ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Λόγια πικρά




από το Δάσκαλο μας Λευτέρη Τσίλογλου

Γνωρίζω ότι αυτά που θα γράψω στη συνέχεια και τα έχω καιρό να μου τριβελίζουν το μυαλό, θα ενοχλήσουν πολλούς. Ακόμα και καλούς φίλους, που η χρονική συγκυρία μας βρίσκει σε ασυμφωνία απόψεων. Αλλά τι να κάνουμε; Οι φιλίες έχουν και τις δύσκολες στιγμές και φάσεις τους. Αν πατούσαν σε σταθερά θεμέλια θα αντέξουν αν όχι με γεια μας με χαρά μας. Χάρηκα που σας γνώρισα!
Γενικά δεν γουστάρω αυτούς που «καταγγέλλουν», αυτούς που μυξοκλαίνε μαντζίρικα μπροστά στα λαίμαργα μικρόφωνα, που κάνουν συλλογή αρνητικών ειδήσεων για τους δικούς τους λόγους και σκοπούς. Έχετε προσέξει; Όλοι έχουν σύνταξη κάτω από πεντακόσια ευρώ και όλοι χρεωστάνε δάνεια στις τράπεζες. Έτσι αυθαίρετα βγάζουν τον εαυτό τους από το κάδρο των ευθυνών, ενώ ίσως είναι, πολλές φορές, οι κύριοι υπαίτιοι. Ας το πούμε καθαρά. Ο Ελλιπής δεν έγινε πρόεδρος ενός από τα κυβερνητικά κόμματα από μόνος του. Ένα εκατομμύριο ενήλικες Έλληνες τον ψήφισαν. Δεν ήρθε αυθαίρετα στην εξουσία. Ήρθε με την ψήφο του λαού και τα πανηγύρια των οπαδών του Μπορεί αυτοί που φωνάζουν περισσότερο να είναι εκείνοι που τον ψήφισαν κι έτσι να ερμηνεύεται ο φανατισμός τους. Διαψεύστηκαν οι ελπίδες τους για τη δική τους «τακτοποίηση». Άρα ας μη μεταθέτουμε τις ευθύνες τόσο εύκολα σε τρίτους. Ενώ είναι η εύκολή και η πιο ανακουφιστική λύση, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και η σωστή.
Η παρατήρηση που αφετηριακά μπορώ να κάνω είναι η εξής: Πως εξηγείται το γεγονός ότι η χώρα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού κι ακόμα κινδυνεύει και μια σειρά έλλογοι άνθρωποι, επώνυμοι, καθηγητάδες, παράγοντες της ζωής- οι περισσότεροι κρατικοδίαιτοι- μένουν μόνο στο επίπεδο της αντιπολιτευτικής καταγγελίας, χωρίς να έχουν βάλει ένα χεράκι με την οποιαδήποτε μορφή και βαρύτητα να βοηθήσουν την έρμη πατρίδα μας. Δεν μιλάω καθόλου και για την ευθύνη πολλών εξ αυτών για τη μη έγκαιρη προειδοποίηση. Πού αλήθεια είναι καταχωρημένες τέτοιου είδους προειδοποιήσεις. Τον μόνο επώνυμο που χτύπαγε το καμπανάκι εδώ και χρόνια, που μπορώ να αναφέρω ήταν ο επίτιμος. Και γι αυτό συγκέντρωνε τόσο εύκολα και άνετα τις επιθέσεις των πονηρών, των μέτριων και των ανόητων.
Ναι ! Ο τόπος που γεννηθήκαμε, που αγαπάμε, που είναι θαμμένοι οι γεννήτορές μας. Είναι ντροπή και ελάττωμα αυτό; Πώς παραχωρούμε αυτήν την αγάπη κατ’ αποκλειστικότητα σε ανθρώπους που ίσως δεν τους αξίζει. Πώς τόσο εύκολα και χωρίς σκέψη κολλάμε αμέσως ετικέτες: ελληναράδες, πατριδοκάπηλοι και όλα τα συναφή;
Ε! λοιπόν σε μια σειρά πράξεις, ενέργειες κάποιων συνελλήνων οσφραίνομαι μια απόκρυφη επιθυμία ολικής καταστροφής. Λες και πάνω στα εναπομείναντα ερείπια θα στήσουν θριαμβικό χορό χαράς και ευωχίας. Με τι μυαλό κινούνται Χριστέ μου! Μήπως, αλήθεια κι ο ψηφοφόρος λαός δεν είναι εικόνα κι ομοίωση της ηγεσίας του;. Ρωτάω, Μπορούσε να συνεχιστεί αυτό το φαγοπότι, αυτή η αποθέωση της φαυλότητας; Τι λοιπόν ζητάνε; Να έμεναν τα πράγματα ως είχαν; Μιλάνε λες και δεν ξέρουν ούτε πως διαχειρίζονται τα οικονομικά ενός απλού νοικοκυριού, του ίδιου τους του σπιτιού. Τι πρόκειται να συμβεί αν σ’ ένα νοικοκυριό ξοδεύεις διπλάσια από τα έσοδα του; Θα δανειστείς. Μια δυο φορές. Ποιος ηλίθιος θα συνέχιζε να σε δανείζει; Ας επεκτείνουν το συλλογισμό σε μια μεγαλύτερη οικογένεια που λέγεται Εθνική Οικονομία. Αυτό συνέβαινε και σ’ αυτήν. Για μια σειρά χρόνια τα λεφτά που ξοδεύαμε ήταν πολλαπλάσια των εσόδων. Άρα τα περιοριστικά οικονομικής υφής μέτρα ήταν ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ. Όποιος αρνείται το πασιφανές αυτό γεγονός είναι κατεργάρης, απατεώνας ή- η ελαφρότερη των περιπτώσεων- ηλίθιος. Τώρα αυτό θα γινόταν χωρίς ή με μνημόνιο είναι θέμα επιλογής ίσως. Εδώ οι γνώμες διίστανται, αλλά θα μου επιτρέψετε να πω τη γνώμη μου. Οι συνέπειες εκτός μνημονίου θα ήταν πολλαπλάσια χειρότερες.

Εξανίσταμαι όταν ακούω μερικούς να επικαλούνται θέματα εθνικής κυριαρχίας και να συναγωνίζονται την συνθηματολογία της Χρυσής Αυγής. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που καταπολέμησαν κάθε επένδυση, που υπερασπίστηκαν σθεναρά τους παράλογα αμειβόμενους σε διάφορους κλάδους, κυρίως του δημόσιου τομέα. Είναι αυτοί που αντιτάχτηκαν στην επένδυση της COSCO στο λιμάνι μιλώντας για ξεπούλημα λες κι οι κινέζοι θα το μετέφεραν στη Σαγκάη. Είναι αυτοί που εμπόδισαν τους τουρίστες να βγουν από το λιμάνι του Πειραιά. Είναι αυτοί που έσπαγαν τις πανάκριβες κάμερες για να μην τους «παρακολουθεί’ η κακή Αστυνομία, λες και κάνουν οι ίδιοι παρανομίες, αλλά με τέτοιες αντιλήψεις εμποδίζουν στην τήρηση της τάξεως. Μετά άνετα μπορούν να την κατηγορούν για αναποτελεσματικότητα. Και το σκυλί χορτάτο και το ψωμί ολόκληρο, Ο ρεαλισμός στην αποθέωσή του!
Εγώ προτιμώ τον έλεγχο από τους συμμάχους μας στην Ευρώπη. Ίσως είναι η μόνη ελπίδα να διορθωθεί κάτι σε αυτόν τον τόπο. Είναι τόσο ριζωμένα τα πελατειακά συμφέροντα σ’ αυτή τη χώρα και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι μόνοι μας θα μπορούσε να γίνει κάτι. Όταν ακούω τους συνδικαλιστές του δημοσίου να διαμαρτύρονται ξέρω πλέον καθαρά ότι εκείνο που υπερασπίζονται δεν είναι το δημόσιο συμφέρον, αλλά τα προνόμια που ανόμως πέτυχαν με σοβαρή βεβαίως ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας προς όφελός τους. Μετρήστε την σθεναρή αντίσταση των κρατιστών μην τυχόν απολυθεί κανείς δικός τους, ενώ οι παραπάνω από εκατομμύριο άνεργοι του ιδιωτικού τομέα θεωρούνται πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Η επίκληση νομικών δυσκολιών για την απόλυσή τους έχει σχέση με τη θωράκιση που πέτυχαν όλα αυτά τα χρόνια για την πάρτη τους και η δικαιολογία για τέτοιου είδους δυσκολίες είναι καπνός συσκότισης και τίποτα περισσότερο.
Ας φυσήξει ένας άνεμος αλλαγής. Η κρίση πρέπει να νικηθεί και θα νικηθεί. Ο καθείς εξ ημών ας κάνει το μικρό ή μεγάλο καθήκον του
Λευτέρης Τσίλογλου

2 σχόλια:

  1. Μεγάλε Λευτέρη, μέσα στην καρδιά και στο μυαλό μου είσαι - απόλυτα συμφωνώ. Εις επίρρωσιν να σου θυμίσω το μαλακισμένο μας σύνθημα "λαέ, ντροπή σου για την εκλογή σου" - όταν σοφά ο λαός είχε δώσει στον Καραμανλή (τον μεγάλο) το πενήντα-πλάς το 74.
    Μπάμπης, Καλαμάτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  2. Φίλε Λεό, τα πικρά λόγια του δασκάλου σου εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο την αδιέξοδη πραγματικότητα που βιώνουμε όσοι ακόμα ψαχνόμαστε σε αυτήν την χώρα. Η κλεπτοκρατική δράση των σύγχρονων Βίκινγκς διαμόρφωσε και συνεχίζει να δίνει την μάχη χαρακωμάτων μέχρι τελικής πτώσεως.
    Στο σύνολό της η πολιτική ελίτ στην Ελλάδα, δεν μπορεί και δεν θέλει να δώσει την μάχη με την προσοδοθηρία, που είναι και η κυρίως αιτία της διάλυσης και αδυναμίας ανασυγκρότησης της χώρας. Δυστυχώς για εμάς, η μάχη αυτή μπορεί να δοθεί μόνο από αυτούς που δεν μπορούν να εκβιάζονται και να ενδίδουν στις απαιτήσεις των οργανωμένων και ως εκ τούτου προνομιούχων ομάδων των insiders. Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι " υπαλληλίσκοι " της ΤΡΟΙΚΑΣ όπως τους αποκαλεί ο Σύριζα, έχουν καταντήσει απαραίτητοι.
    Πικρό και άβολο να ελπίζεις στους εισαγόμενους "υπαλληλίσκους".

    ΑπάντησηΔιαγραφή