ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Για την αδυναμία σύστασης του τρίτου πόλου


Νίκος Γκώνης από τη Μεταρρύθμιση

Η αδυναμία σύστασης του λεγόμενου ενδιάμεσου μεταρρυθμιστικού πόλου, μπορεί να οφείλεται και στα εξής αίτια, εκτός άλλων:

-Ατέρμονες συζητήσεις για τις συμμετοχές, τους όρους και κυρίως τον επικεφαλής.

-Αδυναμία εξειδίκευσης ενός συνεκτικού μοντέλου για την πολιτική, τις μεταρρυθμίσεις και την κοινωνία, που να απαντά, έστω και μερικώς, στις μείζονες απαιτήσεις του παρόντος αλλά και του εγγύς μέλλοντος.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε αναζητούμε εκείνη την ύλη, που οδηγεί σε έναν προγραμματικό συγκρητισμό, η οποία θα συνδέσει ή θα επανασυνδέσει τα θρυμματισμένα κρύσταλλα πιθανών ιδεολογικών αποκλίσεων.

Ο συνολικός χώρος, ήδη μετράει μία σημαντική απώλεια, αυτή της ΔΗΜΑΡ, παρά την ύπαρξη εντός της μιας ισχυρής μειοψηφικής τάσης ενάντια στην πρόσφατη τροπή της πολιτικής της. Η σημασία της απώλειας είναι δυσανάλογη με την ιστορία, το μέγεθος και τα στελέχη του κόμματος, κυρίως εξαιτίας αστήρικτων προσδοκιών πολλών, αναφορικά με το εκσυγχρονιστικό προφίλ του φορέα και της αδήλωτης μύχιας ελπίδας ορισμένων να αποτελέσει η ΔΗΜΑΡ εμβρυουλκό εξελίξεων στην πολιτική μεταρρυθμιστική κονίστρα. Η ζωή, βέβαια, την κατέταξε στις δυνάμεις ενός φοβικού συντηρητικού μηχανισμού, αναφορικά με τις μεταρρυθμιστικές διακυβεύσεις της χώρας. Οι δημοσκοπικές απώλειές της, ακολουθώντας την πολιτική εντροπία, κατευθύνονται είτε στο ΠΑΣΟΚ, είτε στους αναμένοντες ανένταχτους αναποφάσιστους.

Πάντως η πολιτική ιστορία πολλές φορές έχει δείξει πως δεν αρκούν μηχανιστικές αθροίσεις, ακόμα κι αν υπάρχουν καλές προθέσεις, πολύ δε περισσότερο όταν αυτές δεν υφίστανται. Ξεφεύγοντας από τις μίζερες παλαιοκομματικές και καθηλωτικές σκοπιμότητες, να σταθούμε λίγο στην παρουσία των προσωπικοτήτων του χώρου της φιλελεύθερης Σ/δημοκρατίας. Ο πλούσιος και ξεχωριστός προφορικός και -κυρίως- γραπτός λόγος, εμπλουτίζει ακατάπαυστα την αναζήτηση ενός επίκαιρου προγραμματικού μεταρρυθμιστικού περιγράμματος, ωστόσο η πολιτική αθυμία ενεργού δράσης και εμπλοκής, ακουσίως αναχαιτίζει τις όποιες δυνατότητες μιας αρχικής οργανωτικής υπόστασης. Έτσι, σχετικά σύντομα, είναι αναγκαίο να παρουσιαστεί «το πρώτο κινούν» δηλαδή μια συμβολική και συνάμα ουσιαστική πολυμελής πολιτική επιτροπή, κατά το δυνατόν ενδεικτική των στρωμάτων της κοινωνίας μας, η οποία σε εύλογο διάστημα θα καταθέσει μια στέρεη χάρτα στην κατεύθυνση της φιλελεύθερης Σ/δημοκρατίας και θα κινήσει τις διαδικασίες ανάδειξης του επικεφαλής από τις τάξεις της ή και όχι μόνον.
Ο Νίκος Γκιώνης είναι Πολιτικός Μηχανικός

2 σχόλια:

  1. Λεο, καλησπέρα. Αναρωτιέμαι, γίνεται καμία πραγματική κίνηση για τη συγκρότηση κεντρωαριστερου, η και απλώς κεντρωου, μεταρρυθμιστικου πόλου, η τα λέμε και τα ξαναλέμε μεταξύ μας για να ξεθυμαινουμε;

    Αλικη

    ΑπάντησηΔιαγραφή