ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Έλεος υποκριτές


του Γιώργου Καρελιά από το protagon
Ας αρχίσουμε με τις αυτονόητες διαπιστώσεις. Η ΕΡΤ είναι μια κρατική εταιρεία. Όπως τόσες άλλες. Αρα η κυβέρνηση, η εκάστοτε κυβέρνηση, αποφασίζει για την τύχη της. Μπορεί να την κλείσει ή να την πουλήσει; Ασφαλώς. Εδώ πουλήθηκε ο ΟΤΕ, θα πουληθούν κομμάτια της ΔΕΗ, ακόμη συζητείται η πώληση εταιρειών ύδρευσης. Είναι σπουδαιότερη από αυτές η ΕΡΤ;
Σε μια χώρα με προηγμένους θεσμούς δημοκρατίας, η λήψη των σημαντικών αποφάσεων γίνεται με έναν πολύ απλό τρόπο: Δημοψήφισμα. Αλλά δεν είμαστε Ελβετία. Μολονότι το Σύνταγμά μας το προβλέπει, έχει γίνει ένα και μοναδικό κι αυτό πριν από 40 χρόνια.
Όλα, λοιπόν, είναι θέμα συσχετισμού δυνάμεων. Αν η σημερινή κυβέρνηση διέθετε αυτοδυναμία στη Βουλή, αμφιβάλλει κανείς ότι το θέμα της ΕΡΤ θα είχε ήδη λήξει; Ούτε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου θα χρειαζόταν, ούτε τίποτα. Με έναν κοινό νόμο.
Αλλά η κυβέρνηση είναι τρικομματική. Κι αυτό έχει τα καλά του. Για παράδειγμα, περιορίζει τη μονοκομματική αυθαιρεσία. Αυτό που γίνεται και σήμερα. Αν η ΝΔ ήταν μόνη της, η ΕΡΤ θα έκλεινε το ένα βράδυ και θα άνοιγε το άλλο μόνο με παλιάτσους του Σαμαρά και του Κεδίκογλου. Τώρα, αυτό δεν μπορεί να γίνει. Όσα κουσούρια κι αν κουβαλάνε το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, αποτελούν ένα χρήσιμο αντίβαρο. Γι’ αυτό ας συγκρατηθούν λιγάκι όσοι τους εξυβρίζουν, μπορεί να χρειαστεί στο μέλλον να συγκυβερνήσουν.
Ο κ. Τσίπρας, για παράδειγμα, που λέει ότι την κυβέρνηση «θα τη ρίξει ο λαός, όχι οι μαριονέτες του κ. Σαμαρά», απλώς λαϊκίζει. Οι κυβερνήσεις πέφτουν, όταν χάνουν τη Δεδηλωμένη στη Βουλή. Και τη Δεδηλωμένη μπορούν να τη στερήσουν από τον Σαμαρά μόνο το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.
Το κακό με τις κυβερνήσεις συνεργασίας είναι ότι μπορεί να οδηγηθούν σε ακινησία, λόγω διαφωνιών. Αν ο ισχυρότερος φέρεται σαν δερβέναγας και οι ασθενέστεροι, για να αντιδράσουν, βάζουν συνεχώς εμπόδια. Στην προκειμένη περίπτωση, η ευθύνη είναι ολόκληρη του Σαμαρά. Η γροθιά στο μαχαίρι, συνήθως, σακατεύει το χέρι.
Δεν μπορεί να παριστάνει ο αρμόδιος υφυπουργός του τον εξυγιαντή της ΕΡΤ, όταν στον μόλις ένα χρόνο που κάνει κουμάντο, έκανε προκλητικούς διορισμούς, ακόμη και από την εκλογική του περιφέρεια. Η υποκρισία έχει τα όριά της. Έχουν χάσει εντελώς την αίσθηση του γελοίου;
Από την άλλη, ορισμένα από όσα ακούγονται και γράφονται από το βράδυ της Τρίτης, είναι γεμάτα υποκρισία. Άνθρωποι που ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς, στο απώτερο και πρόσφατο παρελθόν, από πολιτικούς, σήμερα τους… καταγγέλλουν για το χάλι της ΕΡΤ! Δημοσιογράφοι-κομματικά φερέφωνα παριστάνουν σήμερα τους ανεξάρτητους και «ανησυχούν» για τη δημοκρατία. Έλεος, υποκριτές.
Αλλά και οι του ΣΥΡΙΖΑ, που σκίζουν τα ρούχα τους για τον πλουραλισμό, αν έρθουν στην κυβέρνηση, δεν θα ελέγχουν την ΕΡΤ; Αστειότητες. Η ΕΡΤ είναι κρατική εταιρεία, η εκάστοτε κυβέρνηση θα την ελέγχει.
Αλλά έλεγχος από έλεγχο έχει διαφορά. Υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα, αν θέλουν να τα καθιερώσουν. Μπορούν να αντιγράψουν τα ξένα παραδείγματα δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών σταθμών (το βρετανικό ΒΒC, τα γερμανικά κανάλια κ.α.), που υπερτερούν σε όλα των ιδιωτικών.
Επομένως, το μοναδικό ερώτημα που μένει να απαντηθεί σήμερα είναι ένα: μπορεί -και αξίζει- να πέσει η κυβέρνηση για την ΕΡΤ; Η απάντηση αύριο, αν δεν μας προλάβουν οι εξελίξεις.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

2 σχόλια:

  1. Μπράβο. Άρθρο που γράφει την ΑΛΗΘΕΙΑ. Μου θύμισε τον παλιό ΚΑΛΟ Καρελιά.
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ....
    μεγα λαθος η παρατηρηση

    => "Αλλά και οι του ΣΥΡΙΖΑ, που σκίζουν τα ρούχα τους για τον πλουραλισμό, αν έρθουν στην κυβέρνηση, δεν θα ελέγχουν την ΕΡΤ; Αστειότητες. Η ΕΡΤ είναι κρατική εταιρεία, η εκάστοτε κυβέρνηση θα την ελέγχει."
    οι κρατικες εταιρειες , και οι μανδαρινοι, ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΙς ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ"
    εξαφανισαν το πασοκ ,εν μια νυκτι. Για να τους κουμανταρεις, πρεπει πλεον, η να αναστειλεις αρθρα του συνταγματος, η να κανεις τα συνταγματικιστικα κολπα του βενιζελου.
    the public sector ( δημοσιος τομεας) εχει διαφορετικη εννοια και δομη στον δυτικο κοσμο.

    Γι αυτο και η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΑ ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΜΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή