ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Οιονεί μεταρρυθμιστές




του Λεωνίδα Καστανά από τη Μεταρρύθμιση 

Δεξιοί, Αριστεροί, Κεντρώοι θέλουν μεταρρυθμίσεις. Κανείς δεν υπερασπίζεται γενικά την παρούσα κατάσταση του κράτους, της δημόσιας διοίκησης, της Παιδείας, της Υγείας κλπ. Όλοι διατείνονται ότι ήρθε ο καιρός να γίνουν αλλαγές. Αλλά ποιες αλλαγές και προς ποια κατεύθυνση; Ποιο πρέπει να είναι  το πρόσημο της μεταρρύθμισης;

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Το γεγονός ότι ελάχιστες πραγματικές αλλαγές έχουν πραγματοποιηθεί εδώ και τρία χρόνια, δείχνει ότι το πνεύμα μπορεί να είναι πρόθυμο αλλά η σαρξ είναι ασθενής. Το γεγονός ότι σε κάθε κυοφορούμενη μεταρρύθμιση οι αντιδράσεις  είναι ισχυρές και εκπορεύονται από όλους τους πολιτικούς χώρους μας αποδεικνύει ότι πολλοί από αυτούς  που ομνύουν στο μεταρρυθμισμό απλά υποκρίνονται.

Το πολιτικό σύστημα και οι κάστες που νέμονται την κρατική εξουσία (εθνικοί προμηθευτές, κλειστά επαγγέλματα, δημόσιοι υπάλληλοι) έζησαν καλά αρθρωμένοι στις κοινωνικές δομές που εγκαθίδρυσε στη χώρα το ΠΑΣΟΚ μετά το 1981 και υπηρέτησαν με συνέπεια ο δικομματισμός, το συνδικαλιστικό σύστημα και ως ένα βαθμό και η Αριστερά.  Γιατί να θέλουν να τις αλλάξουν; Το προσωπικό κέρδος είναι αυτό που κινεί την ιστορία. Διαθέτουν όλοι αυτοί τέτοια αποθέματα αλτρουισμού ώστε να θέλουν να σκοτώσουν την αγελάδα που τους έθρεφε στο όνομα της εξόδου από την κρίση; Είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τα προνόμιά τους, έστω και αποψιλωμένα, προκειμένου να αλλάξει η κατεύθυνση της χώρας;

Η εύκολη απάντηση είναι ότι θα πρέπει να το κάνουν, έστω και αν δεν τους συμφέρει, προκειμένου να αποφευχθεί η χρεοκοπία, να μην τα χάσουν όλα. Όμως, ο κάθε insider, ο κάθε ευνοημένος,  ενώ ξιφουλκεί για τη μεταρρύθμιση των άλλων, αμύνεται της διατήρησης εκείνων των δομών που αφορούν τον ίδιο. Ο εκπαιδευτικός θέλει την αξιολόγηση του γιατρού αλλά όχι τη δική του. Ο δημοσιογράφος θέλει την ενοποίηση των ταμείων αλλά όχι του δικού του. Ο βουλευτής θέλει την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος αλλά όχι και την κατάργηση της ασυλίας του. Είναι ο μεταρρυθμισμός à la carte. Η κάθε κάστα ελπίζει ότι θα έρθει η ανάκαμψη της χώρας, χωρίς αυτή να χρειαστεί να πληρώσει, τουλάχιστον πολλά.

Οι μόνοι που δεν θέλουν μεταρρυθμίσεις και το δηλώνουν ευθαρσώς είναι οι λαϊκιστές της Αριστεράς. Γι αυτούς κάθε μεταρρύθμιση είναι παράδοση στην οικονομία της αγοράς, στις διαθέσεις των καπιταλιστών. Είναι επιταγή των μνημονίων και του νεοφιλελευθερισμού. Εκμεταλλευόμενοι τη λαϊκή δυσαρέσκεια λόγω της κρίσης, ψαρεύουν στα θολά νερά του ενστικτώδους συντηρητισμού που εκδηλώνουν όλες οι κοινωνίες όταν οι αλλαγές του οικονομικού περιβάλλοντος κάνουν τη ζωή τους περισσότερο ανασφαλή και δύσκολη. Στην πραγματικότητα όμως οι στόχοι τους είναι διαφορετικοί και είναι θεμιτοί για το δικό τους αξιακό σύστημα. Αρνούμενοι κάθε μεταρρύθμιση ελπίζουν στην πλήρη κατάρρευση της χώρας και στη φυσιολογική ανατολή του δικού τους άστρου.  Ο στόχος τους είναι η κατάληψη της εξουσίας έστω και σε μια χώρα ερειπίων.


Θέλει η Δεξιά πραγματικές μεταρρυθμίσεις; Προφανώς και όχι. Το πελατειακό κράτος που σήμερα διαχειρίζεται είναι και δικό της παιδί. Από αυτό αντλεί εξουσία, μέσα από αυτό αξιώνει την ισχύ της. Αλλά είναι αυτή που της έλαχε η διαχείριση της κρίσης, η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, η εφαρμογή των μνημονίων, οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Πρέπει να κάνει κάτι. Απρόθυμα και κωλυσιεργώντας συνεχώς, καταναλώνεται σε μια μεταρρυθμιστική ρητορική, πασχίζοντας να εξαπατήσει την Τρόικα και να κάνει τα ελάχιστα και πάντοτε υπό την πίεση της μη καταβολής της δόσης. Ελπίζει ότι αν σύρει το κάρο μέχρι το φθινόπωρο και μετά τις γερμανικές εκλογές, θα επέλθει το πολυπόθητο κούρεμα, θα μειωθεί η οικονομική πίεση, πράγμα που θα της επιτρέψει να χειριστεί τα δημοσιονομικά με μεγαλύτερη άνεση. Θα σώσει το δικό της κράτος  και μαζί με αυτό κάποια από τα προνόμια των insiders. Μέχρι τότε όμως είναι υποχρεωμένη τόσο από το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα όσο και από την ίδια τη ζωή, να αλλάξει κάποια πράγματα αν δεν θέλει να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους αντιπάλους της ή να  τη δει να καταρρέει. Και το κάνει. Κουτσά, στραβά και απρόθυμα, υπό καθεστώς αφόρητης πίεσης, αλλά το κάνει. Είναι υποχρεωμένη.
    
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς απέναντι στις μεταρρυθμίσεις. Θα περίμενε κανείς ότι το πεδίο αυτό της είναι προνομιακό. ¨Όταν όλοι οι άλλοι παλινωδούν ή υποκρίνονται αυτή έχει την ιστορική ευκαιρία να παρουσιάσει τις επεξεργασίες της και να απαιτήσει δραστικές αλλαγές που θα ανακουφίζουν κατά το δυνατόν τα λαϊκά στρώματα και θα υπόσχονται βάσιμα μια αναπτυξιακή προοπτική. Το κάνει;

Η μεταρρυθμιστική Αριστερά δεν κυβερνά μόνη της. Στηρίζει μια δεξιά κυβέρνηση, βοηθά στην ορθολογική εφαρμογή των μνημονίων, φροντίζει για τη δικαιότερη κατανομή των βαρών. Αφού συγκυβερνά, πρέπει και να συνεργάζεται στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων. Δεν μπορεί να τις αρνείται και να τις καταψηφίζει στο όνομα της ελλείψεως  αριστερού πρόσημου. Ποιος είναι τόσο αφελής να πιστεύει ότι η Δεξιά θα κάνει αριστερές μεταρρυθμίσεις; Αλλά και ποιες είναι οι αριστερές ή οι δεξιές μεταρρυθμίσεις σε ένα τριτοκοσμικό, πελατειακό, αντικοινωνικό και σπάταλο κράτος; Πως θα ξεκολλήσει η χώρα από τον αφόρητο επαρχιωτισμό της, πως θα συγκλίνει προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο αν η στατική τριβή δεν ξεπεράσει την οριακή τιμή της ώστε να αρχίσει η ολίσθηση, η μεταβολή;

Είναι αδύνατο για τη μεταρρυθμιστική Αριστερά, στην παρούσα φάση και δοθέντων των συσχετισμών να εφαρμόσει το πρόγραμμά της στο ακέραιο. Είναι όμως απαραίτητο να υποστηρίξει αλλαγές που εμβολίζουν έστω και λειψά, έστω και προσχηματικά το υπάρχον. Γιατί έτσι δρομολογεί εξελίξεις, ανοίγει ρήγματα, αναδεικνύει ανάγκες που κάποια στιγμή θα πρέπει να καλυφθούν πραγματικά. Ταυτόχρονα πρέπει συνεχώς και με ένταση να προωθεί καινούργια σχέδια δομικών αλλαγών, να διατηρεί το αίτημα των μεταρρυθμίσεων στην επικαιρότητα,  προτάσσοντας σε κάθε φάση τις δικές της αιχμές. Είναι λάθος να περιμένει τις επιλογές της κυβέρνησης ή της τρόικα και να βρίσκεται συνεχώς σε θέση αμύνης και απολογίας. Κάθε μήνας πολιτικής δράσης πρέπει να είναι αφιερωμένος και σε μια μεταρρύθμιση με ευρύτερες ομάδες εργασίες,  εκδηλώσεις, συνεντεύξεις τύπου, καμπάνιες. Πάνω σε τέτοιες συγκεκριμένες πολιτικές δράσεις χτίζονται οι συμμαχίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις και κινητοποιούνται ομάδες πολιτών, λειτουργεί δηλαδή η δημοκρατία.     

Είναι λάθος να πιστεύουμε ακόμα ότι η κοινωνία δεν θέλει τις αλλαγές, επειδή θίγονται τα προνόμια κάποιων καστών. Μπορεί οι insiders να έχουν φωνή και να βρίσκουν εύκολα βήμα στα ΜΜΕ αλλά οι outsiders είναι περισσότεροι και συνεχώς αυξάνονται. Γονείς και μαθητές αγκάλιασαν τα Πειραματικά -Πρότυπα σχολεία και συμμετέχουν μαζικά στις εξετάσεις. Η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών μας αλλά και μεγάλη μερίδα των καθηγητών υποστηρίζουν τα Συμβούλια Διοίκησης των ΑΕΙ και απομονώνουν τους Πρυτάνεις αλλά και τα τάγματα εφόδου του πολύχρωμου φασισμού. Το σχέδιο ΑΘΗΝΑ έγινε αποδεκτό από τον κόσμο της επαρχίας. Η απαίτηση για μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη και ανατροπή του μαφιόζικου κατεστημένου των φυλακών είναι παλλαϊκή και κάποια στιγμή θα κάμψει τις ισχυρές αντιστάσεις του πολιτικού συστήματος. Μπορεί δικαστές και δικηγόροι να είναι πολλοί και ισχυροί αλλά είναι ακόμα περισσότεροι και ισχυρότεροι οι πολίτες που δεινοπαθούν στους διαδρόμους των δικαστηρίων. Όλοι αναγνωρίζουν ότι η αξιολόγηση των ΔΥ και η απομάκρυνση των διεφθαρμένων ή των ανίκανων έπρεπε να είχε γίνει από χθες. Οι βαριά φορολογούμενοι πολίτες, αυτοί που σέρνουν το κάρο, απαιτούν να ανοίξουν οι αγορές, να μετατραπούν οι κρατικές επιχειρήσεις σε παραγωγικές μονάδες που θα παράγουν πλούτο, που θα προσφέρουν υπηρεσίες και αγαθά υψηλής προστιθέμενης αξίας και δεν θα βολεύουν απλά τους εργαζόμενους σε αυτές.  

Η κοινωνία μας δεν έχει ανάγκη από αλλαγές με δήθεν αριστερό πρόσημο που υπονοούν την διατήρηση των προνομίων των imsiders. Έχει ανάγκη από αλλαγές που θα την ανοίγουν, θα απελευθερώνουν τις παραγωγικές της δυνάμεις, θα προστατεύουν τους αδύναμους και θα αναδιανέμουν τον πλούτο, θα οδηγούν αργά και βασανιστικά σε ένα νέο, πραγματικό κράτος δικαίου.

Για να γίνουν όμως τέτοιες αλλαγές θα πρέπει η κοινωνία να βρίσκεται εν δράσει, να συζητά και να κρίνει μεταρρυθμίσεις που εφαρμόζονται, καταστάσεις πραγματικές και όχι απλά ιδέες, λόγια, ιδανικά σχήματα, δηλαδή το απόλυτο τίποτα. Ο σκεπτικισμός γύρω από τις μεταρρυθμίσεις, οι υποψίες ότι αυτές θα μεταφέρουν προνόμια και  οφέλη σε άλλες κάστες και άλλα συμφέροντα δεν είναι λόγος για να μείνουμε αδρανείς. Η πράξη είναι αυτή και μόνο αυτή που θα φέρει ταγούς και πολίτες προς των ευθυνών τους και διευρύνει το μεταρρυθμιστικό κίνημα. Θα μετατρέψει το πολιτικό σκηνικό σε ένα διαρκές forum διαλόγου γύρω από την αλλαγή του παραδείγματος σε κάθε τομέα.  Η διαδικασία αυτή θα έχει επιτυχίες και αποτυχίες. Αλλά πως αλλιώς προοδεύει μια κοινωνία, αν δεν δοκιμάσει;  Διαφορετικά, ο μεταρρυθμισμός θα είναι «οιονεί» και η καταστροφή σίγουρη.  Οι δυνάμεις της συντήρησης βρίσκονται ήδη προ των πυλών.



14 σχόλια:

  1. Καλημέρα, σωστότατος!

    Πολύ καίριο αυτό που λες: ότι πάνω σε συγκεκριμένες πολιτικές δράσεις χτίζονται οι συμμαχίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις και κινητοποιούνται οι πολίτες. Αλλιώς θα σερνόμαστε από φόρουμ σε φόρουμ και θα ανταλλάσσουμε εκθέσεις ιδεών!

    Αλίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα. ΝΑι τα φόρουμ δεν έλυσαν Αλίκη κανένα πρόβλημα ποτέ. Τα θυμόμαστε εμείς οι παλαιότεροι. Χρειάζονται συνεργασίες. Τα κόμματα ακόμα θεωρούν ότι πρέπει να βγάλουν μια δική τους κατάδική τους θέση σε αντιπαράθεση με όλους τους άλλους και με την κυβέρνηση. Αυτή η μεταπολίτευση δεν θα τελειώσει ποτέ.

      Διαγραφή
  2. Μου κάνει εντύπωση η εκκωφαντική απουσία αναφοράς στο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ με αντιφατικό και παράξενο τρόπο είναι η μόνη πολιτική δύναμη που τα τελευταία 20 χρόνια επιχείρησε μεταρρυθμίσεις. Δεν το έχω ψηφίσει ποτέ. Αλλά δεν είναι σωστό να μην λέμε την αλήθεια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ορέστα έχεις δίκιο. Οι μεταρρυθμίσεις Ραγκούση και Άννας και η προσπάθεια του Μόσιαλου στην ΕΤ που δεν καρποφόρησε. Αλλά η πρόθεση του άρθρου ήταν να μιλήσει για το σήμερα και το αύριο και όχι για το χθες. Σήμερα το ΠΑΣΟΚ συγκαταλέγεται στην μεταρρυθμιστική Αριστερά και δεν συμπεριφέρεται άσχημα. Απεναντίας.

      Διαγραφή
  3. Λεωνίδα, νομίζω δεν χρειάζεται να πω το αυτονόητο, ότι δηλαδή, οι επισημάνσεις κι οι προβληματισμοί σου ταυτίζονται, όπως τουλάχιστον εγώ διαπιστώνω, με τους προβληματισμούς και τις αναζητήσεις μιας σημαντικής μερίδας της κοινωνίας.

    Εκείνο που θα ήθελα να επισημάνω απ' την πλευρά μου, είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις κι οι όποιες αλλαγές για την τρικομματική κυβέρνηση, δεν θα πρέπει να είναι θέμα εκλογικού ποσοτού και αναλογίας, κάτι τις σαν 4:2:1 να πούμε, αλλά κοινής ισότιμης και ρεαλιστικής προγραμματικής συμφωνίας σε κάποιους βασικούς άξονες πολιτικής.

    Το πού το πάει η Ν.Δ. το πράγμα είναι ορατό και ως ένα σημείο αναμενόμενο. Αν, λοιπόν, δεν υπάρχει ένα ξεκάθαρο και δημοσιοποιημένο πλαίσιο κυβερνητικής πολιτικής συμφωνίας, που θα εστιάσει πρωταρχικά το ενδιαφέρον και τις προσπάθειες των κυβερνητικών εταίρων, πολύ φοβάμαι, ότι θα τσαλαβουτάμε κάθε τρεις και λίγο στα ίδια και τα ίδια και θα σπάμε το κεφάλι μας γιατί συνέβει εκείνο και γιατί το άλλο.

    Για να φέρω ένα παράδειγμα, θα πρέπει να εξηγηθεί πειστικά προς την κοινωνία ο λόγος δημιουργίας των έξι αναπληρωτών υπουργών. Να κατανοήσει ο καθένας μας πώς εξηγείται σε μια περίοδο που εξαγγέλεται και προγραμματίζεται -ελπίζω- η αναδιοργάνωση κι η αναδιάταξη της δημόσιας διοίκησης, αποφασίζεται να δημιουργηθούν κι άλλες δομές πλάι στις ήδη υφιστάμενες.

    Αν τέτοιας μορφής αποφάσεις δεν αποτελούν προϊόντα σχεδίου και συμφωνίας, αλλά δικαιολογούνται μόνο από το "πρωθυπουργικό προνόμιο" τι να τα κάνεις τα υπόλοιπα; Ματαιοπονούμε και βαυκαλιζόμαστε με τα ίδια και τα ίδια. Νομίζω με καταλαβαίνεις.

    Καλή σου δύναμη και καλό κουράγιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευάγγελε συμφωνούμε. Τόχουμε γράψει ότι χρειάζεται μια επικαιροποίηση της προγραμματικής συμφωνίας. Αποφεύγεται όμως γιατί θα αναγκάσει τους εταίρους να διατυπώσουν τα πράγματα ρητώς και μετά να συγκριθούν οι πράξεις με τα λόγια. Το παράδειγμα που έφερες είναι χαρακτηριστικό. Ειδικά η ΔΗΜΑΡ χρειάζεται ένα άλλο πολιτικό σχέδιο για να είναι χρήσιμη στη χώρα:
      http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=2947403144618158502#editor/target=post;postID=371089595056283791

      Διαγραφή
  4. Η τρικομματική προτείνει την αλλαγή της διοίκησης του Πράσινου ταμείου
    Επειδή το 2012 τα χρηματοδοτικά προγράμματα του πράσινου ταμείου είχαν απορροφητικότητα πάνω από 70%;
    Επειδή υπάρχει διαφάνεια στη χρήση των πόρων,που είναι λεφτά Ελλήνων πολιτών κι όχι από πόρους της ΕΕ τα δε οικονομικά στοιχεία αναρτώνται στην ιστοσελίδα;
    Αυτά πήρε υπόψη η τρικομματική και ζήτησε τις παραιτήσεις όλων, ώστε να αντικατασταθούν με άλλους αποτελεσματικότερους?
    Αποτελεί μεταρρύθμιση? εφαρμογή του 4-2-1 η του 3-2-1?
    Αυτά τα γράφω μόνο και μόνο επειδή συμφωνώ με τους προβληματισμούς σου στο παραπάνω άρθρο και να επισημάνω ότι οι μεταρρυθμίσεις κάλλιστα μπορούν να γίνουνε προσωπίδα παλιών πρακτικών του πελατειακού κράτους και ο καλοπροαίρετος να νομίζει ότι στηρίζει μεταρρυθμίσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΑrgieQ Αναμφισβήτητα. Δεν το γνωρίζω το θέμα του Πράσινου ταμείου και θα σε παρακαλούσα να μας στείλεις ένα link ή κάτι παραπάνω. Τάχουμε γράψει θα τα γράφουμε συνέχεια, για τη γυναίκα του Καίσαρα που πρέπει να είναι και να φαίνεται. Ο μεταρρυθμισμός είναι μια δύσκολη υπόθεση για κάποιον που κυβερνά ή συγκυβερνά. Πρέπει να κρατάει ισορροπίες με το πελατειακό κράτος. Αυτό έκαναν πάντα οι κρατούντες και νομίζουν ότι μπορούν να το κάνουν ακόμα. Δυστυχώς και επί της ουσίας κανείς μα κανείς δεν θέλει να αλλάξει η χώρα επί της ουσίας.

      Διαγραφή
  5. Γενικά συμφωνώ με το άρθρο. Θα ήθελα να αναφερθώ σε μια άλλη μεταρύθμιση που είναι προ των πυλών. Το εθελοντικό άνοιγμα των καταστημάτων (κάτω των 250τμ) τις Κυριακές. Νομίζω ότι η ΔΗΜΑΡ παίρνει τη θέση των insiders και αντιδρά στο άνοιγμα αυτό. Αν κάποιος δε θέλει να ανοίξει το μαγαζί του την Κυριακή γιατί πρέπει να επιβάλει και στους άλλους το ίδιο; Μπορεί κάποιος να ανοίξει την Κυριακή και να κλείσει τη Δευτέρα για να μην εργάζεται κάθε μέρα. Κάποιοι (ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ κλπ) λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για να αυξηθεί η ζήτηση. Σωστό αλλά δε λένε από που θα βρούν αυτοί τα χρήματα για να ασκήσουν κευνσιανή πολιτική. Ο προυπολογισμός, αφού έγινε ισοσκελισμένος(;) μετά από τις θυσίες του ελληνικού λαού, έχει και να καλύψει την αύξηση του βασικού μισθού στον ιδιωτικό τομέα(;), όπως είπε ο κ. Τσίπρας. Το εθνικό Νομισματοκοπείο να είναι καλά.
    Γιατί να μη μπορεί κάποιος να ανοίξει το μαγαζί του στη Χίο μια Κυριακή που έρχονται 500-1000 Τούρκοι τουρίστες; Ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κύριε Θωμά προφανώς, αυτονόητο, εξωφρενικά λογικό αλλά στη χώρα αυτή υπάρχουν κεκτημένα, υπάρχουν κατάλοιπα τουρκοκρατίας, πρόσφατες εμπειρίες από το σοβιετικό μοντέλο, υπάρχει άφθονος φασισμός και τριτοκοσμική Αριστερά. Τολμάτε εσείς να ζητάτε το αυτονόητο;

      Διαγραφή
  6. Leo, για την ενημέρωση σου: πέρασαν τις πύλες. Είναι πιά κυρίαρχες. Εδρα τους η Μανωλάδα. Καλό Σαββατοκύριακο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακ δεν είναι μόνο στη Μανωλάδα, είναι παντού. Εκτός από την θεσμική εξουσία ακόμη. Στην Ελλάδα η διαίρεση δεν είναι Δεξιά -Αριστερά ή φασισμός-Δημοκρατία. Είναι παράλογοι-λογικοί.

      Διαγραφή
  7. Η σημασία των αναπληρωτών υπουργών είναι ότι τις αρμοδιότητές τους τις καθορίζει ο πρωθυπουργός και όχι ο υπουργός όπως συμβαίνει με τους υφυπουργούς. Πολύ φοβάμαι πως κάποια στιγμή ο Σαμαράς θα "διορίσει" κάποιους απόλυτα δικούς του που θα ναλάβουν να κάνουν αυτά που θα τους έχει πεί - μην ξεχνάμε ότι κρίσιμους τομείς (ΣΔΟΕ, ΕΥΠ κλπ) τους έχει επανδρώσει έτσι ακριβώς. Εκεί πιστεύω έπρεπε να ανάψουν κόκκινο οι ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ αντί να περιμένουν "μοιρασιά" στο μέλλον, αντί να πατάνε πόδι σε απολύσεις κλπ.
    Γεγονός είναι ότι η περίοδος Σημίτη έχει να δείξει μεταρυθμίσεις, π.χ. ανεξάρτητες αρχές με κυριότερη του ΑΣΕΠ (έστω κι αν την κάνανε τη δουλειά σουρωτήρι στη συνέχεια). Ακόμη η προσπάθεια Γιαννίτση που ξεσήκωσε τους πάντες εναντίον και δυστυχώς ο Σημίτης κιότεψε.
    Δεν είμαι σίγουρος ότι το άνοιγμα των μαγαζιών τις Κυριακές είναι μεταρύθμιση - μάλλον σκλαβιά των εμπόρων είναι και τους μόνους που συμφέρει είναι τα μεγαλοκαταστήματα. Σήμερα παντού και τις Κυριακές είναι ανοιχτά μικρομάγαζα που έχουν τα πάντα.
    Φοβάμαι Λέων ότι υποβαθμίζεις την αντίδραση της μεταρυθμιστικής αριστεράς στις αναγκαίες αλλαγές - τουλάχιστον η υποστήριξή τους είναι αναιμική. Δεν συζητάω βέβαια ούτε για την υποστήριξη των συριζαίων (σε συμμαχία με τους ψεκασμένους) στην εξέγερση των υπαλλήλων της βουλής για να αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα - ούτε στην αναφορά της Αυγής (αν ρε Αυγούλα) σε "επίορκους" - σε εισαγωγικά, οι τύποι δεν παίζονται.
    Με την ευκαιρία, πρέσεξες τον υπέρτιτλο της σημερινής Αυγής "Απο τον "γύψο" των συνταγματαρχών στο κράτος εκτάκτου ανάγκης του μνημονίου" - έτσι όπως στο λέω. Μετά αναρωτιέσαι απο πού βγήκε η μαλακία "η χούντα δεν τελείωσε κλπ".
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μπάμπη ναι η υποστήριξή τους είναι αναιμική. τελικά η Αριστερά όπως και να το δεις δεν είναι και φανατική των αλλαγών. Το πασοκικό είναι το κράτος των ονείρων της. Δυστυχώς οι αντιδράσεις στην τοποθέτηση των στελεχών της κυβέρνησης είναι επίσης αναιμικές, διότι λειτουργούν οι αναλογίες. Αλλά έστω και έτσι θα μπορούσαμε να σπρώξουμε τα πράγματα προς πιο δραστικές λύσεις. Θα δούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή