ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Το νέο «αντιμνημονιακό» μέτωπο




Γιαυτό μου αρέσεις ρε Γιώργο Προκοπάκη. Γιατί είσαι ο μαθηματικός των Οικονομικών. Και τα μαθηματικά κόβουν σαν μαχαίρι.

του Γιώργου Προκοπάκη από τα ΝΕΑ

Με την έκδοση του κειμένου εργασίας των Μπλανσάρ και Λι του ΔΝΤ, με το οποίο υψηλόβαθμοι αναλυτές του Ταμείου παραδέχονται πως οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές που χρησιμοποιήθηκαν στον σχεδιασμό των μέτρων του Μνημονίου δεν είχαν εκτιμηθεί σωστά, ξέσπασε ο νέος αντιμνημονιακός αγώνας. Περνάμε στο στάδιο που οι «σκιτζήδες» του ΔΝΤ φταίνε για όλα μας τα προβλήματα. Οχι πια ο επάρατος νεοφιλελευθερισμός, οι τοκογλύφοι, οι προτεστάντες Βησιγότθοι. Η αξιωματική αντιπολίτευση επανέρχεται στην κατάργηση των Μνημονίων, εγείροντας μάλιστα θέμα αποζημιώσεων! Ενα βήμα πριν από το αίτημα αποζημίωσης βρίσκεται και η «κυβερνώσα Αριστερά» του κ. Κουβέλη - οι ίδιοι που ψήφισαν πριν από δύο μήνες τον προϋπολογισμό του 2013 και τις προάλλες το φορολογικό νομοσχέδιο. Οι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι βλέπουν την ευκαιρία επιβράβευσης της καταστροφικής πολιτικής που ακολούθησαν μέχρι τις εκλογές του 2012. Το ίδιο μοτίβο, πιο εκλεπτυσμένο βέβαια, με τις πλατείες του 2011 (αυτές που εξέθρεψαν τη βία και τη Χρυσή Αυγή): κάποιοι άλλοι φταίνε. Ας δούμε όμως την πραγματικότητα.

Οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές ξεφεύγουν όταν (α) κυριαρχεί ο καταναλωτισμός, (β) η οικονομία είναι εσωστρεφής, (γ) δεν ελέγχεται η φοροδιαφυγή. Ακριβώς τα χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας του 2010, τα οποία δυστυχώς παραμένουν. Η συζήτηση για τους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές περιστρέφεται γύρω από το επιχείρημα: οι «σκιτζήδες» έπρεπε όχι μόνο να διαπιστώσουν τα χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας, αλλά και να πάρουν χαμπάρι πως το ελληνικό πολιτικό προσωπικό δεν είναι διατεθειμένο να κάνει πολλά πράγματα για να αλλάξουν αυτά τα χαρακτηριστικά.

Ας θυμηθούμε πως τον Ιανουάριο 2010 ο τότε υπουργός Οικονομικών πήρε έγκριση από την ευρωζώνη για το (προ Μνημονίου) πρόγραμμα προσαρμογής όπως κατεγράφη στην τέταρτη έκδοση του προϋπολογισμού του 2010. Η ελληνική απάντηση στη λαίλαπα ήταν μια προσαρμογή €4 δισ. - €1,5 δισ μείωση δαπανών και €2,5 δισ. πάταξη φοροδιαφυγής, εντός του έτους. Επρεπε να φτάσουμε στο 2012 για να υπάρξει σοβαρή μείωση δαπανών και η φοροδιαφυγή αντιμετωπίζεται επικοινωνιακά, ενώ όλα δείχνουν πως έχει απογειωθεί. Η παραοικονομία περί την οικοδομή έχει εξαφανισθεί, μαζί με τις κατασκευές. Το αφορολόγητο χρήμα που ενίσχυε τον καταναλωτισμό στέρεψε. Ομοίως ο ανύπαρκτος πλούτος από τα εικονικά τιμολόγια, το σχεδόν αφορολόγητο σημαντικών ομάδων της κοινωνίας (αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες, κ.λπ.). Το νέο αντιμνημονιακό μέτωπο λέει απλώς: έπρεπε να τα είχαν προβλέψει αυτά οι «σκιτζήδες» - εμείς είμαστε τα θύματα των Μνημονίων!

Ας θυμηθούμε πως το 2009, με 10% πρωτογενές έλλειμμα, είχαμε ύφεση 2,8%. Ο πολλαπλασιαστής ήταν -3,5 - ούτε 0,5, ούτε 0,75, ούτε 1,7! Για κάθε παραπανίσιο ευρώ που έμπαινε στην οικονομία, χάνονταν τριάμισι ευρώ! Για να έχει έννοια η διάρρηξη ιματίων για τους πολλαπλασιαστές, έπρεπε η τρόικα να είχε πάρει τα κλειδιά από την ελληνική κυβέρνηση για τον δεδομένο προϋπολογισμό του Μνημονίου, ή να δώσει «ανοικτή επιταγή» για να έχουμε «ήπια προσαρμογή» της φοροδιαφυγής, της μαύρης οικονομίας, της διαφθοράς, του πελατειασμού.

Είναι γνωστό πως από την άνοιξη 2010 οι «σκιτζήδες» του ΔΝΤ ζητούσαν περισσότερο χρόνο προσαρμογής για τη χώρα και περισσότερα χρήματα. Ας υποθέσουμε πως τότε γινόταν σωστή εκτίμηση των παραμέτρων που καθορίζουν τους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές - συμπεριλαμβανομένου του πολιτικού αυτισμού. Αυτό σημαίνει πως έπρεπε να αλλάξει το μείγμα «μείωση δαπανών - αύξηση φορολογίας». Αυτοί που σήμερα ανάγουν σε μείζον ζήτημα το «λάθος» των τεχνοκρατών του ΔΝΤ, ποια στάση τήρησαν κατά τα τρία χρόνια της εφαρμογής των Μνημονίων; Πεισματική αντίσταση σε κάθε διαρθρωτική αλλαγή που θα μπορούσε να φέρει πόρους από οποιαδήποτε άλλη πηγή εκτός από την υπερφορολόγηση των υποζυγίων. Είναι ειρωνεία η υπολανθάνουσα πολιτική τοποθέτηση, «έπρεπε να είχατε κάνει όλα αυτά στα οποία αντιστεκόμαστε».

Οι αλλαγές στους όρους των δανειακών συμβάσεων (Μάρτιος και Οκτώβριος 2011, Φεβρουάριος και Νοέμβριος 2012) έχουν διορθώσει σε οικονομικούς όρους το όποιο «λάθος» - κατά πολύ μάλιστα. Η κυβέρνηση επιλέγει τη συμμετοχή στο επικοινωνιακό παιχνίδι της αντιπολίτευσης - και της εσωτερικής. Η έγερση του ζητήματος στο Eurogroup βάζει απλώς ζήτημα «ηθικών ευθυνών» στους εταίρους. 

Είναι προφανές πως, εάν η Ελλάδα καταφέρει να ακολουθήσει το πρόγραμμα προσαρμογής, το «λάθος» θα βοηθήσει λίγο τη διαχείριση της κοινής γνώμης από τις κυβερνήσεις των ευρωπαίων εταίρων στη σχεδόν βέβαιη αναπροσαρμογή μετά τις γερμανικές εκλογές. Εάν όμως η χώρα δεν προχωρήσει τάχιστα στις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές δεν θα υπάρξει κανείς πρόθυμος να στέρξει.
Γυρνάμε στα ίδια, λοιπόν. Η κοινωνία χρειάζεται πολιτική ελίτ που θα της μιλήσει καθαρά. Με τον νέο αντιμνημονιακό αγώνα, το πολιτικό προσωπικό αποπροσανατολίζει και επιδιώκει τη δική του διάσωση, όχι της κοινωνίας.
Ο Γιώργος Προκοπάκης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων σε θέματα οργάνωσης και διαχείρισης πληροφοριών, πρώην καθηγητής στο Columbia University

3 σχόλια:

  1. Λεο, ο Γ.Π. χάνει την ουσία, όπως και οι όψιμοι αντιμνημονιακοί φυσικά. Υπήρχε πολιτική απόφαση να μη γίνει (ακόμα) κούρεμα του επίσημου τομέα και επιστρατεύτηκαν αναξιόπιστα μοντέλα που "επαλήθευαν" ότι το πρόγραμμα βγαίνει, για να κερδίσουν χρόνο. Το θέμα είναι ότι όσο χρειαζόμαστε τα δανεικά τους "they say jump, we say how high".

    Υ/Γ σήμερα αρχίζει και το καθεστώς μετενέργειας σε πολλούς κλάδους. Άλλη μία αμιγώς πολιτική απόφαση, που μεθοδεύει το μεσαίωνα των ατομικών συμβάσεων σε όλη την αγορά εργασίας. Μένει να δούμε αν θα επαληθευτεί και η πρόβλεψη ότι θα ... φέρει επενδύσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κώστα
    Ο εργασιακός μεσαίωνας δεν είναι αποτέλεσμα κανενός καθεστώτος μετενέργειας και κανενός μνημονίου. Είναι αποτέλεσμα της παραγωγκής ένδειας και της οικονομικής κατάρρευσης της κοινωνίας. Δεν θα φέρει επενδύσεις αν το πολιτικό σύστημα δεν διαμορφώσει το κατάλληλο υγιές περιβάλλον. Πέρα από τα μεροκάματα οι επενδυτές κοιτούν και άλλα πράγματα. Η FOrd δεν πήγε στη Σλοβακία αλλά στην ΙΣπανία όταν έφυγε από το Βέλγιο. Είναι πιο σύνθετα τα πράγματα. Ο ΓΠ θέλει να πει ότι οι κανόνες αλλάζουν την κοινωνία και όχι οι διαμαρτυρίες και η επικοινωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λεο το ίδιο λέμε, ότι η μετενέργεια δε θα φέρει σίγουρα τις επενδύσεις κι όμως είναι το πρώτο μέτρο που εφαρμόστηκε (αν δεν κάνω λάθος και η ΔΗΜΑΡ είχε διαφωνήσει έντονα). Η παραγωγική ένδεια της Ελλάδας είναι δεδομένη, αλλά ας μη χρησιμοποιείται σαν επιχείρημα για να αθωώνεται κάθε αστοχία του μνημονίου, ειδικά όταν είχε εξαρχής βουήξει η Ευρώπη ότι τα χρονοδιαγράμματα δε βγαίνουν αλλά εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες.

      Διαγραφή