ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

Η πολιτική βία είναι πάντοτε συντηρητική



του Δημήτρη Σκάλκου από την Athens Voice
Tο Φεβρουάριο του 1917 στην Αγία Πετρούπολη, λίγους μόλις μήνες πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση, ένα επτάχρονο παιδί γίνεται μάρτυρας ενός περιστατικού που θα σφραγίσει τη μνήμη του καθ’ όλη τη διάρκεια της μετέπειτα ενήλικης ζωής του. Ένας αστυνομικός σύρεται έξω από την κρυψώνα του από ένα πλήθος που τον οδηγούν προς άγνωστη κατεύθυνση. Η κατάληξη του περιστατικού δεν έγινε ποτέ γνωστή, η ανάμνηση όμως του κάτωχρου προσώπου του συλληφθέντος αστυνομικού ήταν αρκετή ώστε να καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα προσέγγιζε τα πράγματα τα κατοπινά χρόνια. Το νεαρό παιδί ήταν ο Αζάια Μπερλίν, ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές των πολιτικών ιδεών του περασμένου αιώνα, και η αναζήτηση λειτουργικών τρόπων συνύπαρξης των αντιτιθέμενων συμφερόντων και αξιών των ατόμων αποτέλεσε τον πυρήνα του φιλοσοφικού έργου του.
Αναμφίβολα, σήμερα ζούμε ταραγμένους, ανησυχαστικούς καιρούς. Όχι βέβαια ανάλογης σημασίας και έντασης με την εποχή της επαναστατημένης Ρωσίας, σίγουρα πάντως με τη δική τους δραματικότητα. Σε τέτοιες στιγμές όπου οι πολιτικοί θεσμοί βρίσκονται σε ολοφάνερη κρίση, δηλαδή σε προφανή λειτουργική ανισορροπία, η βία δεν είναι δυνατό να απουσιάζει.
Χωρίς να υποβαθμίζεται η ηθική διάσταση της πολιτικής βίας – ήτοι, οι καταστροφικές συνέπειές της στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ατόμων, είναι σημαντικό να αναδειχθεί η πολιτική διάστασή της. Εάν υπάρχει κάτι για το οποίο είμαστε βέβαιοι είναι ότι ο κόσμος μας είναι γεμάτος αντιφάσεις, αβεβαιότητες και δύσκολες επιλογές. Σε ένα περιβάλλον όπου τα άτομα κάνουν τις δικές τους ιεραρχήσεις σκοπών και αξιών, ο πλουραλισμός καθίσταται αναγκαία συνθήκη ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αρμονικής κοινωνικής συμβίωσης, πολιτικής ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας. Αντίθετα, οι αθεμελίωτες βεβαιότητες και οι ιδεοληπτικοί δογματισμοί, περιορίζουν τον ορίζοντα των πιθανών εναλλακτικών επιλογών των ανθρώπινων κοινωνιών. (Ο Καντ θέλοντας να περιγράψει τα αδιέξοδα της μονιστικής σκέψης στην ανθρώπινη ιστορία έκανε λόγο για «το στρεβλό ξύλο της ανθρωπότητας από το οποίο τίποτε ίσιο δεν βγήκε ποτέ»). Κατά συνέπεια, η πολιτική βία είναι μια βαθύτατα συντηρητική πολιτική πράξη, η οποία αποτρέπει την επιτυχή αναζήτηση της αλήθειας, που είναι πάντοτε μια συνεχής και μη-γραμμική διαδικασία.
Σήμερα, το απεχθές πρόσωπο της βίας δεσπόζει στην πολιτική και κοινωνική μας ζωή. Τούτο διόλου δεν πρέπει να μας παραξενεύει. Η ελληνική κοινωνία διέθετε από καιρό ένα σημαντικό απόθεμα βίας, το οποίο είχε κρυφτεί πίσω από το πέπλο του ευδαιμονισμού των τελευταίων πολλών ετών. Σήμερα, με σπασμένα τα «θεσμικά» φρένα επιταχύνουμε στον κατηφορικό δρόμο της πολιτικής και κοινωνικής παρακμής. Γνωρίζουμε ότι ιστορικά, κάθε μορφή πολιτικής βίας αναζητά την ιδεολογική της νομιμοποίηση, προκειμένου να δικαιολογήσει τις αποτρόπαιες πράξεις της. Η ελληνική πολιτική βία δεν αποτελεί εξαίρεση. Ποικίλων αποχρώσεων και προέλευσης ιδέες επιστρατεύονται προκειμένου να προσδώσουν νομιμοποίηση σε πολιτικές ακρότητες. Και δυστυχώς εκμεταλλεύονται πτυχές της πολιτικής μας κουλτούρας. Στη βάση της νεοελληνικής πολιτικής κουλτούρας συναντάται ο πολιτικός δογματισμός. Ειδικότερα, ένας αντι-φιλελεύθερος δογματισμός, στον οποίο συγκλίνουν τα διαφορετικά πολιτικά άκρα.
Ο Μπερλίν συνόψισε τη συντηρητική φύση του πολιτικού δογματισμού με τα παρακάτω εξαιρετικά λόγια:
«Οι κοινωνίες –είπε ο Μπερλίν– μπορούν να παρακμάσουν ως αποτέλεσμα ύπνου στο βολικό κρεβάτι του αδιαμφισβήτητου δόγματος. Εάν θέλουμε η φαντασία να επιταχυνθεί, εάν θέλουμε η διάνοια να δουλέψει, εάν δε θέλουμε η πνευματική ζωή να βουλιάξει στη χαμηλή άμπωτη, και η αναζήτηση της αλήθειας (ή της δικαιοσύνης, ή της αυτο-εκπλήρωσης) δε θέλουμε να πάψουν, τότε πρέπει να προκαλούμε επαρκώς τις βεβαιότητες, προκειμένου να διατηρήσουμε την κοινωνία κινούμενη».
Υπό αυτό το πρίσμα, κάθε πράξη αντίστασης στην πολιτική βία (ανεξαρτήτως προέλευσης και κατεύθυνσης) δίνει μια ευκαιρία στην κοινωνική εξέλιξη και την αλλαγή. Και αντίστροφα, κάθε πράξη ανοχής στη βία (γιατί και η παθητικότητα είναι μια μορφή πράξης) μας φέρνει, όχι μόνο ένα βήμα κοντύτερα στην ανθρώπινη εξαχρείωση, αλλά και ένα βήμα μακρύτερα από την κοινωνική πρόοδο. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε σήμερα στη χώρα μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου