ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Τέτοιες μέρες έφυγε, καλοκαιρινές

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

Το heavy metal ενώνει


από το ΒΗΜΑ

Δύο μπάντες από το Ισραήλ, η μία εβραϊκή και η άλλη αραβική, ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια «χέβι μέταλ αδελφότητα» για να στείλουν μήνυμα ειρήνης μέσω της σκληρής ροκ μουσικής. Η αραβική μουσική κολεκτίβα Khalas (Αρκετά) και η εβραϊκή Orphaned Land (Ορφανή Γη) ξεκινούν κοινή  περιοδεία 18 ημερών στην Ευρώπη με στόχο κατ' εξοχήν πολιτικό: την προώθηση της συνύπαρξης και της ανοχής Ισραηλινών και Παλαιστινίων.«Θέλουμε να μοιραστούμε τη σκηνή, να δείξουμε ότι οι δύο λαοί μας μπορούν να συνυπάρξουν» λέει ο εβραίος Κόμπι Φαρχί, ο τραγουδιστής των Orphaned Land, αναρωτώμενος: «Θα μοιραστούμε ένα λεωφορείο για τρεις ολόκληρες εβδομάδες. Δεν είναι το πιο τέλειο παράδειγμα συνύπαρξης;». Μαζί του συμφωνεί ο κιθαρίστας και μάνατζερ των Khalas, ο Αραβας Αμπεντ Χαθούτ. «Αν μπορέσουμε να συνυπάρξουμε σε ένα λεωφορείο, γιατί να μην μπορέσουμε να συνυπάρξουμε και σε μια χώρα;» λέει.

Ο ένας στους πέντε κατοίκους του Ισραήλ είναι αραβικής καταγωγής. Μάλιστα, πολλοί από τους «ισραηλινούς Αραβες» - όπως ονομάζονται - θεωρούν τους εαυτούς τους Παλαιστινίους. Τα μέλη των δύο συγκροτημάτων ζουν σε ξεχωριστές κοινότητες, αν και υπάρχουν μερικές πόλεις, οι «μεικτές», όπου μειονότητες Αράβων ζουν μαζί με εβραίους.«Από μόνη της η μουσική δεν θα λύσει την αραβοϊσραηλινή σύγκρουση, είμαι όμως βέβαιος ότι μπορεί να εμπνεύσει τους λαούς» λέει ο τραγουδιστής των Khalas.


Η Ορχήστρα του Δυτικοανατολικού Διβανίου
Δεν είναι η πρώτη φορά που καλλιτέχνες με τη μουσική τους προσπάθησαν να ενώσουν τους λαούς. Το 1999 ο διάσημος μαέστρος Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ και ο εξίσου διάσημος παλαιστίνιος διανοούμενος Εντουαρντ Σαΐντ ίδρυσαν την Ορχήστρα του Δυτικοανατολικού Διβανίου. Η ορχήστρα, με έδρα τη Σεβίλλη της Ισπανίας, απαρτίζεται από ισραηλινούς, άραβες και ισπανούς μουσικούς. Η επιλογή της Σεβίλλης δεν είναι τυχαία, καθώς είναι μία από τις πόλεις της Ιβηρικής όπου άνθησε ένας ανεκτικός, ανεξίθρησκος και πολύπλευρος αραβικός πολιτισμός την περίοδο από τον 8ο ως τον 13ο αιώνα μ.Χ., πόλος έλξης για επιστήμονες, λόγιους και καλλιτέχνες της εποχής από όλη την Ευρώπη.  

Δίνοντας αμέτρητες παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, η Ορχήστρα του Δυτικοανατολικού Διβανίου οραματίζεται έναν κόσμο ειρηνικό, χωρίς φραγμούς και εμπόδια. Υπήρξαν όμως ορισμένοι που άσκησαν αρνητική κριτική στην ορχήστρα, κυρίως λέγοντας ότι έτσι προωθούν μια ισοπεδωτική «εξομάλυνση», κουκουλώνοντας το τι συμβαίνει στ' αλήθεια στη Μέση Ανατολή. Πέρυσι μάλιστα, έπειτα από διαμαρτυρίες σκληροπυρηνικών Παλαιστινίων, ακυρώθηκε μία συναυλία της ορχήστρας.

Μια παρόμοια ιστορία έχει να διηγηθεί και ο Φαρχί, όταν οι Orphaned Land συμμετείχαν σε κοινή συναυλία με μια ροκ μπάντα από την Τυνησία. Ο μάνατζερ της μπάντας δέχτηκε πιέσεις να μποϊκοτάρει την περιοδεία των Orphaned Land. «Αν κάποιος θέλει να ερμηνεύσει τη συναυλία μας με μια τυνησιακή μπάντα ως νομιμοποίηση της κατοχής αραβικών εδαφών, είναι δικό του θέμα. Το δικό μας μήνυμα, αντίθετα, είναι η αγάπη και η αρμονική συμβίωση μεταξύ των λαών» απαντά ο Φαρχί.

«Θα έρθουν καλύτερες μέρες στην περιοχή μας»

Η φιλία του Φαρχί με τον Χαθούτ υπήρξε η αφορμή για την κοινή περιοδεία των Khalas και Orphaned Land. «Μπορούν πολλοί να πούνε ότι η περιοδεία μας είναι ένα διαφημιστικό κόλπο, όμως είναι απλώς αποτέλεσμα της βαθιάς φιλίας μας» αναφέρει ο Φαρχί. Οι δύο μπάντες συναντήθηκαν πριν από μία δεκαετία σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό και η αγάπη τους για το χέβι μέταλ, με κάποιες μεσανατολίτικες μουσικές πινελιές, τους έδεσε. Η μουσική τους συνδυάζει τους αραβικούς ρυθμούς με όργανα, όπως βιολιά και φλάουτα, κάτι που οι ίδιοι ονομάζουν οριένταλ μέταλ.


Οι στίχοι των Orphaned Land περιέχουν συνήθως πολιτικά μηνύματα για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ενώ ο τελευταίος δίσκος των Khalas συνδυάζει το μέταλ με παραδοσιακά αραβικά τραγούδια του γάμου. Οι Khalas, όπως λένε οι ίδιοι, δεν ασχολούνται ευθέως με την πολιτική, όχι γιατί δεν τους ενδιαφέρει, αλλά γιατί προτιμούν να διασκεδάζουν τον κόσμο και να τον βοηθούν να ξεχνάει τις καθημερινές σκοτούρες του. Ο Φαρχί με απόλυτη ειλικρίνεια και χιούμορ το εξηγεί λέγοντας: «Προτιμούμε να είμαστε καλά και να διασκεδάζουμε πίνοντας μπίρες. Μαλώνουμε μόνο στο τέλος για το ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό». Και καταλήγει: «Πιστεύω ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες στην περιοχή μας. Πιστεύω ότι θα έρθει μια μέρα που τα παιδιά μας θα φτιάξουν τη δική τους μπάντα».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου