ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Οι «αγνοούντες» και οι «άλλοι»



του Αντώνη Χατζή

Δεν είχα σκοπό να γράψω για την 21η Απριλίου. Όταν διάβασα σήμερα για ασέβειες εφημερίδων (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ερώτημα για τη χούντα), και μια άλλη, που προσφέρει ανήμερα την απολογία του ...Παπαδόπουλου, άρχισα κάτι, δε μου έβγαινε και προτίμησα να δώσω ένα παλιότερο κείμενο που είχα δημοσιεύσει σε μια άλλη επέτειο το 2001, αν θυμάμαι καλά.

--- Οι «αγνοούντες» και οι «άλλοι» ---
Στο «πυρ το εξώτερον» καταδικάζει ο Δάντης
στη «Θεία κωμωδία» του, τους «μη μετέχοντες», τους «αγνοούντες»
όσους δεν πήραν θέση σε καίρια ζητήματα της εποχής του.
Στην κόλαση τους στέλνει μαζί με τους προδότες,
τους βλάσφημους, τους απατεώνες και άλλους.

Ξεθωριάζουν οι μνήμες; Μια επέτειος όπως πολλές άλλες;
Ή μια «θλιβερή παρένθεση που έκλεισε οριστικά» κατά πως βολεύει μερικούς και οι οποίοι προσπαθούν να το περάσουν στην κοινή συνείδηση ως επίσημη ανάγνωση της ιστορίας.
Στην 35η «μαύρη επέτειο» του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 αναφέρομαι, που μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές Σάββατο παραμονή της «επετείου» στις εφημερίδες πέρασε ως μονόστηλο με τα καθιερωμένα πια «μηνύματα» των κομμάτων. Δεν είναι βέβαια παράξενο αφού τα τελευταία χρόνια στις περισσότερες εφημερίδες τη λέξη «21 Απριλίου» την βλέπει κανείς μόνο στην προμετωπίδα ως ημερομηνία του φύλλου.
Είναι αλήθεια ότι «ξεθώριασε» και αυτή η επέτειος, όπως και του Πολυτεχνείου,
για διαφορετικούς όμως λόγους.



Την 21η Απριλίου δεν θέλουν να τη θυμούνται αυτοί που συμμετείχαν στο έγκλημα, αυτοί που υποτάχθηκαν, ή αυτοί που «αγνοούσαν» - όπως ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος - τι συνέβαινε τη μαύρη επταετία. Και αυτό γιατί αποχουντοποίηση δεν έγινε ποτέ. Το «στιγμιαίο» του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν συνέφερε μόνο στους παραπάνω αλλά και στη «σιωπηρή πλειοψηφία», που σε πολύ μεγάλο βαθμό εμφανίστηκε ως αντίθετη στους συνταγματάρχες, μετά τη μεταπολίτευση, εκ του ασφαλούς και του πονηρού. Και δυστυχώς ορισμένα κόμματα, λειτούργησαν ως πλυντήριο, βρώμικων συνειδήσεων.
Συνήθως αυτή τη μέρα κλείνομαι στη σιωπή μου. Όχι πως δε θυμάμαι. Το αντίθετο. Πιστεύω ότι η μνήμη είναι ιερή.
Αυτή τη φορά κάνω μια εξαίρεση. 

Γράφω για τους «άλλους». Γι΄ αυτούς που δεν έμειναν πίσω από τις κατεβασμένες κουρτίνες του σπιτιού τους όταν οι ερπύστριες των τεθωρακισμένων έλειωναν την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού. Γι΄αυτούς που βγήκαν στους δρόμους, που βασανίστηκαν, ταλαιπωρήθηκαν και ταλαιπωρούνται ακόμη. Γι΄ αυτούς που μέσα σε συνθήκες βαρβαρότητας και εκμηδενισμού κάθε αξίας, κατάφεραν να κρατήσουν ζωντανή τη σπίθα της ανθρωπιάς τους, συνέχισαν δηλαδή να πάσχουν, να συμπάσχουν και να ονειρεύονται.
Στο νου μου έρχεται μια δήλωση ενός από αυτούς που τόλμησαν.
Η περίφημη εκείνη δήλωση του μεγάλου μας ποιητή Γιώργου Σεφέρη στο BBC. Βάλσαμο τότε στην ψυχή μας:

«Κλείνουν δύο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να εκμηδενιστούν μέσα στα ελώδη στεκούμενα νερά. Δεν θα μου ήταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτοιες ζημιές δε λογαριάζουν πάρα πολύ για ορισμένους ανθρώπους.
Δυστυχώς δεν πρόκειται μόνο γι΄ αυτό τον κίνδυνο. Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει αναπότρεπτη στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μας βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα, όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό» 

Χαραγμένα όλα αυτά ανεξίτηλα στη μνήμη μας.
Κι αν δε μισούμε, πάντως δεν συγχωρούμε κανέναν. Θυμόμαστε και πρέπει να θυμόμαστε γιατί όπως λέει και ο Πρίμο Λέβι, Ιταλός συγγραφέας που επέζησε από το Ολοκαύτωμα, «συνέβη, επομένως μπορεί να ξανασυμβεί». 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΣ
Δημοσιογράφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου