ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Περί Καμίνη ο λόγος



Ο Καμίνης δεν είναι ο τύπος του βλαχοδήμαρχου που κυριαρχεί ασφυκτικά στη λεγόμενη Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αλλά δεν είναι και γλύφτης πράγμα πολύ "κακό" για ανένταχτο πολιτικό. Και θα συμφωνήσω με το φίλο Α.Π ότι το χρονικό διάστημα μέχρι τις εκλογές είναι κρίσιμο. Γιατί τα κόζια αλλάζουν πολύ γρήγορα και η πολιτική όπως απεχθάνεται το κενό, απεχθάνεται και τους ακέραιους ανθρώπους. Όταν δε αναλογίζομαι και όλους μα όλους αυτούς που πολεμούν τον Καμίνη, κάτι κρύο τρέχει μες τις φλέβες μου. Και μου ψιθυρίζει, κάτσε παγωμένος δικέ μου και απόλαυσε, τα "καλύτερα" έρχονται. (leo) 
του Αντρέα Παπαδόπουλου από το protagon
Kάθε τόσο, ομάδες τραμπούκων, είτε του Μπαλασόπουλου, είτε από τη Βίλα Αμαλία, είτε της Χρυσής Αυγής, είτε άλλες που πλήττονται από τις πρωτοβουλίες του δήμου Αθηναίων, στοχοποιούν τον Γιώργο Καμίνη. Κατά μία έννοια, θα έλεγε κανείς ότι είναι φυσιολογικό, καθώς ο Δήμαρχος είναι από τους ελάχιστους ασκούντες διοίκηση, που τολμάει να τα βάλει με συντεχνίες, κατεστημένα, συμφέροντα και λαμόγια.

Ο κ. Καμίνης από την πρώτη στιγμή που εκλέχτηκε δήμαρχος έχει μια λέξη ως πυξίδα, τη λέξη «νομιμότητα». Τη δημοκρατική νομιμότητα. Την οποία και τηρεί απαρεγκλίτως και ανεξαρτήτως των πιέσεων που δέχεται, από όσο ψηλά και αν προέρχονται (σ.σ: οι πιέσεις).
Ο κ. Καμίνης είναι ένας δήμαρχος κοσμοπολίτης, που απεχθάνεται τις φανφάρες και τις δημόσιες σχέσεις, που βδελύσσεται το λαϊκισμό και τα ρουσφέτια. Εξ ου και έχει βάλει απέναντί του στρατιές δημοσιογράφων και διαμορφωτών γνώμης, οι οποίοι νυχθημερόν τον υβρίζουν - χαρακτηριστικό παράδειγμα η κυρία Άννα Παναγιωταρέα. Άλλωστε είναι ο μόνος δήμαρχος που δεν έκανε προσλήψεις στον 9.84 (για να έχει στρατό υπερασπιστών του), αντιθέτως και χωρίς να ανοίξει ρουθούνι προσπάθησε και πέτυχε να μειώσει δραστικά το κόστος του δημοτικού σταθμού της Αθήνας.

Ο δήμαρχος Αθηναίων κάνει προσπάθεια με απτά αποτελέσματα, σε όλα τα επίπεδα. Πέρα από την αισθητή βελτίωση των οικονομικών του δήμου, πέρα από την αποκάλυψη των ατασθαλιών των προηγούμενων δημοτικών ομάδων (μια σειρά από συνεργάτες του κ. Κακλαμάνη ελέγχονται από τη δικαιοσύνη), πέρα από τη βελτίωση της καθαριότητας, πέρα από τις υπηρεσίες του δήμου με τη δημιουργία των Σημείων Εξυπηρέτησης Δημοτών.

Εκεί που γίνεται εξαιρετική δουλειά είναι σε δυο τομείς: στα πεδία της κοινωνικής πολιτικής και του πολιτισμού. Μια σειρά από πρωτοβουλίες του δήμου βοηθάνε απόρους συμπολίτες μας, που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, που είναι άστεγοι, που είναι άνεργοι και μάλιστα χωρίς να διαχωρίζονται σε Έλληνες και ξένους, σε λευκούς και μαύρους, σε ορθόδοξους και αλλόθρησκους. Δημιούργημα της νέας διοίκησης του δήμου είναι ο κόμβος κοινωνικής αλληλεγγύης, όπου δέχεται καθημερινά προσφορές από ιδιώτες, επιχειρήσεις, φορείς. Κοντά 10.000 άνθρωποι ενισχύονται καθημερινά από το δήμο, τα συσσίτια φτάνουν σχεδόν τα 1.500, ημερησίως. Το επόμενο διάστημα κοντά 200 άστεγοι θα φιλοξενούνται στον ξενώνα του δήμου, ενώ περίπου 200 οικογένειες στηρίζονται από το κοινωνικό παντοπωλείο. Όλα αυτά χωρίς να έχει χρεωθεί ούτε κατ’ ελάχιστο ο Αθηναίος φορολογούμενος και χωρίς να επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός του δήμου.

Στο επίπεδο του πολιτισμού φύγαμε από τις εκδηλώσεις «αισθητικής Κακλαμάνη και Αβραμόπουλου» και διοργανώνονται, τόσο σε κεντρικό επίπεδο, όσο και στις γειτονιές της Αθήνας, εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου και μάλιστα με πολύ χαμηλό κόστος. Για παράδειγμα η Τεχνόπολη είναι πλέον υπόδειγμα και εστία πολιτισμού, που θα τη ζήλευαν πολλές μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης.

Ο κ. Καμίνης έχει πετύχει σε πολύ μικρό διάστημα να αλλάξει το ύφος της εξουσίας του Δήμου, πράγμα πολύ σημαντικό, ιδίως στις μέρες μας. Σταδιακά αλλάζει και την εικόνα της Αθήνας. Ο χρόνος που απομένει έως τις δημοτικές εκλογές είναι κρίσιμος. Το μεγάλο στοίχημα των προοδευτικών δυνάμεων, των δημοκρατικών πολιτών, των σκεπτόμενων ανθρώπων, πρέπει να είναι η επανεκλογή του. Ας σκεφτούμε μόνο ποιοι τον πολεμούν και θα καταλάβουμε το γιατί!
*Ο Ανδρέας Ε. Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος, εκπρόσωπος Τύπου της ΔΗΜ.ΑΡ.

1 σχόλιο:

  1. Τα πράγματα είναι απλά και δεν χρειάζονται τα πολλά λόγια, όσον αφορά τον Γιώργο Καμίνη (τον πολιτικό σωτήρα - έστω και για ελάχιστους μήνες - του χαζογιώργη :

    Ο Γιώργος Καμίνης οδεύει, ολοταχώς, προς την θέση που, επαξίως, του ανήκει :

    Στα σκουπίδια (αν και στάθηκε ανίκανος να τα διαχειριστεί) της ιστορίας. Την θέση αυτή, ουσιαστικά, την έχει, ήδη, κατακτήσει, αφού δεν έχει αντσγωνιστή.

    Μένει, απλώς, η επισημοποίηση αυτού του γεγονότος, ύστερα από μερικούς μήνες.

    Όλα τα άλλα αποτελούν μεμψιμοιρίες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή