ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Η μπλόφα


Στέφανος Παπανίκος από το protagon
Δυο χρόνια τώρα, οι στρατηγικοί και οικονομικοί εγκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ προτείνουν τη μονομερή ακύρωση των μνημονίων και των συνοδευτικών δανειακών συμβάσεων. Το παρουσιάζουν ως ένα είδος μπλόφας σε ένα παιχνίδι που φαντάζονται ότι παίζεται μεταξύ Ελλάδας και εταίρων. Υποστηρίζουν πως, εάν κάνουμε μια τέτοια κίνηση, θα είμαστε κερδισμένοι διότι μπορούμε να διαγράψουμε το χρέος μας, συγχρόνως να εφαρμόσουμε όποια σπάταλη πολιτική ικανοποιεί τα πλήθη και, παράλληλα, να είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και οι κουτόφραγκοι να συνεχίσουν να επιδοτούν τα ελλείμματά μας, φοβούμενοι - υποτίθεται - μια άτακτη αποχώρηση μας που θα αποσταθεροποιούσε το σύστημα και θα επέφερε ντόμινο κατάρρευσης.
Η θεωρία αυτή “πουλήθηκε” στους αγανακτισμένους ψηφοφόρους που ξεβολεύτηκαν από την πολιτική λιτότητας και αγοράστηκε στο φινάλε από πολλούς, κατατάσσοντας, τελικά, τον ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση. Ποτέ όμως δεν δοκιμάστηκε, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποιήθηκε να την πουλάει ως επιτυχημένη και, δυστυχώς, οι επικριτές της δεν είχαν χειροπιαστά τεκμήρια που να την αποδομούν.
Μέχρι προχθές. Διότι προχθές, ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποκάλυψε (ομολογουμένως, με αδικαιολόγητα μεγάλη καθυστέρηση) ότι, κατά τη διάρκεια του κρίσιμου Eurogroup, που έλαβε χώρα στην Πολωνία, στις 16 και 17 Σεπτεμβρίου 2011, o κ. Schaeuble κάλεσε τον κ. Βενιζέλο να συζητήσουν σε γραφείο στο υπόγειο του κτιρίου και εκεί του ζήτησε να προσδιορίσει ένα ποσό χρηματοδότησης προκειμένου να βγει η Ελλάδα από τη ζώνη του ευρώ.
Μαθαίνουμε λοιπόν ότι οι εταίροι μας όχι απλά δεν θα τρόμαζαν εάν τους απειλούσαμε με αποχώρηση από την Ευρωζώνη, αλλά το επιθυμούσαν τόσο έντονα που ήταν διατεθειμένοι να μας πληρώσουν για αυτό τον σκοπό, όσο-όσο.
Όσο λυπηρό και να είναι αυτό το γεγονός - το ότι, δηλαδή, μας θεωρούν τόσο βάρος που θα πλήρωναν για να μας ξεφορτωθούν - δεν παύει να είναι παράλληλα και εξαιρετικά χρήσιμο. Διότι, επιτέλους, οι επικριτές της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ένα τεκμήριο στα χέρια τους που αποδεικνύει περίτρανα ότι η θεωρία - πως πρέπει να εκβιάσουμε, μπλοφάροντας με αποχώρηση - είναι ένα όνειρο θερινής νυκτός των εξαίρετων εγκεφάλων της Κουμουνδούρου.
*Ο Στέφανος Παπανίκος είναι Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της Δυναμικής Ελλάδας

2 σχόλια:

  1. Λίγο απογοητεύομαι να βλέπω μέλη της δυναμικής Ελλάδας να πέφτουν κι αυτοί με τα μπούνια στο τρυπάκι του ασπρόμαυρου.

    Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ο εχθρός, τα προβλήματα είναι. Και είναι τεράστια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Niko έχω πάψει να γράφω σχετικά με το ΣΥΡΙΖΑ γιατί κιεγώ το ίδιο πιστεύω. Όχι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πασχίζει να φτιάχνει κλίμα μη επίλυσης κανενός προβλήματος. Αλλά δεν είναι εκεί το βασικό πρόβλημα. Αντιθέτως είναι στη λογική του που είναι λογική και όλου του πολιτικού συστήματος. Να μην αλλάξει τίποτα και πουθενά μέχρι η χώρα να χρεοκοπήσει ανοικτά και με το νόμο. Να βυθιστεί η κοινωνία μαζί με το πελατειακό της κράτος σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διασωθεί αυτό. Πχ. Θα γίνουν πολλές χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο, επειδή ακριβώς γίνεται προσπάθεια να μη γίνει καμία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή