ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Βροχούλα

Βροχούλα

Παρατηρητήριο

Στην πρώιμη μεταπολίτευση τραγουδούσαμε αντάρτικα στις ταβέρνες και κατηγορούσαμε το ΚΚΕ ως προδοτικό για τη Βάρκιζα και την εν γένει αποτυχία του να μας κάνει Σοβιετία. Οι της ανανέωσης και του δόγματος βεβαίως. Σήμερα κάποιοι αριστεροί καλλιτέχνες δηλώνουν προδομένοι από το ΣΥΡΙΖΑ για τη δεξιά στροφή του, γιατί δεν έφυγε από την ΕΕ, γιατί δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα. Γιατί ξέρουν ότι με τον αριστερισμό κανείς καλλιτέχνης δεν πείνασε. Ακόμα και δεξιός.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Μπορεί ο Κυριάκος να κάνει κάτι ανάλογο; Όχι το ίδιο βέβαια, απλά ανάλογο. Μπορεί να κάνει άνοιγμα στον όποιο αφρό της κεντρώας ή και ακομμάτιστης διανόησης και να την καλέσει να πάρουν μαζί την τύχη της τρύπιας βάρκας - χώρας στα χέρια τους; Να φωνάξει και τους απόδημους να βάλουν ένα χεράκι; Να βρει και να δώσει γήπεδο σε νεολαία; Αφήνοντας τα σκληρά κολάρα του γερασμένου κόμματος στον πάγκο; Μετά από την αριστεροδέξια καταιγίδα που μας κούρασε; \Leo Kastanas Athens Voice

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Οι άλλοι


από το site "the elf bay"

Τα κομμένα κεφάλια δεν αποτελούν ίδιον της Γαλλικής Επανάστασης. Το 1525 ο ποιητής και θεολόγος Thomas Münzer, καρατομήθηκε αιρετικός ων αν και λάτρεψε τον Λούθηρο και το παρανοϊκό αντισημιτικό εκτόπισμα του τελευταίου, ανοίγοντας τον δρόμο για την ακκιζόμενη πόζα της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας στην γαλλική Αυλή, την υπόθεση Dreyfus και το Ολοκαύτωμα. Η αντιπαλότητα στον Τριαντακονταετή Πόλεμο, το Σιδηρούν Παραπέτασμα και η κατήχηση του λενινισμού ως μαρξιστικό αποτέλεσμα στις μάζες, καθόρισαν με συνοπτικές διαδικασίες το ελλαδικό μοτίβο δανειζόμενο πρωσικό πείσμα, βωμολοχία δημοτικού σχολείου και την ελπίδα ότι η εναλλακτική λύση υποβόσκει στην αιγυπτιακή αναρχία καθώς η ελεύθερη βούληση δεν ελέγχει τα πάθη, γυρίζοντας την πλάτη στον Πλάτωνα, κόβοντας τα νήματα.

Η διαφορετική άποψη κι αισθητική, αντιπαραβάλλεται με την γνωστή συνταγή που έθρεψε την κατάπτυστη γενιά του Πολυτεχνείου: σαν τους πρόσφυγες της Σιλεσίας, της Πομερανίας και της Βοημίας, απαγγέλλουν τα τελευταία χωρία ενός μυστικιστικού μανιχαϊσμού, με την ελπίδα ότι το παραμύθι της κομμουνιστικής δυστοπίας και τα ρωσικά τανκς που εισέβαλαν τον Ιούνιο του 1953 στο βερολινέζικο μωσαϊκό των οικοδόμων (δεν ήταν η τελευταία φορά), θα πείσουν τον αμφισβητία με το μυαλό Βοναπάρτη και το ανήθικο ανάστημα ότι όλοι αυτοί που σκέφτονται άνευ αισθημάτων κοινοκτημοσύνης, ευωχίας με καλαμάκι γύρου κι ελευθέριου έρωτα, ανήκουν σε έναν τόπο όπου τα σημασιακά πρωτότυπα, γενετικά λεξικά και έκκεντρα θεσμικά θέσφατα δεν έχουν χρώμα που να υμνεί το οθωμανικό τσεμπέρι και την ρουστίκ ποίηση της προσφυγιάς με ρίμα.


Η γνωστική οικονομία, η γενίκευση του αντισυστημικού παραληρήματος, το οποίο έχει δώρο τον ενσωματωμένο κώδικα της παράνομης ΕΡΤ που μεταδίδει την θεία λειτουργία από την Παναγία Σουμελά (οξύμωρο αλλά ισχύει), οι προτροπές του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Μηλιού σε κάλεσμα εξαιτίας του «φόνου» του άτυχου νεαρού που έχασε την ζωή του στο Περιστέρι, η άκομψη γνώμη της αντιπαθούς Λένας Διβάνη για τον θάνατό του, εγείρουν απαιτήσεις αναπαράστασης ορισμών ex nihilo, επειδή πλέον τα δομικά μέρη των γλωσσικών ορίων που αφορούν τις επαγωγές σε διαύγαση των ιδεών και αναγκαίες συνθήκης εφαρμογής των συμπεφωνημένων, χειρίζονται με τρόπο που δεν προστατεύεται το διακριτικό γνώρισμα της λεκτικής έντασης. Οι δίφθογγοι στο καταχρηστικό χάος προτάσεων μομφής εναντίον όλων.

Τα κρησφύγετα δεν αφορούν τους δειλούς. Σε μία χώρα όπου ο Αύγουστος Κορτώ θεωρείται εναλλακτική λογοτεχνική προτροπή για τα εστέτ σκεπτικιστικά μυθεύματα, οι σταλινιστές μοιράζουν τον Ριζοσπάστη σε επιβατικούς σταθμούς και ο ψευδοακτιβιστικός ομοφυλοφιλικός εσμός περιχαρακώνεται με δήθεν ομοφοβικά επεισόδια για τα κολλυβοπάρτι της μοναξιάς και των ουρολογικών προτιμήσεων μεθεόρτια, η πολυτέλεια της ποικιλομορφίας, της σύνεσης και της Δημοκρατίας παραδίδεται αμαχητί σε μία ελίτ η οποία μεταξύ τυρού και αχλαδιού, αναλύει εύγλωττα τα αυστηρά τερτίπια των νόμων, αποκαλώντας «ακροδεξιό» αυτόν που αναπτύσσεται θεσμικά σαν τα μεταναστευτικά φύλα μεταξύ Θήβας και Βαβυλώνας, προσπαθώντας να καταλάβει σαν ενήλικος σε παγανιστικό ναό της μεταχριστιανικής Ρώμης, τι στο διάολο γίνεται.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου