ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Πάρτε πόδι από την Ελλάδα!




Οι αγώνες τόσων χρόνων τώρα δικαιώνονται. Μπορεί να μας τη χάλασε η Κύπρος και να μην χρεοκόπησε, αλλά που θα πάει, τα καλύτερα έρχονται. Γιατί έτσι κι αλλιώς  η Γη θα γίνει κόκκινη.

Από το Capital

Σύντροφοι,

Επιτέλους, οι Γάλλοι ξεκουμπίζονται. Τα ξένα καπιταλιστικά κοράκια και τα ντόπια τσιράκια τους παίρνουν πόδι. Οι αγώνες τόσων δεκαετιών πλησιάζουν στην δικαίωση. O σύντροφος Hollande δείχνει τον δρόμο.

Κλείνει η ρυπογόνος μονάδα της Lafarge-ΑΓΕΤ στην Χαλκίδα και πλέον οι κορμοράνοι θα μπορούν να αφήνουν ανενόχλητοι, στοργικά, τα αυγά τους στους πυλώνες της γέφυρας.

Αποχωρεί η μονοπωλιακή Michelin. Ούτως η αλλιώς σύντροφοι, στην Λαϊκή Δημοκρατία που πασχίζουμε να κτίσουμε όλοι μαζί, θα αλλάζετε λάστιχα στο Μόσκβιτς κάθε 10 χρόνια. Αν έχετε κληρωθεί για Μόσκβιτς.
Κατέρρευσε το κάστρο του καπιταλισμού. Αποχωρεί η Credit Agricole που ρούφηξε τον κόπο και τον ιδρώτα του μεροκαματιάρη δανειολήπτη, φεύγοντας σαν βρεγμένη γάτα με ζημιές άνω των 2 δισ ευρώ. Εμείς, σύντροφοι, ενώνουμε τις γροθιές μας και βροντοφωνάζουμε μέχρι να ακουστούμε στα πέρατα της Οικουμένης. ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ.

Δεν θέλουμε την ανάπτυξή ΣΑΣ. Δεν παραμυθιαζόμαστε, σύντροφοι. Ο καπιταλιστικός δρόμος ΤΟΥΣ βασίζεται στην εξαθλίωση των εργαζόμενων, σε μισθούς πείνας, σε ανύπαρκτα δικαιώματα, στην καταστροφή του περιβάλλοντος.
Κάτι σαν Gulag σύντροφοι, αλλά χωρίς τα πλεονεκτήματα της καθημερινής 18ωρης διαφώτισης στα ορυχεία από πολιτικούς κομισάριους. Χωρίς  τις τυχαίες εκτελέσεις και εκκαθαρίσεις που αποτελούν το αλατοπίπερο στην ζωή του προλετάριου.

Σύντροφοι, η αποχώρηση των Γάλλων είναι μόνο η αρχή. Φεύγουν με την ουρά στα σκέλια. Βάλτε τα στήθη σας μπροστά. Μια ανθρώπινη, ατσάλινη αλυσίδα από την Γαύδο μέχρι τον Έβρο. Δεν κάνουμε βήμα πίσω.
ΟΧΙ. Δεν θα περάσετε.

Οι όποιες SAP,  Phillip Morris, Unilever, ΟΛΑ τα μονοπωλιακά τραστ που στηρίζονται στο τσάκισμα των όποιων εργατικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει και θέλουν να "επενδύσουν", δεν έχουν θέση εδώ.

Λέμε καθάρια: Φρένο και ανατροπή της βάρβαρης, αντιλαικής πολιτικής μπορεί να βάλει μόνο ο λαός με την πάλη του. Οι πλατιές λαϊκές μάζες  δεν θα  επιτρέψουν την παράδοση του πλούτου μας στους επιχειρηματικούς ομίλους. Ο πλούτος ανήκει στον λαό.

Η ανάπτυξη δεν έρχεται με την «επιχειρηματικότητα», τις «καινοτομίες» το «λιγότερο κράτος» και όλα αυτά τα παραμύθια που πλασάρουν στις μάζες τα πληρωμένα, εμετικά ΜΜΕ.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ανάπτυξη θα επέλθει όταν ο κάθε χαρτογιακάς τεχνοκράτης αντικατασταθεί από 6 κομματικούς γραφειοκράτες. Όταν κοινωνικοποιήσουμε κάθε μέσο παραγωγής. Από τον λαό. Για τον λαό. Σε  εμένα.

Υ.Γ. Σύντροφοι. Οι ρεβιζιονιστές που σχολιάζουν τις ανακοινώσεις μου, επιδεικνύουν αντανακλαστικά ελεύθερης σκέψης. Θα παταχθούν. Η ελεύθερη σκέψη είναι αντεπαναστατική! Για αυτό πατάσσεται! Τι σημαίνει "πιστεύω"; Τίποτα δεν "πιστεύεις", σύντροφε. ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ ΠΙΣΤΑ τη γραμμή του Κόμματος. Αλλιώς στρώνεις την γραμμή του Υπερσιβηρικού για Yakutsk.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Lavrenti Beria εμφανίστηκε στα ξαφνικά και μπορεί και πάλι το ίδιο έξαφνα να χαθεί στα σκοτεινά σοκάκια της ιστορίας. Αυτό που διαβάσατε μπορεί να ήταν το τελευταίο κείμενο του μεγαλύτερου συνωμότη των δύο τελευταίων αιώνων.


Πηγή:www.capital.gr

8 σχόλια:

  1. Δεκτές όλες οι κριτικές της Λενινιστικής πολιτικής φιλοσοφίας. Όχι ιδιαίτερα βαθυστόχαστες αφού μετρούν περισσότερο από αιώνα πλέον αλλά δεκτές. Μια ερώτηση όμως : τον σοσιαλφιλελεύθερο χώρο που υποτίθεται πρεσβέυετε τι τον αφορούν; Επίσης τι σχέση μπορεί να έχουν οι Berlin, Dewey και λοιποί, με κείμενα που φιλοξενούνται στο capital.gr ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καμιά κριτική στην εν λόγω φιλοσοφία. Το κείμενο ειρωνεύεται το διωγμό από το ελληνικό κράτος κάθε σοβαρής επιχειρηματικής δραστηριότητας. Που είναι το πρόβλημα; Εξάλλου τι έχει το capital; Είμαστε ένα blog που αγαπάει την ελευθερία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το capital δεν έχει τίποτα, αλλά σε μεγάλο μέρος των κειμένων που φιλοξενεί, θεωρεί πως το κοινωνικό κράτος βλάπτει παρά να ωφελεί την ελευθερία. Έχετε παρόμοια άποψη κι εσείς;

      Διαγραφή
    2. Επίσης πως καμμιά κριτική; Η κοινωνικοποίηση που μεταφράζεται σε συγκεντρωτισμό και οι νύξεις περί γραφειοκρατών είναι ξεκάθαρο που στοχεύουν.

      Διαγραφή
    3. Η γραφειοκρατία δεν είναι ίδιον του κομμουνισμού. Το αντίθετο. Απλά το σοβιέτικό μόρφωμα τη δανείστηκε για να ενισχύσει την δικτατορία του κόμματος και της κυβερνώσας κάστας επί των εργαζομένων. Σε μας λανσαρίστηκε από το ΚΚΕ και την Αριστερά ώς κοινωνικό κράτος και τη λάτρεψε η δεξιά και το Πασόκ. Δεν ασχολούμαι φίλε μου πλέον με το λενινιστικό μοντέλο δεν είναι παλαιοντολόγος. Αυτό που εσύ αποκαλείς κοινωνικό κράτος είναι η ληστεία των insiders εις βάρος του λαού και της νέας γενιάς του.

      Διαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Αυτή ακριβώς η λογική που περιγράφεται στο άρθρο που μας έστειλες είναι και η κυρίαρχη όχι απλά της Αριστεράς του "όλα μέσα" αλλά και της δεξιάς και όλου του συστήματος. Ο τύπος χαίρεται για την αποβιομηχάνιση και λυπάται που τη φγλύτωσε η χαλιβουργία. Τέτοια αρθρογραφία επιβεβαιώνει τους φιλελέ του capital. Να δούμε μεγάλε εσύ που θα δουλέψεις; Μήπως στη ΔΕΗ;

      Διαγραφή
    2. Αν κατάλαβες τι έγραψες, έλα πες μας και εμάς.
      Μαζί με το Μπέρια και σπρώχνοντας το Μόσκοβιτς.

      Διαγραφή