ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013


Άντε να ανεβάσουμε και κάτι άλλο, πέρα από μνημόνια και αντiμνημόνια. Βαρέθηκα και τις μεταρρυθμίσεις που δεν γίνονται ή γίνονται στραβές, και τις επενδύσεις που δεν γίνονται ή γίνονται αποικιακά και την Αριστερά που φοβάται να πει yes στο άνοιγμα των αγορών μην και βγει από τον τάφο του ο Στάλιν και τη δαγκώσει. 
Κάτι άλλο λοιπόν, η ιστορία του "ΝΟ" της Χιλής στον Πινοσέτ, μέσα από μια αμφιλεγόμενη κινηματογραφική ταινία (leo)

Από το blog AposArgentino

Ο τίτλος της ταινίας είναι ένα μεγαλοπρεπέστατο «Όχι». Και πρωταγωνιστής ο Gael García Bernal, αυτός ο μικροκαμωμένος Μεξικανός, που ποτέ δεν του το είχα ότι είναι Μεξικανός.
Η ταινία βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία. Που εμένα αν με ρωτήσεις, εκτός από αληθινή τη θεωρώ και αλλόκοτη. 
Βρισκόμαστε στη Χιλή στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ο στρατηγός Augusto Pinochet είναι στην εξουσία, αλλά επειδή έχει αρχίσει λίγο να πιέζεται από τη διεθνή κοινότητα -δηλαδή τους Αμερικανούς που τότε ασχολούνταν ακόμα με τη Νότιο Αμερική, καθότι δεν είχαν την ισλαμικήχλαπάτσα- αποφασίζει να διοργανώσει δημοψήφισμα για την παραμονή του ή μη στην εξουσία.
Εκ πρώτης όψεως, λες τέτοια δημοψηφίσματα θα τα ζήλευε και ο Βορειοκορεάτης αδελφός Κιμ Γιονγκ something, καθότι το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο. Arreglado, που λέμε και εμείς.
Και εδώ ακριβώς είναι το δίλημμα της Αντιπολίτευσης, που είχε σιωπήσει, χαθεί, βασανιστεί, δολοφονηθεί, κακοποιηθεί στα χρόνια της δικτατορίας: να πάμε στο δημοψήφισμα, το οποίο θα χάσουμε ή να το καταγγείλουμε γενικώς και πάλι να χάσουμε; Εδώ σε θέλω κάβουρα.
Με τούτα και με εκείνα, ξεκίνησε η προεκλογική εκστρατεία. Καθημερινά επί ένα μήνα πριν στηθεί η κάλπη, οι δύο ζώνες -έτσι αποκαλούνταν οι δύο παρατάξεις- είχαν στη διάθεσή τους 15 λεπτά τηλεοπτικής καμπάνιας. Με μία διαφορά: οι οπαδοί του «ναι» στον Pinochet -δηλαδή το καθεστώς- είχε και όλο το υπόλοιπο τηλεοπτικό πρόγραμμα στη διάθεσή του να προπαγανδίσει τα «επιτεύγματα» της δικτατορίας. Ξέρεις, το αμερικανικής κοπής οικονομικό «θαύμα» της Χιλής, κάτι σαν Μνημόνιο, που έβαλε τέλος στις ουρές για ένα κομμάτι ψωμί και λίγο τσάι. Που έφερε «τάξη και ασφάλεια» και ολίγη από «πνεύμα και ηθική».
Καταλαβαίνεις πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα για τη ζώνη του «όχι». Τι να πεις σε 15' όταν όλη την υπόλοιπη μέρα θα σε συκοφαντούν;
Και εδώ εμφανίζεται ο νεαρός Gael García Bernal στο ρόλο ενός διαφημιστή που έρχεται να σώσει λίγο την κατάσταση. Σου λέει, αφού ό,τι έχουμε είναι 15 τηλεοπτικά λεπτά, ας φτιάξουμε τουλάχιστον ένα σποτάκι που θα κολλήσει στο μυαλό του ψηφοφόρου. Κάτι σαν ντιριντάχτα τραγούδι για την Eurovision.
Και το φτιάχνει. Παρά τις αντιδράσεις των κορυφαίων στελεχών της Αντιπολίτευσης που φοβόνταν ότι παραείναι «ελαφρύ» το όλο εγχείρημα, όταν έχουν προηγηθεί 15 χρόνια σκοτάδι.
Θα μου πεις, με ένα σποτάκι καθάρισαν; Όχι δα! Σε δικτατορία γίνονταν όλα αυτά. Ο φόβος κυριαρχούσε και είναι διάχυτος στην ταινία. Αν ήταν στο χέρι του δικτάτορα, θα τους είχε εκτελέσει όλους. Ας όψεται η πίεση από το εξωτερικό.
Παρόλα αυτά, το θαύμα έγινε, οι εκλογές ήταν τίμιες και το «όχι» επικράτησε. Η πλειοψηφία των Χιλιανών δεν φοβήθηκε να γυρίσει την πλάτη στον δικτάτορα και να σώσει λίγο τα προσχήματα. Όπως και να το κάνεις, δεν είναι ιδιαίτερα τιμητικό να σε κυβερνά ένας δικτάτορας και εσύ να πηγαίνεις στην κάλπη που ο ίδιος στήνει. Όταν κανονικά έπρεπε να τον έχεις βάλει φυλακή. Υπάρχουν εκατό λόγοι που ως Argentino δεν συμπαθώ τους Χιλιανούς, αλλά ένας είναι ο βασικότερος: που ποτέ δεν τιμώρησαν τον Pinochet.  
Αλλά αυτό που στα δικά σου μάτια μοιάζει αυτονόητο, προφανώς δεν είναι. Καλώς ή κακώς, για τους μισούς (τουλάχιστον) από δαύτους, ο Pinochet ήταν η τάξη μετά το χάος. Ένα πιάτο φαί μετά την ουρά με το δελτίο. Η καλύτερη ζωή μετά τη στέρηση. Είναι άλλωστε γνωστό: ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη του νοικοκυραίου. Μέχρι και ο Τσίπρας το κατάλαβε. 

Λεπτομέρεια: μετά την ήττα στο δημοψήφισμα, ο Pinochet εγκατέλειψε την προεδρία, παραδίδοντας τα ηνία σε δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο. Φρόντισε όμως να παραμείνει μέχρι το θάνατό του ισόβιος γερουσιαστής. Ίσως για να τιμωρήσει αυτό το 54% των συμπατριωτών του που αποφάσισε να τον μαυρίσει.

5 σχόλια:

  1. "Υπάρχουν εκατό λόγοι που ως Argentino δεν συμπαθώ τους Χιλιανούς, αλλά ένας είναι ο βασικότερος: που ποτέ δεν τιμώρησαν τον Pinochet."

    Πιθανόν απο σεβασμό στον Allende, που τον διόρισε παράτυπα αρχηγό του στρατού λίγο πριν το πραξικόπημα, στην θέση του στρατηγού Pratt, ο οποίος δεν ήθελε να εφαρμόσει την κλασσική συνταγή "ένας πολίτης, μια ψήφος, μια φορά".

    Ας μην ξεχνάμε ότι ο Allende, που έγινε πρόεδρος με to 36% των ψήφων, όντας μειοψηφία στο κονγκρέσσο, ήθελε να αλλάξει το σύνταγμα, για να παραμείνει στην εξουσία για πάντα, στα πρότυπα του σύντροφου Fidel και για να το πετύχει χρειαζόταν οποσδήποτε τη δυναμική συμβολή του στρατού.
    Σε αυτό χρειαζόταν τον έμπιστο Pinochet.
    Δυστυχώς όμως η επένδυση σε καιροσκόπους γκάγκστερς όπως ο Pinochet, που διψούσε για απόλυτη εξουσία όσο και Allende,πολύ σπάνια αποδίδει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. mo
      Ομολογώ ότι αυτήν την ιστορία δεν τη γνωρίζω. Κανένα link να ψάξω;

      Διαγραφή
    2. Ο βίος και πολιτεία των Pinochet και Allende περιγράφονται εκτός των άλλων και στα πιο κάτω:

      http://en.wikipedia.org/wiki/Augusto_Pinochet

      A Nation of Enemies: Chile Under Pinochet των Arturo Valenzuela και Pamela Constable
      Allende's Chile: An Inside View του Edward Boorstein

      Allende's Chile: The Political Economy of the Rise and Fall of the Unidad Popular του Stefan de Vylder

      Μια πολύ συνοπτική και νηφάλια εκτίμηση των δύο καταστροφέων της Χιλιανής δημοκρατίας (η μοναδική λατινοαμερικανική χώρα χωρίς στρατιωτική δικτατορία μέχρι τότε), παρατίθεται στην εφημερίδα της μετριοπαθούς αριστεράς Independent:

      http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/pinochet-was-a-vile-fascist-but-allende-was-no-hero-1179768.html

      επίσης

      http://www.worldsocialism.org/articles/pinochet_and_socialism.php

      και για πολύ περισσότερα

      http://www.casahistoria.net/allendepinochet.htm

      Μεταφέροντας τα γεγονότα της Χιλής στην Ελλάδα του σήμερα, η αναλογία θα ήταν μια κυβέρνηση ΚΚΕ και Σύριζα με στόχο την μετατροπή σε Λαική Δημοκρατία σοβιετικού τύπου,με αντίπαλο τον στρατό υπο τον Ρουφόγαλη και τον Λαδά.

      Η μόνη ελπίδα θα ήταν να χάσουν και οι δύο.

      Διαγραφή
  2. @Leo

    Τελευταία παράγραφος στο πρώτο section
    http://en.wikipedia.org/wiki/Augusto_Pinochet
    (δες και την ενδιαφέρουσα στάση της Κάτω Βουλής της Χιλής, που πριν το πραξικόπημα είχε καταγγείλει τον σύντροφο Αλλιέντε ότι δεν σεβόταν το Σύνταγμα:

    http://en.wikisource.org/wiki/Agreement_of_the_Chamber_of_Deputies_of_Chile

    Κάποια στιγμή πρέπει να δούμε με μεγάλη ωριμότητα την εμπλοκή των μυστικών υπηρεσιών και των δύο υπερδυνάμεων του ψυχρού πολέμου στα εσωτερικά των άλλων χωρών. Για κάθε δικτάκτορα της μίας πλευράς, υπάρχει και ένας (αποτυχημένος) δικτάτορας στηριζόμενος από την άλλη.

    Atlas Shrugged

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευχαριστώ πολύ φίλοι για τις τόσες πληροφορίες. Θα τις μελετήσω

    ΑπάντησηΔιαγραφή