ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

"Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα». Αυτος ειναι ο τιτλος του συνεδριου. Τεχνηέντως και παραπειστικώς η συζήτηση μεταφέρθηκε σε συγκρίσεις μεταξύ των ολοκληρωτισμών του 20 αιώνα γιατί έτσι βόλευε τους αμετανόητους οπαδούς τους, ειδικά τους φιλοσοβιετικούς που είναι και ιδεολογικά κυρίαρχοι στη χώρα αυτή. Εχουμε μέλλον ακόμα μέχρι να βγάλουμε τη γλίτσα αυτή από πάνω μας. Είναι ένα ακόμα δείγμα της αβελτηρίας μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013


Άντε να ανεβάσουμε και κάτι άλλο, πέρα από μνημόνια και αντiμνημόνια. Βαρέθηκα και τις μεταρρυθμίσεις που δεν γίνονται ή γίνονται στραβές, και τις επενδύσεις που δεν γίνονται ή γίνονται αποικιακά και την Αριστερά που φοβάται να πει yes στο άνοιγμα των αγορών μην και βγει από τον τάφο του ο Στάλιν και τη δαγκώσει. 
Κάτι άλλο λοιπόν, η ιστορία του "ΝΟ" της Χιλής στον Πινοσέτ, μέσα από μια αμφιλεγόμενη κινηματογραφική ταινία (leo)

Από το blog AposArgentino

Ο τίτλος της ταινίας είναι ένα μεγαλοπρεπέστατο «Όχι». Και πρωταγωνιστής ο Gael García Bernal, αυτός ο μικροκαμωμένος Μεξικανός, που ποτέ δεν του το είχα ότι είναι Μεξικανός.
Η ταινία βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία. Που εμένα αν με ρωτήσεις, εκτός από αληθινή τη θεωρώ και αλλόκοτη. 
Βρισκόμαστε στη Χιλή στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ο στρατηγός Augusto Pinochet είναι στην εξουσία, αλλά επειδή έχει αρχίσει λίγο να πιέζεται από τη διεθνή κοινότητα -δηλαδή τους Αμερικανούς που τότε ασχολούνταν ακόμα με τη Νότιο Αμερική, καθότι δεν είχαν την ισλαμικήχλαπάτσα- αποφασίζει να διοργανώσει δημοψήφισμα για την παραμονή του ή μη στην εξουσία.
Εκ πρώτης όψεως, λες τέτοια δημοψηφίσματα θα τα ζήλευε και ο Βορειοκορεάτης αδελφός Κιμ Γιονγκ something, καθότι το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο. Arreglado, που λέμε και εμείς.
Και εδώ ακριβώς είναι το δίλημμα της Αντιπολίτευσης, που είχε σιωπήσει, χαθεί, βασανιστεί, δολοφονηθεί, κακοποιηθεί στα χρόνια της δικτατορίας: να πάμε στο δημοψήφισμα, το οποίο θα χάσουμε ή να το καταγγείλουμε γενικώς και πάλι να χάσουμε; Εδώ σε θέλω κάβουρα.
Με τούτα και με εκείνα, ξεκίνησε η προεκλογική εκστρατεία. Καθημερινά επί ένα μήνα πριν στηθεί η κάλπη, οι δύο ζώνες -έτσι αποκαλούνταν οι δύο παρατάξεις- είχαν στη διάθεσή τους 15 λεπτά τηλεοπτικής καμπάνιας. Με μία διαφορά: οι οπαδοί του «ναι» στον Pinochet -δηλαδή το καθεστώς- είχε και όλο το υπόλοιπο τηλεοπτικό πρόγραμμα στη διάθεσή του να προπαγανδίσει τα «επιτεύγματα» της δικτατορίας. Ξέρεις, το αμερικανικής κοπής οικονομικό «θαύμα» της Χιλής, κάτι σαν Μνημόνιο, που έβαλε τέλος στις ουρές για ένα κομμάτι ψωμί και λίγο τσάι. Που έφερε «τάξη και ασφάλεια» και ολίγη από «πνεύμα και ηθική».
Καταλαβαίνεις πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα για τη ζώνη του «όχι». Τι να πεις σε 15' όταν όλη την υπόλοιπη μέρα θα σε συκοφαντούν;
Και εδώ εμφανίζεται ο νεαρός Gael García Bernal στο ρόλο ενός διαφημιστή που έρχεται να σώσει λίγο την κατάσταση. Σου λέει, αφού ό,τι έχουμε είναι 15 τηλεοπτικά λεπτά, ας φτιάξουμε τουλάχιστον ένα σποτάκι που θα κολλήσει στο μυαλό του ψηφοφόρου. Κάτι σαν ντιριντάχτα τραγούδι για την Eurovision.
Και το φτιάχνει. Παρά τις αντιδράσεις των κορυφαίων στελεχών της Αντιπολίτευσης που φοβόνταν ότι παραείναι «ελαφρύ» το όλο εγχείρημα, όταν έχουν προηγηθεί 15 χρόνια σκοτάδι.
Θα μου πεις, με ένα σποτάκι καθάρισαν; Όχι δα! Σε δικτατορία γίνονταν όλα αυτά. Ο φόβος κυριαρχούσε και είναι διάχυτος στην ταινία. Αν ήταν στο χέρι του δικτάτορα, θα τους είχε εκτελέσει όλους. Ας όψεται η πίεση από το εξωτερικό.
Παρόλα αυτά, το θαύμα έγινε, οι εκλογές ήταν τίμιες και το «όχι» επικράτησε. Η πλειοψηφία των Χιλιανών δεν φοβήθηκε να γυρίσει την πλάτη στον δικτάτορα και να σώσει λίγο τα προσχήματα. Όπως και να το κάνεις, δεν είναι ιδιαίτερα τιμητικό να σε κυβερνά ένας δικτάτορας και εσύ να πηγαίνεις στην κάλπη που ο ίδιος στήνει. Όταν κανονικά έπρεπε να τον έχεις βάλει φυλακή. Υπάρχουν εκατό λόγοι που ως Argentino δεν συμπαθώ τους Χιλιανούς, αλλά ένας είναι ο βασικότερος: που ποτέ δεν τιμώρησαν τον Pinochet.  
Αλλά αυτό που στα δικά σου μάτια μοιάζει αυτονόητο, προφανώς δεν είναι. Καλώς ή κακώς, για τους μισούς (τουλάχιστον) από δαύτους, ο Pinochet ήταν η τάξη μετά το χάος. Ένα πιάτο φαί μετά την ουρά με το δελτίο. Η καλύτερη ζωή μετά τη στέρηση. Είναι άλλωστε γνωστό: ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη του νοικοκυραίου. Μέχρι και ο Τσίπρας το κατάλαβε. 

Λεπτομέρεια: μετά την ήττα στο δημοψήφισμα, ο Pinochet εγκατέλειψε την προεδρία, παραδίδοντας τα ηνία σε δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο. Φρόντισε όμως να παραμείνει μέχρι το θάνατό του ισόβιος γερουσιαστής. Ίσως για να τιμωρήσει αυτό το 54% των συμπατριωτών του που αποφάσισε να τον μαυρίσει.

5 σχόλια:

  1. "Υπάρχουν εκατό λόγοι που ως Argentino δεν συμπαθώ τους Χιλιανούς, αλλά ένας είναι ο βασικότερος: που ποτέ δεν τιμώρησαν τον Pinochet."

    Πιθανόν απο σεβασμό στον Allende, που τον διόρισε παράτυπα αρχηγό του στρατού λίγο πριν το πραξικόπημα, στην θέση του στρατηγού Pratt, ο οποίος δεν ήθελε να εφαρμόσει την κλασσική συνταγή "ένας πολίτης, μια ψήφος, μια φορά".

    Ας μην ξεχνάμε ότι ο Allende, που έγινε πρόεδρος με to 36% των ψήφων, όντας μειοψηφία στο κονγκρέσσο, ήθελε να αλλάξει το σύνταγμα, για να παραμείνει στην εξουσία για πάντα, στα πρότυπα του σύντροφου Fidel και για να το πετύχει χρειαζόταν οποσδήποτε τη δυναμική συμβολή του στρατού.
    Σε αυτό χρειαζόταν τον έμπιστο Pinochet.
    Δυστυχώς όμως η επένδυση σε καιροσκόπους γκάγκστερς όπως ο Pinochet, που διψούσε για απόλυτη εξουσία όσο και Allende,πολύ σπάνια αποδίδει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. mo
      Ομολογώ ότι αυτήν την ιστορία δεν τη γνωρίζω. Κανένα link να ψάξω;

      Διαγραφή
    2. Ο βίος και πολιτεία των Pinochet και Allende περιγράφονται εκτός των άλλων και στα πιο κάτω:

      http://en.wikipedia.org/wiki/Augusto_Pinochet

      A Nation of Enemies: Chile Under Pinochet των Arturo Valenzuela και Pamela Constable
      Allende's Chile: An Inside View του Edward Boorstein

      Allende's Chile: The Political Economy of the Rise and Fall of the Unidad Popular του Stefan de Vylder

      Μια πολύ συνοπτική και νηφάλια εκτίμηση των δύο καταστροφέων της Χιλιανής δημοκρατίας (η μοναδική λατινοαμερικανική χώρα χωρίς στρατιωτική δικτατορία μέχρι τότε), παρατίθεται στην εφημερίδα της μετριοπαθούς αριστεράς Independent:

      http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/pinochet-was-a-vile-fascist-but-allende-was-no-hero-1179768.html

      επίσης

      http://www.worldsocialism.org/articles/pinochet_and_socialism.php

      και για πολύ περισσότερα

      http://www.casahistoria.net/allendepinochet.htm

      Μεταφέροντας τα γεγονότα της Χιλής στην Ελλάδα του σήμερα, η αναλογία θα ήταν μια κυβέρνηση ΚΚΕ και Σύριζα με στόχο την μετατροπή σε Λαική Δημοκρατία σοβιετικού τύπου,με αντίπαλο τον στρατό υπο τον Ρουφόγαλη και τον Λαδά.

      Η μόνη ελπίδα θα ήταν να χάσουν και οι δύο.

      Διαγραφή
  2. @Leo

    Τελευταία παράγραφος στο πρώτο section
    http://en.wikipedia.org/wiki/Augusto_Pinochet
    (δες και την ενδιαφέρουσα στάση της Κάτω Βουλής της Χιλής, που πριν το πραξικόπημα είχε καταγγείλει τον σύντροφο Αλλιέντε ότι δεν σεβόταν το Σύνταγμα:

    http://en.wikisource.org/wiki/Agreement_of_the_Chamber_of_Deputies_of_Chile

    Κάποια στιγμή πρέπει να δούμε με μεγάλη ωριμότητα την εμπλοκή των μυστικών υπηρεσιών και των δύο υπερδυνάμεων του ψυχρού πολέμου στα εσωτερικά των άλλων χωρών. Για κάθε δικτάκτορα της μίας πλευράς, υπάρχει και ένας (αποτυχημένος) δικτάτορας στηριζόμενος από την άλλη.

    Atlas Shrugged

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευχαριστώ πολύ φίλοι για τις τόσες πληροφορίες. Θα τις μελετήσω

    ΑπάντησηΔιαγραφή