ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

"Μεταρρυθμίσεις" σε συνθήκες πανικού





του Λεωνίδα Καστανά

Οι αλλαγές στη δημόσια διοίκηση που είτε γίνονται, είτε φημολογούνται επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τα όσα γράφουμε και υποστηρίζουμε, μήνες τώρα. Είναι αλλαγές που επιχειρούνται με οριζόντιο, άναρχο και τυφλό τρόπο και μόνο μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν. Το  κράτος είχε δυο τρόπους να αλλάξει. Είτε οργανωμένα, με αξιολόγηση δομών και προσωπικού, είτε άναρχα με οριζόντιες απολύσεις και κατάρρευση των υπηρεσιών του. Υπό το κράτος των πιέσεων των δανειστών επιλέγεται προφανώς ο δεύτερος, αφού επί ένα χρόνο το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης έπαιζε κατενάτσιο και δεν δρομολογούσε τις απολύτως αναγκαίες δράσεις. Όπως οι μειώσεις μισθών και συντάξεων έγιναν οριζόντια και ως εκ τούτου άδικα, έτσι και η «αναδιάρθρωση» του Δημοσίου θα γίνει σε συνθήκες πανικού επιφέροντας ακόμα μεγαλύτερες απώλειες στην αποτελεσματικότητά του. Ο μόνος χαμένος θα είναι ο πολίτης.


Περισσεύουν πληροφορικάριοι στα σχολεία; Και βέβαια; Μήπως όμως λείπουν ταυτόχρονα χιλιάδες γραμματείς με αποτέλεσμα να επικρατεί χάος στις διοικητικές υπηρεσίες των σχολείων (ειδικά των ΕΠΑΛ), αλλά και των διευθύνσεων, ενώ η γραφειοκρατία καλά κρατεί; Θα απολυθούν χρήσιμοι άνθρωποι που φτιάχνουν βάσεις δεδομένων και είναι απαραίτητοι για τη λειτουργία και τη συντήρηση των συστημάτων; Με βάση την παλαιότητα; Ποιος αξιολογεί το έργο τους; Πότε και με ποια αξιόπιστη διαδικασία θα κριθούν αυτοί που πραγματικά δε χρειάζονται;

Υπάρχουν προβλήματα στο έργο της φύλαξης των σχολείων; Και βέβαια. Και η λύση είναι να απολυθούν οι σχολικοί «φύλακες»; Πως θα δουλέψει ένα σχολείο χωρίς θυρωρό; Θα ανοίξουμε τις πόρτες και «μπάτε σκύλοι αλέστε»; Ποιος θα προστατέψει τη δημόσια περιουσία από κλέφτες, καταληψίες ή βάνδαλους; Αν μέχρι τώρα η φύλαξη ήταν πλημμελής, η λύση είναι η πλήρης διάλυση;

Είναι γνωστό σε όλους ότι οι  η Δημοτική Αστυνομία έλαμπε διά της απουσίας της. Είναι σίγουρο όμως ότι δεν χρειάζεται; Όλος ο πολιτισμένος κόσμος έχει τέτοια αστυνομία. Είναι γνωστό ότι οι περισσότερες  δημοτικές αρχές αδιαφορούν για τη λειτουργία της πόλης τους ή κλείνουν σκοπίμως τα μάτια λόγω πολιτικού κόστους.  Αδιαφορούν για το παράνομο παρκάρισμα, τις πολεοδομικές παραβάσεις, τα τραπεζοκαθίσματα, την καθαριότητα, το πράσινο κλπ. Τι θα βελτιώσουν οι απολύσεις; Ή μήπως με το να μετακινηθούν οι δημοτικοί αστυνομικοί στην ΕΛΑΣ θα λυθεί το πρόβλημα; Από πού θα πληρώνονται, αν όχι από το κρατικό προϋπολογισμό; Προφανώς και δεν μπορούμε να πληρώνουμε αργόμισθους. Αλλά είναι και απαραίτητο να μπει μια τάξη στο δημόσιο χώρο. Και για την τάξη χρειάζονται υπάλληλοι των οποίων το έργο θα είναι ωφέλιμο για τον πολίτη. Ανταποδοτικότητα.

Όταν δεν γίνονται μεταρρυθμίσεις επέρχεται η κατάρρευση. Και ευθύνη έχουν όχι μόνο όσοι διαλύουν τις κρατικές υπηρεσίες. Αλλά και  όσοι αρνήθηκαν πεισματικά να προχωρήσουν στα αυτονόητα όταν είχαν δύναμη και όσοι καταγγέλλουν κάθε αλλαγή, αντί να συζητήσουν λύσεις. Για κάτι τέτοια θέλαμε την παρουσία της Αριστεράς στην κυβέρνηση. Αλλά εκείνη πετούσε τη μπάλα στην εξέδρα και τώρα σκούζει για τις αδικίες που έρχονται.

Δυστυχώς η χώρα ταλαιπωρείται ανάμεσα από δυο ανορθολογικές πολιτικές. Από την μια ο πανικός των ανέτοιμων να δώσουν απαντήσεις. Αυτών που τελικά εκβιάζονται από τη δική τους ανευθυνότητα και ασχετοσύνη. Από την άλλη η τυφλή πολιτική όσων ξορκίζουν τα προβλήματα, αρνούνται να δουν το τέλος της κρατικής φαυλότητας και πασχίζουν με κάθε τρόπο να τη διασώσουν, νομίζοντας ότι έτσι προσφέρουν υπηρεσίες στους εργαζόμενους και στη χώρα.


Οι δυο αυτές πολιτικές συνεργάζονται για την καταστροφή μας. Η κρατικιστική Δεξιά και η κρατικιστική Αριστερά, η κάθε μια  με τον τρόπο της, μας κρατούν παγωμένους και ανίκανους στον πάτο. Η ανάγκη μιας φιλελεύθερης μεταρρυθμιστικής Αριστεράς θα προβάλει καθημερινά ως η μόνη ελπίδα για την έξοδο από την κρίση. Ευτυχώς, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι   από την κεντροδεξιά μέχρι και την Αριστερά το αντιλαμβάνονται. Δεν θέλουμε να τους βάλουμε όλους στο ίδιο σχήμα. Αλλά στο ίδιο κίνημα του μεταρρυθμιστικού αιτήματος.

5 σχόλια:

  1. Υπάρχει η σχετική πρόταση από την "Φιλελεύθερη Συμμαχία": tinyurl.com/d4ys8s9

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λεο, λυπάμαι αλλά σε πιάνω αδιάβαστο!! Η μέθοδος που εφαρμόζει η κυβέρνηση για τη μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης είναι η διεθνώς γνωστή, υπερσύγχρονη "μέθοδος της μπουλντόζας". Συνδυάζει την απόλυτη στόχευση και ακρίβεια με τη λεπτότητα των χειρισμών.

    Διεθνείς μελέτες έχουν δείξει ότι είναι αποτελεσματικότατη ως προς τη μετατροπή βαλκανικών κρατικών δομών σε δομές υποσαχάριας Αφρικής.

    Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Αφού και ο τελευταίος συνταξιούχος του ΟΓΑ υποχρεώθηκε να αποκτήσει κλειδάριθμο και να υποβάλει τη φορολογική του δήλωση ηλεκτρονικά, τώρα θα πρέπει να αποστείλει στην αρμόδια ΔΟΥ εκτύπωση!! της ηλεκτρονικά υποβληθείσας δήλωσης μαζί με τα δικαιολογητικά.

    Αλίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η χώρα χρειάξεται άμεσα μία ΜΕΣΥ (ΜΕταρρυθμιστική ΣΥμμαχία) γιά τη δημιουργία ενός ορθολογιστικού βιώσιμου κράτους.

    Η ΦΙΜΑΡ (ΦΙλελεύθερη Μεταρρυθμιστική ΑΡιστερά) μπορεί να είναι συνιστώσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λεο,

    Οι μεταρρυθμίσεις αποδείχτηκαν μια χίμαιρα, μια ξοφλημένη και ευφυής δικαιολογία :) Η κυβέρνηση με δεδομένα τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα απλώς εφαρμόζει το σχέδιο της Τρόικας για "εσωτερική υποτίμηση" το οποίο μέχρι στιγμής ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ τους στόχους του (ανεργία και συμπίεση εργατικού κόστους). Καλώς ή κακώς η αριστερά που εξ' ορισμού θέτει σαν νούμερο 1 ζήτημα τα ανθρώπινα δικαιώματα και λειτουργεί με ανθρωπιά, δεν έχει ρόλο σε αυτή τη σφαγή των αδυνάτων ούτε μπορεί να παίξει το Δήμιο. Έτσι ο Μανιτάκης δε θα μπορούσε να έχει βρει 25000 άτομα προς απόλυση σε ένα δημόσιο με τόσες παθογένειες, κουλτούρα εχθρική στην αξιολόγηση και κομματικά διορισμένους διοικητές οργανισμών σε 1-2 χρόνια. Έπαιζε σε ένα στημένο παιχνίδι για να του χρεώσει μετά η Δεξιά τη σίγουρη αποτυχία (πέφτεις στην παγίδα).

    Αν θεωρείς ξοφλημένη τη ΔΗΜΑΡ και το κέντρο, ο μόνος άλλος ζωντανός χώρος που έχει απομείνει είναι ο καθαρά "φιλελεύθερος". Προσωπικά δε θα πάρω, ειδικά μετά τη στάση της Δράσης στο θέμα της ΕΡΤ που τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ της (Θατσερικής έμπνευσης) γραμμής Σαμαρά. Για μένα η ελληνικού τύπου φιλελεύθερη κεντροδεξιά με προκαταλήψεις για οτιδήποτε δημόσιο και αδιαφορία για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι εξίσου επικίνδυνη με την "συντηρητική" και κρατικίστικη αριστερά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή