ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

Ποτέ την Κυριακή



Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές υπονομεύει την ανάπτυξη. Ή αν ο κόσμος είναι αντίθετος στην αλλαγή αυτή. Όποιος θέλει ανοίγει το μαγαζί ή το μαγαζάκι του τις Κυριακές και τις νύχτες και τα ξημερώματα και ανήμερα το ΠΑΣΧΑ και όποτε θέλει και προσφέρει τις υπηρεσίες του. Δουλειά να υπάρχει να δουλεύουν οι άνθρωποι και φυσικά να πληρώνονται τα νόμιμα. Όχι σαν τη Μανωλάδα την οποία το ανάλγητο κράτος των κολλητών προστάτευε με κάθε τρόπο εδώ και χρόνια. Σάμπως δεν υπάρχουν μαγαζιά ανοικτά στις λεγόμενες αργίες; Τι δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη της επιχειρηματικότητας είναι αυτή;  Η κάθε επιχείρηση μπορεί να κάνει μια συμφωνία με τους εργαζόμενους σ’ αυτήν και να ρυθμιστούν τα θέματα. Σε όλο τον πλανήτη έτσι συμβαίνει.

Παραθέτω ένα μικρό σχόλιο της φίλης μου της Λέλας Παπαγιαννοπούλου επί του θέματος

«Βλέπω πολλά σχόλια σε μεγάλο βαθμό ειρωνικά, για το αν θα πρέπει τα μαγαζιά να ανοίγουν τις Κυριακές. Η εμπειρία μου: κάτω από το σπίτι μου πριν από 6 μήνες, μια Ουκρανή άνοιξε ένα μπακαλικάκι, το οποίο κρατά ανοιχτό 7 μέρες την εβδομάδα. Από μετρημένα πράγματα στην αρχή, τωρα έχει τα πάντα. Ε και δεν υπάρχει Κυριακή που να μη μου λείπει κάτι, παρά την λαϊκή και το σουπερμάρκετ του Σαββάτου. Και για να πω την αλήθεια, τον τελευταίο καιρό, κάτι οι καλές τιμές της, κάτι η έλλειψη χρόνου, η ευγένεια της και η παρατήρηση των καταναλωτικών συνηθειών των πελατών ώστε την επόμενη φορά να βρεις αυτό που ζήτησες και δεν είχε, πολύ πιο συχνά περνάω τη δική της πόρτα.
Για να ξαναγυρίσουμε στο αρχικό, τα μαγαζιά ούτε πρέπει να είναι ανοιχτά, ούτε πρέπει να είναι κλειστά. Ας αποφασίζουν οι ιδιοκτήτες και ας μην γενικεύουμε και νομοθετούμε με βάση το δικαίωμα στην τεμπελιά.»

1 σχόλιο:

  1. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Στην Ελλάδα όμως ο καθένας ασχολείται και με την κατσίκα του γείτονα, η οποία δεν πρέπει να παραμείνει ζωντανή, αφού ψόφησε η δικιά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή