ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

των νιάτων μας την εκδικήτρα ορμή την ξεφλούδησαν οι έσχατοι

Παρατηρητήριο

Ούτε μια σοβαρή αριστερά δεν μπορούμε να ’χουμε. Τους πρότεινε ο άλλος να βγάλουν ψεύτικα λεφτά σαν τη Μonopoly να κάνουν αυτοί πως μας πληρώνουν και μεις πως τους πληρώνουμε κι αυτοί ενθουσιάστηκαν και του ζήτησαν να γίνει υπουργός των Οικονομικών. Ουάου yes, το κινηματικό χρήμα… Και συ περίμενες αυτό το νηπιαγωγείο να σε σώσει και να σε οδηγήσει ξανά στη γη της επαγγελίας. Να διαπραγματευτεί με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε και να τους τουμπάρει. Πόσο αφελής μπορείς να είσαι; Αλλά και πόσο επικίνδυνος;

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Κακώς αναστατώνεστε με την υπόθεση της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές. Βρισκόμαστε στη μακρά και επώδυνη φάση της αποκομμουνιστικοποίησης και ο θόρυβος λογικά θα είναι ισχυρός. Φανταστείτε να εφαρμοστεί η αξιολόγηση των ΔΥ, να πωληθούν όλες οι ΔΕΚΟ, να γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα αντισταθεί μέχρις εσχάτων. Η Ελλάδα κοιλοπονάει την ελευθερία της.

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Οι πραγματικές αυταπάτες της «Κεντροαριστεράς»



του Αχιλλέα Γραβάνη, (Πολιτική Επιθεώρηση)

Πολλοί είναι αυτοί που χαρακτηρίζουν τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα στο μεσαίο χώρο, μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, ως αυταπάτη: Οι αντιθέσεις (πολιτικές και προσωπικές) των κομμάτων, των κινήσεων και των «προσωπικοτήτων» είναι αγεφύρωτες, χαώδεις και κατά συνέπεια το εγχείρημα είναι ουτοπικό, υπονομευμένο εξ αρχής. Η ανάλυσή τους κατατείνει στο ότι ο μεσαίος χώρος και οι άνθρωποί του δεν είναι σήμερα έτοιμοι, ώριμοι πολιτικά και ψυχολογικά να προχωρήσουν άμεσα στη συνεννόηση, στην πολιτική σύμπραξη, στην προσωπική και κομματική υπέρβαση. Οι «διδακτικές» για την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα συνθήκες μετά τη διαφαινόμενη πολιτική επικράτηση των δυνάμεων του λαϊκισμού και της ακατάσχετης παροχολογίας, της παρωχημένης ιδεοληψίας, των ισχυρών συντεχνιών, θα διαμορφώσουν ένα ωριμότερο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο για την οργάνωση, ανάδειξη και τελικά την εξ ανάγκης επικράτηση των πραγματικά μεταρρυθμιστικών πολιτικών δυνάμεων που θα αναλάβουν να σώσουν την χώρα. Η πραγματική δική τους όμως αυταπάτη, είναι ότι τότε, με τη χώρα στα γόνατα και στην πραγματική χρεωκοπία, θα αναζητηθούν οι ευθύνες για την ολιγωρία των πολιτικών δυνάμεων του μεσαίου χώρου και των «προσωπικοτήτων» του, που με την αβελτηρία, τον πολιτικό καιροσκοπισμό και εγωκεντρισμό τους, συνέβαλαν στην επικράτηση του λαϊκισμού και, το χειρότερο, στην ανάδειξη του φασισμού ως μελλοντικής «σανίδας σωτηρίας». Το «μετά Χριστόν» πολιτικό τοπίο, πιθανά δεν θα τους περιλαμβάνει και αναφέρομαι τόσο σε κόμματα, όσο και στις «προσωπικότητές» τους.


Επίσης, πολλοί -και σωστά- θεωρούν αυταπάτη τη γένεση του νέου φορέα του μεσαίου χώρου μέσα από διαδικασίες κορυφής και διευθέτησης κομματικών και προσωπικών ισορροπιών επιβίωσης. Η πραγματική τους όμως αυταπάτη είναι ότι αγνοούν την υπαρκτή πλέον συζήτηση και αγωνία στη βάση της κοινωνίας για το εγχείρημα του νέου φορέα! Γιατί προσωπικά δεν βλέπω να αρθρογραφούν, να συζητούν δημόσια για την προσπάθεια αυτή βουλευτές, μεγαλοστελέχη και οι «συνήθεις ύποπτοι» των κομμάτων και κινήσεων του μεσαίου χώρου! Αντίθετα, οι περισσότεροι εξ αυτών είναι σκεπτικοί και προβληματισμένοι για το εγχείρημα. Μερικοί μάλιστα εκφράζονται και συγκεκαλυμμένα αρνητικά, χαρακτηρίζοντας το εγχείρημα «ουτοπικό». Όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές και η «μετά Χριστόν» πιθανότητα, τόσο θα υφίστανται την πολιτική πίεση της βάσης των κομμάτων, των ανεπιτήδευτων συμπαθούντων τους και των ανένταχτων πολιτών του χώρου. Αντίθετα, αυτοί που βλέπω να συμμετέχουν στη δημόσια συζήτηση, είναι συνειδητοποιημένοι πολίτες, μέλη της κοινωνίας των πολιτών και βέβαια επιστήμονες του χώρου των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών επιστημών. Είναι ενδιαφέρον ότι μερικοί κατακρίνουν την δημόσια έκφραση γνώμης και προτάσεων των διανοουμένων και των επιστημόνων του χώρου, χαρακτηρίζοντας εύκολα την όλη προσπάθεια ως άλλη μία ελιτίστικη διαδικασία. Μα ακριβώς οι ανωτέρω επιστήμονες και διανοούμενοι, έχουν εξ αντικειμένου υποχρέωση να μιλήσουν τώρα που η χώρα αντιμετωπίζει εξαιρετικό κίνδυνο επιβίωσης! Η γνώση τους, η επιστημονική εμπειρία τους, η ανεπιτήδευτη πολιτική τους σκέψη, χρειάζεται σήμερα παρά ποτέ να θρέψει έναν ουσιαστικό και με επιχειρήματα και συγκεκριμένες προτάσεις δημόσιο διάλογο για τις πολιτικές θέσεις του νέου φορέα.

Ε, λοιπόν, εάν καταφέρει ο μεσαίος χώρος να έχει στις επόμενες εκλογές μία ισχυρή, πραγματικά μεταρρυθμιστική κοινή πολιτική έκφραση πολιτικής ευθύνης, που να απαντά στις αγωνίες και τα προβλήματα των πολιτών, θα εξαρτηθεί από το πόσο «ουτοπικοί» θα γίνουμε, κάνοντας ρήξη με το παρελθόν και τους κακούς μας εαυτούς. Και αναφέρομαι τόσο στην κορυφή, όσο και στη βάση των κομμάτων και κινήσεων του μεσαίου χώρου...

Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι Καθηγητής Παν/μιου Κρήτης

1 σχόλιο:

  1. Αυτο ειναι το εκατομυριοστο (αναμφισβητητα αξιολογο) αρθρο στον καθημερινο τυπο και τη μπλοκοσφαιρα στο θεμα της ανασυνταξης της κεντροαριστερας και στη δημιουργια νεου πολιτικου σχηματος. Θα σας ειδοποιησω οταν φτασουμε στο δισεκατομυριοστο για να το γιορτασουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή