ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Αναζητείται Plan


του Ανδρέα Γιάνναρου από τη Μεταρρύθμιση

Τι σημαίνει ρήξη με το πελατειακό κράτος; Ανακατανομή των πόρων από τους εντός (συντεχνίες, κομματικοί στρατοί, εθνικοί προμηθευτές, κολλητοί και ημέτεροι) στους εκτός συστήματος (άνεργοι, επισφαλείς εργαζόμενοι, νέοι επιχειρηματίες, έμποροι). Τι έχει γίνει μέχρι σήμερα; Ακόμα να ενταχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο το 40% των ΔΕΚΟ, ακόμα να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών όπου θα στηριχθεί η πραγματική οικονομία, ακόμα να συγχωνευθούν και να κλείσουν δημόσιοι οργανισμοί και φορείς φαντάσματα (που εδώ και χρόνια μας είχε προειδοποιήσει ο Ο.Ο.Σ.Α), ακόμα επιδοτούμε τα ταμεία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και άλλα ευγενή ταμεία, την ώρα που η παραοικονομία και η διαφθορά οργιάζει, ακόμα να γίνει μια ιδιωτικοποίηση και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αφού θα πειράξουμε τις οικολογικές ευαισθησίες δημάρχων, πολιτών, αλλά και τα φιλέτα που δίνονται για τα δικά μας παιδιά, ακόμα είναι στο κράτος τα καζίνο και ο τζόγος, ώστε να λυμαίνονται το πλεόνασμα τρωκτικά, εργατικά και επιχειρηματικά, ακόμα να γίνει το περιουσιολόγιο, να καταγραφεί το πραγματικό εισόδημα των πολιτών και με βάση αυτό να γίνει μια δίκαιη φορολογική μεταρρύθμιση. 

Ακόμα συζητάμε αν θα πρέπει να υπάρχει ενιαίος φόρος ακινήτων που θα συμπεριλαμβάνει προοδευτικά όλους (και τους μικρούς) απέναντι σε όσους δεν έχουν κατοικία (αλήθεια, η αριστερά δεν θα έπρεπε να είναι κοντά σε όσους δεν έχουν σπίτι, παρά να χαϊδεύει τα αυτιά σε όσους έχουν…), ακόμα να γίνει μια σύγχρονη μεταρρύθμιση στην παιδεία χωρίς κομματικά και πελατειακά κριτήρια και με πανεπιστήμια που θα συνδέονται με την αγορά εργασίας, ακόμα καταγράφουμε μαϊμού συντάξεις, την ώρα που οι άνεργοι αυξάνονται και τα επιδόματα συρρικνώνονται. Ακόμα πληρώνουμε χιλιάδες υπολοχαγούς, ανθυπολοχαγούς, εποπ, ώστε να διασφαλιστεί το εθνικό μας φρόνημα, ακόμα και τώρα γίνεται ανακατανομή διορισμών στην ΕΡΤ, αλά και σε διοικητικές θέσεις των ΔΕΚΟ. Η διαφορά από χθες είναι ότι το κράτος είναι τρικομματικό (έστω και με ανισοκατανομή των ρόλων), άρα υπάρχει μεγαλύτερη νομιμοποίηση και περιθώριο ελιγμών.

Η αριστερή διοίκηση έχει βαλτώσει (Παντελάκης στην ΑΤΕ, Ζερβός στην ΔΕΗ, Μανιτάκης στη Δημόσια Διοίκηση), ενώ η κυβερνώσα Αριστερά πελαγοδρομεί μεταξύ αριστερής και ρεαλιστικής ψυχής (και χωρίς συνεκτικό σχέδιο για άνοιγμα της αγοράς, επενδύσεις, προστασία των αδυνάτων, παρά μόνο κόκκινες γραμμές σε λάθος χρόνο). Κάπου εδώ καταρρίπτεται και ο μύθος της μεταπολιτευτικής Αριστεράς, ότι αρκεί να μπουν στην κεντρική πολιτική σκηνή άνθρωποι με αριστερό πολιτισμό και ήθος και να φέρουν αλλαγές. Αν κάτι μας διδάσκει το πείραμα της μεταρρύθμισης στη δημόσια διοίκηση που οδεύει προς απόρριψη, είναι ότι με ιδεολογήματα και καλές προθέσεις δεν μπορεί να ασκηθεί διοίκηση. Δεν αρκεί δηλαδή να γράφεις καλά κείμενα, να είσαι προοδευτικός και με προωθητικές απόψεις, για να ασκήσεις αποτελεσματική διοίκηση. Πρέπει να είσαι και γνώστης, να έχεις κάνει μελέτη και να έχεις συγκροτήσει μια ομάδα με υψηλή τεχνοκρατική επάρκεια και τεχνογνωσία, που να προχωράει σε στέρεες βάσεις, χωρίς να υπολογίζει τόσο το πολιτικό κόστος (γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιο κόστος), αλλά να διασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον με τις μέγιστες πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις αλλά και ρήξεις με καθεστωτικές νοοτροπίες.

Τι μας μένει λοιπόν; Ο ΣΥΡΙΖΑ, που κάθε εβδομάδα αλλάζει γραμμή, ανάλογα με το ποια συνιστώσα ή κοινωνική τάση έχει δυναμική, οι εν δυνάμει σύμμαχοί τους ψεκασμένοι Έλληνες, οι συμμορίες της Χ.Α, που χουλιγκανίζουν όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, το plan b του Αλαβάνου, οι υποστηρικτές της Ρωσίας και της Κίνας… και πάει λέγοντας. Και απέναντι σε αυτούς, οι στυγνοί τεχνοκράτες της Τρόικας που περιμένουν τον λογαριασμό, οι βάρβαροι ξένοι. Ως πότε όμως ο φόβος μήπως κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ή ο μπαμπούλας της Τρόικας, θα επιστρατεύονται από την κυβέρνηση συνευθύνης; Και τελικά, απέναντι στο plan b του Αλαβάνου, του ΣΥΡΙΖΑ, των εθνικών κοιτασμάτων πετρελαίου, της καταγγελίας και της κοροϊδίας, του πολιτικού τυχοδιωκτισμού και ερασιτεχνισμού, ποιο είναι τελικά το πραγματικό plan (εκτός από το να μείνουμε στο ευρώ);

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου