ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Οι «χορηγοί» της απολιτίκ δημαγωγίας



Μυρσίνη Λιοναράκη από το ΕΘΝΟΣ

«Νομίζω ότι τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτά τα αποτελέσματα θα τις βρείτε στην Ιταλία, όχι στις Βρυξέλλες», δήλωσε δύο εικοσιτετράωρα μετά τις εκλογές ο επίτροπος Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ενωσης, Χοακίν Αλμούνια. Παρότι ειδικός, θα τολμούσα να τον συμβουλέψω να μην έχει και τόσο μεγάλη σιγουριά. Γιατί εκτός από τα πολλά μηνύματα προς το εσωτερικό, που θα αναλύσουν οι πιο σχετικοί, αφού, όπως λέγεται, 16 εκατ. ψηφοφόροι μετακινήθηκαν, υπάρχει ένα κεντρικό μήνυμα προς τα έξω. Μήνυμα προς τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, τους λεγόμενους «τεχνοκράτες των Βρυξελλών».
Το είπε και ο πρόεδρος του ΣΕΒ τις προάλλες: «Το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών καταδεικνύει τα όρια της αντοχής των λαών και τα όρια μιας λιτότητας που αποσταθεροποιεί ευθέως το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα». Οι Ιταλοί στις εκλογές είπαν κάτι λογικό, εδώ που τα λέμε: «Βαρεθήκαμε τα παραδοσιακά κόμματα και δεν θέλουμε άλλα μέτρα». Πώς πρέπει αυτό να το ακούσει η Ευρώπη; Σαν μια φωνή που λέει: «Σταματήστε να τραβάτε με μανία το σκοινί της λιτότητας, κόψτε την αδιαλλαξία και στηρίξτε σοβαρές και σταθερές κυβερνήσεις που προσπαθούν». Γιατί αλλιώς;
Ο πολίτης ωθείται σε ακραίες, φαινομενικά εύκολες επιλογές που υπόσχονται καλύτερες μέρες και ανατροπές, σε πολιτικές καρικατούρες που τσιρίζουν συνθήματα γηπεδικού τύπου. Γιατί ο πολίτης είναι απογοητευμένος, ταλαιπωρημένος και αγανακτισμένος - με την κυριολεκτική έννοια και όχι αυτήν της πάνω και κάτω πλατείας. Ετσι, οι γραφικοί γίνονται ξαφνικά γοητευτικοί και οι δημοσκόποι μιλούν για «φαινόμενα» και «εκπλήξεις».
Στη γειτονική Ιταλία τον θυμό και την αγανάκτηση τα εισέπραξε ο κωμικός και εμπνευστής του V-Day (Vaffanculo Day), ο πιο απολιτίκ υποψήφιος με εύπεπτα συνθήματα, με τα οποία οι περισσότεροι σε πρώτη ανάγνωση μπορεί να συμφωνήσουν, ο Μπέπε Γκρίλο. Λογικό, έδειχνε και αυτός πολύ θυμωμένος.
Γι' αυτό και από ό,τι προκύπτει οι ψήφοι του προέρχονται κατά 20% από πολίτες που μέχρι τώρα απείχαν και κατά 16% από νεαρούς πρωτάρηδες ψηφοφόρους. Οι μεν θυμωμένοι από άποψη, οι δε από φύση.
Στην Ελλάδα τα πράγματα ήταν αλλιώς στις πρόσφατες εκλογές: τον θυμό εισέπραξαν η ναζιστική Χρυσή Αυγή, οι συνωμοσιολάγνοι Ανεξάρτητοι Ελληνες και το κόμμα-σούπερ μάρκετ (λόγω ποικιλίας απόψεων), ο ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα ο Γκρίλο και ο κάθε Γκρίλο της Ευρώπης φαντάζει η εναλλακτική, βολική φωνή απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές. Και δεν υπάρχει ευνοϊκότερη θέση από αυτήν σε μια τέτοια δύσκολη εποχή, για να ανέβει κανείς τα σκαλιά της εξουσίας. Λες και κάποιος τους στρώνει το χαλί.
Το μήνυμα, λοιπόν, είναι ξεκάθαρο προς όλους: η αδιαλλαξία φέρνει ανεξέλεγκτες καταστάσεις, γεννάει επικίνδυνα πολιτικά μορφώματα και ενισχύει τους απανταχού Γκρίλο.
Και αν στην Ιταλία είναι απλώς αθυρόστομος και φωνακλάς, στην Ελλάδα «διαπλάθει παίδες» σκορπίζοντας μίσος με φασιστικούς χαιρετισμούς ή απειλεί ότι δεν θα παραδώσει τα όπλα σκορπίζοντας υποσχέσεις με έναν νόμο. Και ποιος ξέρει τι άλλες τέτοιες ανεξέλεγκτες δυνάμεις θα εμφανιστούν στο εξής στον ευρωπαϊκό Νότο...
Η Μυρσίνη Λιοναράκη είναι δημοσιογράφος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

1 σχόλιο:

  1. Μετά απο 4 χρόνια καταστροφής, είναι καιρός να καταλάβουμε ότι ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
    Δεν τίθεται θέμα επιλογής μεταξύ ευμάρειας και λιτότητας.
    Ακόμα και να κουρέψουν 100% το υπόλοιπο χρέος ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
    Ούτε τώρα ούτε στο προσεχές μέλλον.
    Πρέπει να ζήσουμε με ότι βγάζουμε.
    Ας αφιερώσουμε λοιπόν περισσότερο χρόνο στο πως θα βγάζουμε περισσότερα και πώς θα πετάμε λιγότερα απο το παράθυρο συντηρώντας τους πελάτες του συστήματος και λιγότερο στην γκρίνια γιατί δεν μπορούμε να βολέψουμε όσους πελάτες δεν πρόλαβαν να εξασφαλίσουν κάποια αργομισθία, εθελουσία ή πρόωρη σύνταξη.
    Η απειλή ότι αν κάποιοι (ποιοί άραγε;) δεν αναλάβουν την συντήρηση του πελατειακού κράτους της Ιταλίας ή της Ελλάδας, τότε εμείς θα τους τιμωρήσουμε βγάζοντας κυβέρνηση της χρυσής αυγής και του μουσολίνι, δείχνει ξεκάθαρα για ποιόν λόγο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.
    Όπως θα έλεγε και ο ιταλός επίδοξος νέος μουσολίνι
    "BASTA".

    ΑπάντησηΔιαγραφή