.. Προτείνω λοιπόν να ανοίξουμε μια συζήτηση που να φτάσει στο κόκαλο. Πρώτα βέβαια να βάλουμε ένα λογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούμε. Δεν μπορώ για παράδειγμα να συζητήσω με κάποιον που επιμένει ότι το ΠΑΣΟΚ « ψυχορραγεί» η ότι είναι σαν την «ΕΔΗΚ της μεταπολίτευσης και για αυτό δεν πρέπει να το βοηθήσουμε να σωθεί» όπως είπε η Μαρία Ρεπούση. Δεν είναι μόνο γιατί αντικαθιστούμε τριακονταετή φόβο με επτάμηνη αλαζονεία αλλά γιατί δεν έχουμε κοινές προσλαμβάνουσες, δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται και συγκρίνουμε ανόμοιες καταστάσεις και κόμματα.. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΕΔΗΚ του Μαύρου και του Ζίγδη , είναι λαβωμένο αλλά δεν ψυχορραγεί. Από εκεί και πέρα να συζητήσουμε.

 1 . Ακούω  λοιπόν και δικούς μας ανθρώπους να αρχίζουν και να τελειώνουν την συζήτηση μιλώντας για το «σύστημα ΠΑΣΟΚ». Προφανώς το ΠΑΣΟΚ ευθύνεται για πολλές από τις παθογένειες της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η οποία όμως είναι κατά σύμπτωση και η καλύτερη, η δημοκρατικότερη και η λιγότερο αιματοβαμμένη των τελευταίων 150 χρόνων. Εκτός αν αρχίσουμε και εμείς να λέμε τις ανοησίες που λένε οι ακροαριστεροί και οι ακροδεξιοί υποκριτές ηθικολόγοι. Όσα λοιπόν χρεώνεται το ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα – τουλάχιστον –  και πιστώνεται ως κυβερνώσα δύναμη.

2.   Εν πάσει περιπτώσει , σε ποιο κόμμα βρίσκονται σήμερα αυτοί που συγκρότησαν το «σύστημα ΠΑΣΟΚ»; Προφανώς και στο εναπομείναν ΠΑΣΟΚ αλλά ένα μεγάλο και μάλιστα το πιο βεβαρυμένο πολιτικά τμήμα έχει μεταναστεύσει κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ . Άλλα και σε εμάς, στην ΔΗΜΑΡ το μεγαλύτερο κομμάτι που ήρθε από το ΠΑΣΟΚ ήταν από αυτό το σύστημα. Δηλαδή τι ήταν ο Μάκης Γιομπαζολιάς ο Μιχελογιαννάκης και ο Βουδούρης( τον Δημαρά τον γλυτώσαμε στο παρά πέντε) για να αναφερθώ μόνο σε όσους μας έχουν αποχαιρετήσει; Τι έγινε , όλοι αυτοί ήταν « λεπροί» και μόλις πάτησαν το πόδι τους στην αριστερά αποκαθάρθηκαν; Θέλω να σας πω ότι γνώρισα στο σημητικό ΠΑΣΟΚ εξαιρετικούς συντρόφους και συντρόφισσες που είτε έχουν μείνει στο ΠΑΣΟΚ ειτε βρίσκονται στον χώρο που θα πλαισίωνε το Φόρουμ Διαλόγου και οι οποίοι συνέβαλαν στον εκσυγχρονισμό της χώρας.  Και πάντως κανένας από αυτούς δεν αποδέχεται αυτόν τον μηδενιστικό αντιπασοκισμό ούτε πρόκειται να δεχθεί – όπως δεν την δέχομαι και εγώ εξ άλλου – τον αποκλεισμό τους από τον χώρο της κεντροαριστεράς στο όνομα μιας ισοπεδωτικής ηθικολογίας που καταντά ανήθικη.. Χωρίς αυτούς πώς θα συγκροτήσουμε προγραμματικό λόγο, πως θα ανοιχτούμε και σε λογικούς φιλελεύθερους από την άλλη μεριά

3. Σε συνέχεια της παραπάνω λογικής υποτίθεται ότι κάθε όσμωση με το ΠΑΣΟΚ μας αφαιρεί το «ηθικό πλεονέκτημα». Μα αν ισχύει αυτό – προφανώς δεν συμφωνώ με αυτή την αντίληψη του «εμείς , εμείς οι μόνοι συνεπείς και ηθικοί» αλλά ας την δεχτούμε για λόγους οικονομίας της συζήτησης – τότε αυτό το πλεονέκτημα το χάσαμε από την ώρα που μπήκαμε στην κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και αποδεχθήκαμε την λογική 4- 2- 1 για την στελέχωση του κρατικού μηχανισμού. Και μην μου πει κανείς ότι αυτό το κάναμε για την σωτηρία της πατρίδας. Ας το κάνουμε τώρα και  για την προώθηση της κεντροαριστεράς. Δεν μπορεί το ίδιο πράγμα άλλοτε να μας βρωμάει και άλλοτε να ευωδιάζει.  

4. Την άποψη ότι η κεντροαριστερά δεν θα προκύψει από «κινήσεις κορυφής» την κονιορτοποίησε κυριολεκτικά ο Κώστας Δέλκος όταν εξήγησε γιατί δεν πρόκειται να συγκροτηθεί στα Τρικαλα, τα Γιάννενα και την Ξάνθη αν δεν υπάρξει συνεννόηση κορυφής. Δεν χρειάζεται να είσαι ιστορικός για να καταλάβεις ότι μόνο κινήσεις κορυφής που αντιλαμβάνονται βέβαια την απαίτηση και τις διεργασίες της κοινωνίας τροφοδοτούν και ενεργοποιούν μεγάλες πολιτικές. Πως φτιάχτηκε ο ενιαίος ΣΥΝ; Που στην ιστορία συγκροτήθηκε κάτι μόνο από τα κάτω χωρίς την καθοριστική συμβολή του πολιτικού υποκειμένου από «τα πάνω». Θεωρώ την συγκεκριμένη αναφορά στην απόφαση ως απόδειξη της έλλειψης βούλησης για να προχωρήσει η υπόθεση. Την θεωρώ πιο εσφαλμένη και από την κατασκευή «αριστερής σοσιαλδημοκρατίας» σύλληψη που αντικαταστάθηκε με ακόμα πιο εσφαλμένη και αόριστη διατύπωση . Πείτε μου ποιες είναι οι «δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που αρνούνται καθεστηκυίες ( sic) πολιτικές και πρακτικές που εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα χρόνια και μας οδήγησαν στην κρίση». Τρέχα γύρευε, δηλαδή. Αν μπούμε σε ονοματεπώνυμα θα δούμε ότι αυτό το ιδιότυπο face control δεν έχει τέλος και καταλήγει στο να κυνηγάμε την ουρά μας . Οδηγεί στον πλήρη  αποκλεισμό του ΠΑΣΟΚ Οδηγεί στο ΔΗΜΑΡ – συνεργαζόμενοι .στην καλύτερη περίπτωση. Μόνο που όταν τα βουβάλια τσακώνονται στον βάλτο είναι γνωστό τι παθαίνουν όσοι δεν φρόντισαν να φτιάξουν όσο είχαν την δυνατότητα ένα ίδιας πάνω κάτω δυναμικότητας ανταγωνιστικό φορέα. Και αυτός δεν μπορεί να συγκροτηθεί χωρίς και το ΠΑΣΟΚ. Ένα ΠΑΣΟΚ κοντά στο 10% που δεν μπορεί πλέον μόνο του και οφείλει να ανανεωθεί προς σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση. Αλλά ούτε η ΔΗΜΑΡ μπορεί μόνη της. Άρα η απλή αριθμητική και μια στοιχειώδης ανάλυση της πραγματικότητας «φωνάζει» για το τι πρέπει να κάνουμε.

Σταματάω , εδώ , φίλοι και σύντροφοι και περιμένω αντίλογο. Τον προτιμώ από μια αμήχανη σιωπή που δεν σας κρύβω ότι με ενόχλησε πολύ το τελευταίο διάστημα.

9 σχόλια:

  1. Μπάλα πρέπει να παίξει πρωτίστως και το ΠΑΣΟΚ. Να διαλέξει εάν θα μείνει το ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου και λοιπών παρακολουθητών ή μπορεί να γίνει το ΠΑΣΟΚ του Γιαννίτση, του Στουρνάρα, του Χριστοδουλάκη, του Α.Παπαδόπουλου του Μόσιαλου. Δεν καταλαβαίνω γιατί στην ΔΗΜΑΡ πέφτει ο κλήρος να συμπορευτεί με ένα κόμμα που ακόμα δεν έχει αποφασίσει τι θα κάνει. Θα παραμείνει ένα κόμμα one man show χωρίς προοπτική ή θα εξελιχθεί σε κόμμα αρχών με καθαρό σοσιαλδημοκρατικό λόγο και πρακτική.

    "Να κάνουμε γρήγορα αλλά να μην βιαστούμε"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη προφανώς και θα πρέπει και το ΠΑΣΟΚ να κάνει τα αντίστοιχα βήματα. Στο όνομα του όποιου παρελθόντος καλού ή κακού δεν γίνεται τίποτα. Εγώ περιμένω απόψεις και θέσεις για την Ελλάδα της επόμενης μέρας, για το κράτος και την οικονομία . Μπορεί να δούμε και φιλελεύθερες ομάδες να χωράνε μέσα στην κεντροαριστερά, τίποτα δεν αποκλείεται. Αλλά πάνω απ όλα άλλες πολιτικές. Ωστόσο ο διάλογος με όλους και για όλα δεν είναι κακό πράγμα, αντιθέτως. Θα πρέπει να συνεχιστεί χωρίς αποκλεισμούς.

      Διαγραφή
    2. Φίλε Λεό,
      Συμμερίζομαι τις ανησυχίες και την απογοήτευση του Νίκου Μπίστη για την συγκρότηση της μεγάλης μεταρρυθμιστικής παράταξης και όχι για το μέλλον της ΔΗΜΑΡ. Προφανώς η ΔΗΜΑΡ απολαμβάνει την μετάλλαξή της σε νέα κυβερνώσα δύναμη και δεν προκάνει να ασχοληθεί με την συνδιαμόρφωση της νέας κυβερνώσας μεταρρυθμιστικής παράταξης. Η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από το φόρουμ διαλόγου, με τα συνακόλουθα μειοψηφικά χλιαρά αντανακλαστικά, σε μια κακή απόφαση της ηγετικής ομάδας, προδικάζουν και την μελλοντική συμμετοχή σε μια τέτοια προσπάθεια. Όποια και να ήταν η αιτία, νεοηγεμονισμός ή ιδεολογική ανασφάλεια, η ΔΗΜΑΡ για μια ακόμη φορά έδειξε ότι δεν είναι έτοιμη να παίξει ρόλο στη διαμόρφωση της μεταρρυθμιστικής παράταξης.
      Το πάρτι θα γίνει αν γίνει τώρα. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια να περιμένουμε πότε θα το χωνέψει ο Κουβέλης. Δεν υπάρχει χρόνος για ιδεολογικές αγκυλώσεις ή ακόμα για ιδεολογική ανασφάλεια.
      Αλήθεια, η Μαρία Ρεπούση και οι περί αυτήν συνωστιζόμενοι ( κακιούλες), που επιμένει ότι "το ΠΑΣΟΚ « ψυχορραγεί» και για αυτό δεν πρέπει να το βοηθήσουμε να σωθεί", έχει καταγγείλει δημοσίως "την λογική 4- 2- 1 για την στελέχωση του κρατικού μηχανισμού" που υιοθέτησε εναγωνίως το κόμμα της, μόλις μεταλλάχτηκε σε κυβερνώσα Αριστερά;
      Τι την φοβίζει περισσότερο, η μη ηγεμόνευση της ΔΗΜΑΡ στο μεταρρυθμιστικό χώρο ή το επερχόμενο "σύστημα ΔΗΜΑΡ" αν συνεχιστούν οι ίδιες πρακτικές;
      Φίλε Λεό, όσοι αντιλαμβάνονται ότι το "Να κάνουμε γρήγορα αλλά και να μην βιαστούμε" είναι υπεκφυγή, πρέπει εδώ και τώρα, πέρα από μικροκομματικές σκοπιμότητες να συνεισφέρουν με το "διά ταύτα" στην συνδιαμόρφωση της μεταρρυθμιστικής παράταξης.
      Διαφορετικά, φοβάμαι ότι κινδυνεύουμε να σχολιάζουμε το "μετά ταύτα" σε ξερονήσια.

      Διαγραφή
    3. Αντώνη
      Φοβάμαι ότι το πάρτυ της κεντροαριστεράς ματαιώθηκε, προς το παρόν. Η ΔΗΜΑΡ δεν θέλει να μπλέξει με πασόκους που είναι στο ΠΑΣΟΚ αλλά μόνο με πασόκους που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ. ΚΑταλαβαίνω την αιτία δεν είναι νεοηγεμονισμός αλλά πολιτικό κόστος. Συνεπώς δεν θα γίνει καμιά συμφωνία κορυφής. Κάποιοι μπορεί να έχουν και δεύτερες σκέψεις προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά. Θεμιτό. Το θέμα είναι τι θα κάνει αυτή η κεντροαριστερά. Αν δεν ξεκαθαρίσουμε αυτό δεν μπορόυμε να ξέρουμε ποιους θα περιέχει. Η Δράση είναι μέσα; Ο ΣΥΝ; Θα προσπαθήσω να γράψω κάτι, να βάλω μια βάση και να συζητήσουμε.

      Διαγραφή
  2. Θαυμάζω τις εύστοχες αναλύσεις σου από τότε που παρουσίαζες τον ΓΑΠ σαν απόλυτο σωσία. Συνέχισε να μας εκπλήσσεις ευχάριστα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο κ. Λυκούδης στη συνέντευξή του ανέφερε: «Εάν το περιεχόμενο της επιστολής του κ. Βενιζέλου εντάσσεται σε προθέσεις κινήσεων κορυφής, η ΔΗΜΑΡ δε θα συμφωνήσει. Η ΔΗΜΑΡ έχει επανειλημμένως δηλώσει ως στρατηγική της την ανασυγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Αυτή η ανασυγκρότηση δεν μπορεί να γίνει με κινήσεις κορυφής. Δεν έχουμε λάβει ακόμα την επιστολή του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και δε γνωρίζουμε το περιεχόμενό της. Εάν το περιεχόμενο της επιστολής εντάσσεται σε προθέσεις κινήσεων κορυφής, η ΔΗΜΑΡ δε θα συμφωνήσει».
    Αλήθεια, αυτές οι κινήσεις βάσης ποιες είναι, πόσο χρόνο θέλουν για να ολοκληρωθούν και πότε στο παρελθόν είχαν επιτυχία ? Ας μου εξηγήσει κάποιος. Αυτό είναι που λένε ξύλινη γλώσσα άνευ περιεχομένου?
    έλεος !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν υπάρχουν κινήσεις βάσης Αντώνη. Αν ειπώθηκε κάτι τέτοιο είναι πρόσχημα. Το θέμα έχει κλείσει.

      Διαγραφή
  4. Κριμα, γιατι θα χαθει η ευκαιρια να εκφραστει ενιαια η μεταρρυθμιστικη αριστερα .
    Η λαικη δεξια θα αιφνιδιασει μαλλον,προχωρωντας σε εκλογες , μολις βελτιωθουν οι αριθμοι (πρωτογενες πλεονασμα, λιγη ακομα αυξηση εξαγωγων , ισως και σταθεροποιηση ή μικρη μειωση της ανεργιας, 1-2 επενδυσεις-βεγγαλικα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πιο πιθανό είναι να γίνει έτσι. Αναζητώντας την αυτοδυναμία πάντοτε. Όσο αφορά την Αριστερά ποιος σου είπε ότι υπάρχει πραγματική μεταρρυθμιστική Αριστερά; Το υποθέτεις μάλλον.

      Διαγραφή