ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Το "ναι" δεν γίνεται όχι. Το "όχι";



του Κώστα Σπυρόπουλου από το protagon
«Το "όχι" σήμερα, γίνεται "ναι" αύριο. Το "ναι", δεν μπορεί να γίνει ποτέ "όχι"». Αυτό το απόφθεγμα καθοδήγησε τη ψήφο των Κυπρίων βουλευτών. Ήταν η κατακλείδα ενός «εμπιστευτικού εγγράφου εμπειρογνωμόνων», το οποίο υπέβαλαν στον πρόεδρο Αναστασιάδη οικονομολόγοι, τη νύχτα της Κυριακής, εισηγούμενοι το plan B. Αυτό το εναλλακτικό, το οποίο ψάχνει τώρα η κυπριακή κυβέρνηση. Τόσο εναλλακτικό ήταν. Και τόσο εμπιστευτικό, ώστε λίγες ώρες μετά, κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο.
Τι λένε στο plan B; Με δυο λόγια, εισηγούνται τα ίδια ακριβώς μέτρα εις βάρος των καταθετών με εκείνα, τα οποία πρότεινε το Eurogroup. Οι διαφορές είναι δύο. Το "κούρεμα" ονομάζεται αναγκαστικό δάνειο. Αντί για μετοχές των τραπεζών, οι αναγκαστικοί δανειοδότες θα ελάμβαναν μετοχές της εταιρείας υδρογονανθράκων. Πότε θα ήταν μετατρέψιμες αυτές οι μετοχές οι σοφοί οικονομολόγοι δεν προέβλεπαν. Ούτε περίοδο διακράτησης. Ούτε την αξία κάθε μετοχής, ούτε ποιο ποσοστό του μετοχικού κεφαλαίου της Εταιρείας Υδρογονανθράκων θα κάλυπταν τα μετοχοποιημένα 5,8 δισ. ευρώ των καταθετών. Στην ταχύτατη εκτέλεση των λογαριασμών λησμόνησαν να προσθέσουν και τα 10 δισ. δάνειο, που θα εδινε η τρόικα. Παρέλειψαν, επίσης, να ενημερώσουν από πού θα έβρισκαν και τα άλλα 10 δισ., με τα οποία χρηματοδότησε η ΕΚΤ τις δύο προβληματικές τράπεζες, το τελευταίο τρίμηνο. Από τους λογαριασμούς έλειπαν 20 δισ.


Είχαν προσθέσει και ακροτελεύτιο άρθρο στο plan B: Ειδική σχέση με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Αλλά μετά το ακροτελεύτιο θα έπρεπε να υποσημειώσουν : "οι υπολoγισμοί έγιναν με βάση την ισοτιμία ευρώ-κυπριακής λίρας την ημέρα εισδοχής στη ζώνη του ευρώ".
Μετά την ειδική σχέση με τη Ρωσική Ομοσπονδία, η ισοτιμία θα παίζει κάθε μέρα. Στο plan B δεν υπήρχε πρόβλεψη για τα ομόλογα του Μακαριωτάτου. Δεν είχε υπολογιστεί, επίσης, το "νιετ" του Πούτιν σε δάνειο 5 δισ. Ούτε υπολόγισαν ότι η Gazprom θα γύρευε τη μάνα της και τον πατέρα της για να πάρει, η GazpromBank τη Λαϊκή. Τέτοιο σεφέρι το Μόσκοβο.
"Το "Όχι" σήμερα, γίνεται "Ναι" αύριο", υποσχέθηκαν οι οικονομολόγοι. Μόνο που το "Ναι" θα είναι σε άλλη ερώτηση. Κάθε επόμενη ερώτηση θα έχει αυξανόμενο βαθμό δυσκολίας. Αυτό έχει γίνει στο Κυπριακό, από τον Ατσεσον ως τις μέρες μας. 50 χρόνια τώρα. Τις τελευταίες μέρες πολλοί κινούνται στον ενθουσιασμό του "Όχι". Στην Ελλάδα και την Κύπρο, έγραφε ο Τάκης Λαμπρίας, το πλέον πτητικό αέριο είναι ο ενθουσιασμός. Εξατμίζεται σε χρόνο dt και κατακάθεται ως οργή.

1 σχόλιο:

  1. Η φωλιά του κούκου: Οι κυβερνώντες της Ευρωζώνης μπροστά στο τραπεζικό αδιέξοδο της Κύπρου.

    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2013/03/blog-post_23.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή